[Ο λειχηνολόγος Camillo Sbarbaro επί το έργον…]

«Καμιά φορά, καθώς μονάχος βαδίζω στον ήλιο…»

[Talor, mentrecammino solo al sole]

Καμιά φορά, καθώς μονάχος βαδίζω στον ήλιο

και τον κόσμο κοιτώ με ματιά καθαρή

όπου καθετί μου μοιάζει αδερφικό

-ο αγέρας το φως το χορταράκι το μαμούνι-

έν’ άξαφνο ίχνος την καρδιά μου αδράχνει.

Σαν τον τυφλό μού μοιάζω, καθισμένο

στην όχθη ενός ποταμού απέραντου.

Χοχλακίζουν από κάτω, στριφογυρνούν τα νερά,

μα κείνος δε βλέπει: τον ελάχιστο ήλιο

σαν ευλογία τον ρουφά. Κι άμα του ’ρθει μια στο τόσο

του νερού μουρμουρητό, λέει τάχατες

πως φταιν τ’ αυτιά του που βουίζουν.

Και μου φαίνεται λοιπόν, όσο ζω

την άμοιρή μου τούτη τη ζωή, πώς μια άλλη

σα μέσα σ’ όνειρο μ’ αγγίζει: κι είναι τ’ όνειρο κείνο

τούτη δα η ζωή μου η τωρινή.

Σάστισμα τότε μου ’ρχεται, ξάφνισμα παιδιακίσιο.

Και κάθομαι

ολομόναχος στου δρόμου την άκρια

κοιτώ τον κόσμο μου τον δύσμοιρο και πονεμένο

και χαδεύω με τρεμάμενο χέρι τη χλόη.