Ποιητική ενατένιση του ποικιλοτρόπως πάσχοντος οργανισμού

Η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή της Φωτεινής Βασιλοπούλου, εκδόθηκε το 2021, αποτελείται από τρία ξεχωριστά τμήματα. Στο πρώτο (Πειραγμένος μύθος) περιλαμβάνονται δεκαέξι ποιήματα. Στο δεύτερο (Πικρό μέλι) δώδεκα, και στο τρίτο (Flora clandestina) έντεκα.

Το αντικείμενο της παρούσας συλλογής έχει ήδη αναλυθεί κατά κόρον από διάφορες άλλες κριτικές και παρουσιάσεις, με δεδομένο το γεγονός ότι κυκλοφόρησε πριν κάποια χρόνια και έτσι έχουν γραφεί αρκετά και χρήσιμα στοιχεία πάνω σε αυτό, όπως παρατηρούμε στην αρκούντως πρακτική και πολύχωρη βάση της βιβλιοnet. Ο γράφων σήμερα ετούτο το μικρό σημείωμα γι’ αυτή την ποιητική συλλογή, ίσως λόγω πολύχρονης επαγγελματικής ενασχόλησης με την ιατρική και ειδικότερα την ειδικότητα της Χειρουργικής σε κακοήθεις παθήσεις, έχει εστιάσει το ενδιαφέρον του κυρίως στο δεύτερο μέρος, το «Πικρό μέλι».

Θα μπορούσα έτσι να υποστηρίξω ότι εκεί βρίσκεται πιθανότατα και το πιο ιδιότυπο και ενδιαφέρον επίτευγμα της ποιήτριας Βασιλοπούλου, αφού προχώρησε στη μετατροπή πολλών όρων της ιατρικής επιστήμης, των εσωτερικών τμημάτων της νοσοκομειακής δομής, κάποιων γνωστών και μη, στο πλατύ κοινό, ασθενειών και ειδικότερα διαγνωστικών παρακλινικών εξετάσεων, της διάγνωσης, του πόνου των ασθενών, της αναμονής της πολυπόθητης χειρουργικής επέμβασης και τόσων άλλων διαδικασιών που λαμβάνουν χώρα καθημερινά στα Νοσοκομεία, σε καθαρά ποιητικό υλικό.

Ο τίτλος της όλης συλλογής «Φυτρώνει άγρια ζάχαρη», βεβαίως, αποτελεί ένα κατά κάποιο τρόπο μικρό ποιητικό παράδοξο, αφού η μεν ζάχαρη παραπέμπει στην απόλαυση της γλυκύτητας, το δε επίθετο «άγρια», σηματοδοτεί την μη αναμενόμενη παρουσία και μεγάλωμα ενός φυτού ενώπιόν μας. Την αναπάντεχη σε τελική ανάλυση παρουσία του, η οποία λογικά ακυρώνει και την υπόθεση της τρυφερότητας. Και εδώ εστιάζεται, κατά τη γνώμη μου, το κύριο ενδιαφέρον του δεύτερου τμήματος της συλλογής. Η ποίηση αναδύεται αφ’ εαυτής μέσα από τα βάσανα, τους πόνους και τις ταλαιπωρίες συνανθρώπων μας οι οποίοι, ούτως ή άλλως, θα βιώσουν όσα είναι απαραίτητα για όσο το δυνατόν καλύτερη βελτίωση της υγείας τους, ή έστω ανάσχεσης μιας εν εξελίξει κακοήθειας.