Σ’ αγαπώ μέχρι θανάτου: Για το “Κηδεύω”  του Δημήτρη Δημητριάδη

Κηδεύω σημαίνει ερωτεύομαι ξανά μέσα από τον αποχαιρετισμό του πρόσωπου που θάβω. Κηδεύω σημαίνει να ερωτεύομαι ξανά το βλέμμα του Άλλου στη γαλήνια μορφή του θανάτου του, τη στιγμή του θανάτου, όταν ο Άλλος δεν είναι πια ο Άλλος-μου, αλλά αυτός που κάποτε-με-συντρόφευε-αλλά-δεν-με-συντροφεύει-πια. Κηδεύω επομένως σημαίνει να ερωτεύομαι την απουσία σου, καθώς μαζί σου φεύγει κι ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Ας μιλήσουμε κάπως ανορθόδοξα για την τριλογία ξεκινώντας από το τέλος, το τρίτο βιβλίο, τον Χερετισμό. Το χερί που δίνω και με καίει καθώς το δίνω σε κείνον που δεν το ‘χει πια μα το κουβαλά στην καρδιά του και τον πάει όπου τον πάει η καρδιά του, διότι είναι και δική μου καρδιά που κουβαλά την καρδιά του μέσω του χεριού μου, μου δίνει τη φλόγα, τη φωτιά, τη θέρμη του ενώ βρίσκομαι εναγωνίως στην αντίπερα όχθη τη ζωής, χωρίς να σκέφτομαι, χωρίς να ζητώ τίποτα παρά μόνο το χέρι μου στο χέρι του μέσα στα σκληρά πέρλινα δόντια της νύχτας, αυτής της Νύχτας που είναι βαθύτερη από κάθε νύχτα που σημάδεψε αυτή τη γη που λέμε Γη, καθώς περπατάμε από την ύψιστη φωτιά του Θαβώρ και του Γεδέων μέσα σ’ όλες τις γενιές που έρχονται και φεύγουν όπως ήρθε κι όπως έφυγε, γιατί «σε βαθμό ανθρωπότητας το χέρι δεν έχει ακόμη υψωθεί κείται πάνω στο στήθος το φως υποκύανο τα δάχτυλα τα νύχια δάχτυλα επιμήκη νύχια επιμήκη η γλυπτική διάταξη αρτιμελούς αγάλματος σε κατάκλιση μέσα στο υποκύανο φως λοξό ψυχρό λες και προβαίνει από ανοιγμένο καταψύκτη ή λες κι αναπετάχτηκε από γυάλινο παράθυρο σ’ αιφνίδιο πάγο που αχνίζει με πυκνούς κρυστάλλινους οξείς υδρατμούς το κρεβάτι και η ώρα περί το μεσονύκτιο ο ύπνος επί θύραις και η στιγμή απείρως επαναλαμβανόμενη αλλά επιρρεπής διόλου στην χειραγωγία των άπειρων επαναλήψεων απεναντίας αυστηρή ρυμοτομία τού ανεπίτρεπτα απείρακτου καθεστώτος» (Χερετισμός, 9-22).