Υγρός πόλεμος

Ανέκαθεν
βρίσκομαι σε πόλεμο με
το υγρό στοιχείο

γεννημένος στο κατώφλι του Νοέμβρη
του πλέον υετοφόρου
καίτοι του νερού (σκορπιός)
κάποιες σκόρπιες οι νίκες μου

τότε που έμαθα επιτέλους να επιπλέω

σαν μ’ έπιασαν απ’ τα μαλλιά
καθώς πνιγόμουν
σώζοντας τάχα
από πνιγμό τον αδερφό μου

όταν κάποιο επαλειφόμενο
έστω για λίγο
φάνηκε να λειτουργεί

πιότερες οι διαρροές
τα κύματα οι σκουριές
οι ανιούσες υγρασίες

τώρα
πάλι βρίσκομαι να
ανημένω από απόσταση
άκοπη μία μπόρα
να σκέφτομαι πώς
και γιατί
(και ευτυχώς
που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι)
και ότι
αν και βρεγμένος
δεν το κατάφερα ποτέ
να μη φοβάμαι τη βροχή

Κι ας τελειώνω με τον ποιητάκο μέσα μου*

Α΄

ΑΚΟΥ, ΠΟΙΗΤΑΚΟ

Για άλλη μια φορά

το γραφόμενό σου σε αντιγράφει.

Επιφανειακώς. Δουλοπρεπώς. Ανιαρώς.

Κοιτάξου στο γραφόμενό σου,

γεγραμμένο πια, ω αντιγεγραμμένε του

κι εντός του καθρεπτίσου-συλλαβίσου,

δες πόσο μοιάζετε εσύ κι εκείνο:

ένα ακόμη γλαφυρό αντίγραφό σου.

Πώς περιμένεις να πει κάτι διαφορετικό

απ’ την ηχώ σου; 

Β΄

ΠΟΙΗΤΑΚΟ, ΑΚΟΥ

 Ψηλά πάνω στη γέφυρα,

εμφορούμενος απ’ την

αρχαία ημών μεσότητα,

διαπεραιώνεις με ασφάλεια

τη χρυσή σου μετριότητα

(που την είπαν: μεστότητα)

κι από κάτω σου χάσκει

τρίσβαθο και σκοτεινό

το Καινό. Ποιητάκο, πέσε!

ΤΗΣ ΓΗΣ Ο ΠΥΡΕΤΟΣ

Μοναξιά

Κάθε βράδυ
ψάχνει η ψυχή μου λιμάνι.
Κάθε βράδυ
περπατάω σε βελόνες.
Τα απογεύματα
πίνω της μοναξιάς μου τον καφέ
περιμένοντας τους ομότεχνους
τις μικρότητες τους
και ενδιάμεσα
ταξιδεύουν τα μάτια μου
στα νεαρά κορίτσια
στα διπλανά τραπέζια
ακούω τα γέλια τους
δεν μπορώ να γελάσω
δεν μπορώ να κλάψω
τα στήθια τους ηλεκτροφόρα
οι γλώσσες τους σουβλερές
το σώμα μου ξύλινο,
βάρκα προς την Αχερουσία.

ΠΟΙΟΣ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ

Με ρωτούν, με ρωτούν
όμως η απάντηση είναι προφανής.
Είμαι ο Κανένας
και εις τα ώτα του αόμματου Κύκλωπα
κράζω το όνομά μου.
Κανείς ήρθα, κανείς έφυγα.
Όσοι μου θύμωσαν
δε με είδαν ποτέ.
Η ανυπαρξία μου παρηγόρησε την επιθυμία τους
να με κατασπαράξουν.