ΚΥΜΑΙΝΟΜΕΝΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ
Σε κλάσμα δευτερολέπτου τα επιτόκια ανεβαίνουν//
Οι κερδοσκόποι επιμένουν
Ένας μοχθηρός δείκτης τρελάθηκε// τα δάκρυα
Εκτοξεύονται με μάνικα παραφροσύνης// χύνονται
Σ΄ ένα ποτάμι συρροής πτωμάτων/
Από ηλεκτρονικά αρχεία δήμιοι αναδύονται//
Μιλλιούνια Κυνηγοί Κεφαλών ξεφυτρώνουν/
Και σφηνώνουν στο λαιμό στεγνό μεταξωτό
μανδήλι και πυρσό
Στους γλουτούς του κακομοίρη//
τετέλεσται
ΕΠΙΠΛΑΣΤΟ ΚΑΙ ΝΟΣΗΡΟ ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΟ
Ο ΕΡΩΣ ήταν ένοικος μνήμης // ένα
Ανταλλακτικό μάντρας ανταλλακτικών //
έρωτας κλεπταποδόχος/ /κάθε βράδυ στα
μπουζούκια// στράτος διονυσίου ρίτα
σακελλαρίου γαρμπή μαζωνάκης/
βροχή τα λέλουδα στην πίστα της καψούρας/
αυτά κυρ΄ αστυνόμε
ΑΜΜΟΒΟΛΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΜΕΛΙΕΣ
Ήταν αρχές του Οκτώβρη θαρρώ
Όταν πέρασα μισθοφόρος απ΄ αυτήν την πόλη//
Κι αγάπησα και μ΄ αγάπησαν τρελά//
μη τον ακούτε καλέ/
΄Ημουν παγερή κι αδιάφορη// τι λέει αυτός καλέ
Θε μου φύσηξε βοριάς ξυραφίσιος καλέ/
Εγώ καλέ τον παράτησα τον ανίκανο
ΒΡΩΜΟΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ ΜΕ ΤΟ ΒΑΜΒΑΚΙ
Μαζί οι μαζόχες με τους σαδιστές /
ίδια αξεσουάρ /ίδια μαστίγια
Ο ίδιος σερίφης με τα ίδια σκυλιά//
Τον ίδιο αράπη κυνηγάει/
΄Ιδιοι κουβάδες με τα ίδια βρωμόνερα //
ίδια μυαλά/
// ίδια τσακάλια, ίδια κοπριά //
ιδιαίτατα
ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ 18 ΣΤΟ HOTEL KONGO
Επιδοκιμάζει τη σπεσιαλιτέ του σεφ η μανταμίτσα//
παρακαλώ ο κύριος προηγείται – περάστε κύριε//
Διαλέγει γόβες στιλέτο η μικρή τσουλίτσα στο 69
Σφυρίζει στο μπάνιο σαν καναρίνα // μπανιαρίζεται
Είναι πλοίο λέει // πλέει σε κρύο άκαρδο φως
ΚΑΤΙ ΠΑΛΙΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ
Μια σερπαντινοκαταιγίδα πανηγυράτη
άλλο πράγμα //
μια μασκαράτα γκροτέσκα άλλο πράγμα//
Βροχή τα κομφετί // κι εγώ εκεί μέσα αποκριάτικος
Ζορό τσαλακωμένος/
Η ζωή μια μασκαράτα/ ο έρωτας επίσης
Πόσοι μες στην μασκαράτα κρύβουνε μασκαριλίκια //
Γλέντι απλωμένο εκτενώς / ουρανιο τόξο/ αχ πως
Τοξικό ουράνιο τόξο μαρτιάτικο αχ
πως με ζεμάτισες //
έφαγα καυτή χυλόπιτα
Καλύτερα να πούμε τοξική χυλόπιτα //
κούκλα μ΄ έκαψες
Το βραστό σιρόπι του μπακλαβά σου δηλαδή
μ΄ έκαψε//
να πούμε καλύτερα
ΚΑΚΟΤΡΟΠΗ ΑΒΡΟΦΡΟΣΥΝΗ
Ακούω μεσοβραδίς το παραμιλητό ενός κεραμιδόγατου
//στο πρανές
οι ονειρώξεις του γάτου μεταβολίζονται//
ονειρεύομαι εσένα // ΕΣΎ
κουβαλάς μαζί σου το ΕΣΥ σου σαν χειραποσκευή//
ονειρεύομαι εσένα// ΕΣΥ
είσαι μια μούμια, ένα σκιάχτρο είσαι
επαναλαμβάνουμε το αυτό δις//
μούμια είσαι
σκιάχτρο είσαι// επαναλαμβάνουμε το αυτό δις//
δυο μαύρα μάτια με μπλε βλεφαρίδες// χαχαχαχα//
επαναλαμβάνουμε το αυτό δις//μούμια είσαι//σκιάχτρο
είσαι// δυο μαύρα μάτια με μπλε βλεφαρίδες//
χαχαχαχα//
κουρούνα, πλύστρα, ακαμάτα// κούρκα είσαι//
δεν μ΄ αγάπησες ποτέ
αλλοπαρμένη
ΕΝΙΑΙΑΔΥΑΔΙΚΗΤΡΙΑΔΙΚΟΤΗΤΑ
Πρώτον δεύτερον τρίτον/ πρώτον σκληρό μαρκάρι-
