William Shakespeare, Έξι Σονέτα (μετάφραση: Νίκος Κωσταγιόλας) [Α’ ΜΕΡΟΣ]

ΣΟΝΕΤΟ 73

Σαν με κοιτάς θα βλέπεις, βέβαια πια, την εποχή
που ο άνεμος τις φυλλωσιές έχει σχεδόν γυμνώσει
– ωχρές ήδη ονειρεύονται τον ύπνο τους στη γη –
και των πουλιών οι χορωδίες έχουν ερημώσει,

κι ίσως μαζί το δείλι των πραγμάτων να διακρίνεις
– την ώρα που ο ήλιος τους στη δύση βασιλεύει –
κι η νύχτα ( : διδασκάλισσα της τελικής γαλήνης )
λίγο λίγο τον ύπνο μας με θάνατο νοθεύει.

Η φλόγα μου – άλλοτε ζωηρή – θα κείται νυσταγμένη
ανάμεσα στις στάχτες κάποιας περασμένης νιότης
( : στρωσίδια κλίνης νεκρικής ) θαρρείς αναλωμένη
απ’ ό,τι αλλιώς θα τάιζε τον ξέφρενο ρυθμό της.

Στη θέα τούτων δε λυγάς; Η αγάπη σου αληθεύει
– εκεί που ο έρως σκουντουφλά, με σκέρτσο αυτή χορεύει.