Νύχτα

Νύχτα αλλοφερμένη κι ονειροπαρμένη
Τι ζητάς άραγε απόψε;
Και έχεις ντύσει με τις σκιές σου την πλάση όλη;

Και με το φως το δυνατό σου
Καθαρό σαν γάργαρο νερό
Να καθρεπτίζονται εντός σου
Τα σύμβολα των αιώνων μας – σα φυλαχτό!

Ω! Τι αστερισμοί! Ω! Τι ησυχία, τι γαλήνη!
Μα στάσου! Γρυλλίσματα ακούω·
Τους σκύλους έχει πιάσει η πλάνη
Ή ο φόβος τους για το θηρίο;

Μα να· ακούγονται εις τες βουνοκορφές
Τσακάλια που μιλούνε, τσακάλια που πορεύονται
Δεν αντέχει βλέπεις ο σκύλος πλώρες
Που μεσοπέλαγα αρμενίζουν, ίσα που αχνοφαίνονται

Με φάρο έχει μάθει ο σκύλος να κινά
Μα το τσακάλι θέλει άβυσσο – για να την περπατά
Μ’ ορθάνοιχτα τα μάτια, με ψύλλους στα αυτιά
Και να το νανουρίζει η κακούργα ξενιτιά

Δως μου Θέ μου δύναμη
Τα τσακάλια εγώ να μην φοβούμαι
Να χαίρομαι που παίζουνε
Να χαίρομαι που με θωρούνε

Να μάθω κι εγώ μεσ’ τη νυχτιά
Να βλέπω σαν στη μέρα
Να μην με παίρνουν σκέψεις μακριά
Μακριά, ως τον αιθέρα…