R. S. Thomas (1913-2000), Ποιήματα (μετάφραση – επίμετρο: Κώστας Μαντζάκος)

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ

Απ’ τα ποιήματα σ’ αυτό το βιβλίο

το δικό μου, δες, δε βάλαν πρώτο-πρώτο!

Μήτε κι άξιζε αυτό κάποιο βραβείο.

Στο τέλος έχω στριμωχτεί,

με στίχους που’ναι άκαμπτοι πολύ

το βάρος όλο για ν’ αντέξουν

αυτών που η μούσα μου’χε υποβάλλει,

την πόρτα μου χτυπώντας

και το ξερό μου το κεφάλι

χωρίς καμία διακοπή,

μα και με τόσο στιβαρή γροθιά.

Το μυαλό μου είναι θολό, η παλάμη

από στραμπούλιγμα γερό υποφέρει.

Ποτέ πια το καλοκαίρι

δε θα ξανάρθει της καρδιάς μου,

που τα τραγούδια μου έφταναν ψηλά.

Κατά πού πηγαίνω;

Καμιά φορά, βγάζω το διαβατήριό μου
και κοιτάζω τη φωτογραφία μου
(όχι και τόσο καλή κτλ.)
μόνο και μόνο για να δω
αν υπάρχω.

***
Το κάστρο των κορμοράνων

Ο Άμλετ
μ’ έναν κορμοράνο
υπό μάλης
παντρεύτηκε την Οφηλία.
Ήταν ακόμη βρεγμένη
απ’ τον πνιγμό της.
Έμοιαζε μ’ άνθος λευκό
που ’χε αφεθεί
για καιρό πολύ
μες στη βροχή.
Σ’ αγαπώ,
είπε η Οφηλία,
κι αγαπώ
κι εκείνο το σκοτεινό πουλί
που βαστάς
στα χέρια σου.

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

Μόλις που θυμάμαι τον τόπο της απουσίας μου. Μια πύρινη στήλη φώτιζε το βόρειο σέλας. Εγώ είχα χαθεί σε μια χιονισμένη έρημο.
Η φωνή της εξάντλησής μου ανέβαινε ως τα σύννεφα από ωχρό κεχριμπάρι.
Το φάντασμά σου ήρθε από την απόσταση, μες στο βουβό καράβι, κατευθυνόμενο από το πέταγμα ενός λαβωμένου άλμπατρος. Η αληθινή σου ζωή είχε ολισθήσει, αιώνες πριν, σε μια παγανιστική πολιτεία. Ο Shakespeare έχει ονειρευτεί τους χιμαιρικούς κήπους, όπου οι άρχοντες κι οι κυράδες αφ’ υψηλού διαπληκτίζονται να κερδίσουν τη δόξα της οξυδέρκειας ή ενδυναμώνουν τις αξίες του έρωτα με πλατωνικές παραπομπές ή επιχειρήματα. Κυπαρίσσια και δάφνες αιτούνται τον παρθενικό ουρανό.
Εγώ είχα αντιληφθεί, γύρω από την εικόνα σου, έναν απάνθρωπο μύθο κι είχα σημαδέψει το εγκόσμιο πέρασμά σου στη νυχτερινή σκοτεινιά. Εγώ είχα τοποθετήσει κρυφά πάνω στο νεκροκρέβατό σου κάποιες βιολέτες, τα άνθη του ίδιου σου του ονόματος.
Εσύ με πήρες, επιβραβεύοντας την πίστη μου, στην ξεθωριασμένη χώρα της κατοικίας σου, σ’ έναν ορίζοντα ενυπνίου. Εγώ παρέστην στην υπνοβατούσα παρέλαση των αδερφών σου, των ηρωίδων της τραγωδίας, κι έπεσα μπρούμυτα στη θέα του πόνου, κάτω από το φτεροκόπημα ενός εκδικητικού πουλιού, καταδικασμένο στο έλεος του Σατανά.

Τοκάτα [Toccata]

Να, ο Απρίλης! Η ανία

της σκόνης του νερού των ουρανών,

στο παραθύρι η ψάθα∙ ηρεμία,

του ανέμου έν’ άγγιγμα –

μια πληγή:

με τέτοια ξένη παρουσία η ζωή,

στο κενό των θυρών

στης στάχτης τον λεπτό καπνό

στου βήματός σου την ηχώ, μες στις στοές.