Λένε πως κάποτε, σε ένα μικρό χωριό, γεννήθηκε ένα παιδί αλλιώτικο από τα άλλα.

Δεν ξεχώριζε ούτε για τη δύναμή του ούτε για τη σοφία του, μα για κάτι πιο απλό και πιο σπάνιο: γελούσε.

Γελούσε εύκολα, αυθόρμητα, με την καρδιά του.

Με το παραμικρό, ένα φύλλο που έπεφτε, ένα πουλί που φτερούγιζε, ένα στραβοπάτημα δικό του-και ξέσπαγε σε γέλιο καθαρό, δυνατό.

Στο σχολείο όμως, το γέλιο του δεν ήταν ευπρόσδεκτο.

 Ο δάσκαλος ήταν αυστηρός άνθρωπος, λάτρης της πειθαρχίας και της σιωπής. Κάθε φορά που ο μικρός γελούσε, η βέργα κατέβαινε στο χέρι του.

«Σοβαρέψου!» του φώναζε.

Το παιδί έβγαζε ένα μικρό «αχ»… και ύστερα γελούσε ξανά.

 Όχι από πείσμα. Σαν να συγχωρούσε.

Σαν να μην ήξερε πώς να κάνει αλλιώς.

Τα παιδιά τον κορόιδευαν στην αρχή.

Μετά όμως συνήθισαν.

Και σιγά σιγά τον πλησίασαν.

 Γιατί ο γελαστός βοηθούσε όλους.

Σήκωνε βάρη, κουβαλούσε νερό, έτρεχε για θελήματα, πάντα με χαρά.

Ακόμη και στις λύπες του χωριού ήταν παρών.

Στις κηδείες στεκόταν σιωπηλός.

Δεν γελούσε. Μα τα μεγάλα του μάτια έλαμπαν με μια παράξενη γαλήνη.

«Όλα αλλάζουν», έλεγε σιγά.

«Προς τη χαρά».

Οι άνθρωποι τον αγαπούσαν χωρίς να ξέρουν ακριβώς γιατί.

Ύστερα ήρθε ο πόλεμος.

Ο γελαστός έφυγε όπως όλοι οι νέοι.

Και για καιρό, κανείς δεν άκουσε νέα του. Μέχρι που μια μέρα, γύρισε.

Επέστρεψε με παράσημο ανδρείας.

 Και με ένα πόδι λιγότερο.