Eunice Buchanan (c.1930 -)

Στον Νώε η γυναίκα του

Δε μίλησα

σαν ξέσπασε η βροχή.

Ο άντρας μου ήταν πολύ απασχολημένος

να μας βολέψει, και πήρε καιρό

να βάλουμε μέσα τα ζωντανά και να ησυχάσουν τα πουλιά.

Δε μίλησα

σαν ξεχειλίσαν τα νερά

πάνω απ’ τα καλαμπόκια μου και στον κατήφορο

στο σπίτι μέσα, στα χαλιά μου

και τα όμορφα προικιά που’χα απ’ τη μάνα μου.

Δε μίλησα

σαν άκουσα τη φίλη μου την Μπέκα

να χτυπάει του καραβιού το ξύλο

με το μωρό στην αγκαλιά, ουρλιάζοντας

όπως οι κολασμένοι. Είχαμε δεθεί

τόσα χρόνια ήμασταν μωρά, γίναμε γυναίκες.

Η όμορφη κόρη, η καλόκαρδη μου Μπέκα.

έκλεισα τ’ αυτιά μου με τα χέρια

και με τα μπράτσα έσφιξα τα παιδιά μου

και πάλι δε μίλησα.