[Pierre Puvis de Chavannes – Woman on the Beach -]

Η Σουλαμίτ

Κάθε βράδυ ξυπνούσε η Γκραντίβα
Σήκωνε το φόρεμα
Πηδούσε το πρεβάζι
Και βάδιζε γρήγορα προς τη θάλασσα
διψασμένη

κοιτούσε τον ορίζοντα
για να μη χάσει τη διαδρομή

τα άγρια κύματα ξέπλεναν τη στάχτη
που κουβαλούσε πάνω της
και σμίλευαν το πέτρινο δέρμα της

ο άνεμος δρόσιζε το πρόσωπό της
περιμένοντας να γευτεί την απωθημένη επιθυμία
τη ζωή

από το φόβο της ήττας
κρυβόταν ξεχασμένη για χρόνια μέσα της

αλλά κανένα πλάσμα δεν πλησίασε

μόνη της
ξεκούμπωσε την προκατάληψη
έβγαλε το φόρεμα
κληρονομιά από γενιά σε γενιά

κι άφησε επιτέλους τη Σουλαμίτ
να φανεί

έστρεψε το μύλο
με το κίτρινο φωτοστέφανο
δώρο του ήλιου
βούτηξε στα Γυρίσματα
των απείρων πόθων
χάθηκε