Γιάννης Κοντογιάννης, Τέσσερα ποιήματα
20Οκτ
ΣΥΝΑΞΑΡΙ
Ο επιστάτης νύχτα έφυγε
από την Ήπειρο του Αλή.
Του Μακεδόνα φούρναρη το επώνυμο
στη μία ρίζα του δέντρου.
Η Κυράτσα μαγείρευε στα εγγόνια
σε πήλινα τσουκάλια,
με κόκκινη κορδέλα σε μύτη και στόμα
για το ξόδι.
Ο Θύμιος, η Χρυσούλα
και παλαιότερες γενιές χαμάληδων
μέσα στην λάσπη.
Άλλος εκτελέστηκε σε μιαν όχθη
στη θέση της γυναίκας του
από τα κτήνη.
Οι πλακέτες των μνημείων
ψάχνουν το όνομά του.
Η προγιαγιά υιοθέτησε ψυχοκόρη.
Στα γεράματα η έφηβη θυμόταν
τον εμφύλιο να σκοτώνει
παιδιά στο χωριό.
Από το ανοιχτό παράθυρο φωνές.
Μπαμπά, η παιδική χαρά έχει παιδιά.
Διαβάστε περισσότερα
Αφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)

![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 1. Robert Hass (1941-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/10/images-3-75x75.jpg)



