σμα στην κλειστή περιοχή/ δεύτερον σκληρή επίθεση
στην ανοιχτή περιοχή/τρίτον ανεβοκατέβασμα στην
μισανοιχτομισόκλειστη περιοχή/τέταρτον τα πάντα ρει/
πέμπτον μηδέν άγαν/έκτον μας πήρανε με τις πέτρες/
έβδομον ο σώζων εαυτόν σωθείτω/ όγδοο τι τάθελα εγώ
τα τσαλιμάκια/ένατον βαράνε αλύπητα οι μπαγλαμάδες/
δέκατον/οδεύουμε προς τον Κύριον/
ΤΑ ΒΕΓΓΑΛΙΚΑ ΤΗΣ ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗΣ
Ο ποιητής ορθός στον βράχο της ματαιοδοξίας
Η πόλη κρεμασμένη στον βρόγχο της κακοδαιμονίας
Ο ποιητής στον βρόγχο της κακοδαιμονίας
Η πόλη στον βράχο της ματαιοδοξίας
Βουλιάζω και βουλιάζουμε μαζί
Πόλη και ποιητής// ποιητής και πόλη
στο αχανές της ματαιότητας//
δεν έχω φίλους ούτε σπίτι/δεν έχω τίποτα που να μην έχει
ήδη ρημάξει/στο μυαλό μου διαβόλια και τριβόλια
/δεν είμαι ο ποιητής που νόμισα πως είμαι/
αδιανόητος/πικροτοξικός σαν χλωρίνη/
μανιακός εξτρεμιστής/ λαύρος ακροβολιστής/φευ/
φευ/ αφρόλουτρο για παριζιάνες είμαι











Εξαιρετική ποίηση από τη Δράμα , χρόνια πολλά Αλέξανδρε , και καλή συνέχεια
http://ppirinas.blogspot.gr/2013/06/blog-post_13.html
Αλέξανδρε εάν συνεχίσεις ούτω πως , πιστεύω
προγιετάρεις την δική σου μανιέρα .
Ο χρόνος θα δείξει εάν το πρόσημο είναι
θετικό ή αρνητικό
Το περιεχόμενο είναι καλό. Ο τρόπος συνδέεται επιτυχημένα με το περιεχόμενο και δημιουργεί ύφος πέρα από τις mainstream μανιέρες που τρώμε σε αυτήν την χώρα.Άρα συνεχίζουμε ως πολύ καλό.
Χιούμορ , παιχνίδι και ο αναγνώστης με χαρά σε ενεργητικό ρόλο να ψάχνει ρυθμό.
Καλή συνέχεια Αλέξανδρε
Υπέροχος ο Αλέξανδρος Αραμπατζής.
Σαν αύρα στην άσφαλτο της πεπατημένης. Πολλές αρετές κι΄ελπίδες ακόμη περισσότερες.
Η παρατήρηση όμως μπορεί να δημιουργεί και περιγραφές που η οργη αποκρύπτει…
Αν και νοιώθω ήδη ”αφρόλουτρο για παριζιάνες”, ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΟ ΘΥΜΙΣΕΣ.
Ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Κάπου πάει ο κ. Αραμπατζής, σε απάτητα χωράφια και με δικό του βάδισμα που έχει αρχίσει να το συντονίζει. Έχει και φόρα καλή και δυνατότητα για άλματα και παίρνει και μια πρώτη απόσταση. Συγκρατώ κυρίως το ποίημα ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ 18 ΣΤΟ HOTEL KONGO και την κορύφωση του θαρρώ: “μπανιαρίζεται/ Είναι πλοίο λέει // πλέει σε κρύο άκαρδο φως” και φυσικά θα συμφωνήσω και με τον κ. Μίχο που ορθά επισημάνει το κλείσιμο του ποιήματος ΤΑ ΒΕΓΓΑΛΙΚΑ ΤΗΣ ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗΣ.
Υπάρχει κάτι εδώ που ξενίζει και συγχρόνως δεν σου επιτρέπει να σταματήσεις πριν διαβάσεις όλα τα ποιήματα. Κάτι σαν μαγνητισμός, κάτι σαν περιφρόνηση της κατάστασης του “μη ήθους” που βιώνουμε εδώ και δεκαετίες σε όλα τα επίπεδα.
Δύναμη θα το έλεγα. Να σμιλεύει κάποιος πέτρες με εργαλείο τις καθημερινές λέξεις μας που για μας έχουν στομώσει δεν είναι διόλου εύκολο. Διαφαίνεται κάτι καινούργιο πάντως.
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
Πολύ ενδιαφέρουσα και ζουμερή ποίηση!