[Από τη συλλογή SALUADER]

Η ΗΣΙΟΝΗ

Κλεισμένη στο δωμάτιο, με τις οσμές από τα ρόδα,

κοπανισμένα με βρεγμένες πέτρες,

μιά-μιά από την ακροποταμιά, γυάλιζαν ακόμη,

η Ησιόνη πάλευε να βγάλει τις πόρπες.

Πάνω σ’ ένα πανί τις έβαζε, ύφανση της γιαγιάς.

Στο κρεβάτι μέρες αργότερα περίμενε στα με λιβάνι πανιά τυλιγμένη.

Κρυφές ελπίδες τορπιλίζουν το σώμα της

κι’ απομακρύνουν προς στιγμή τις πόρπες, απ’ την βουβώνα χώρα.

Άχρηστα όλα.

Οι άνθρωποι, θαμμένοι εκεί κοντά της.

Το χώμα νωπό, είχε το μύρισμα των μυρικιών.

Αγνάντευαν το πέλαγος, οι Θώες κι’αυτή.

Τίποτα δεν θύμιζε ποιά ήταν και για τί θρηνούσε.

Ξέχασε τον Ηρακλή και τα λιβάνια και τις χαρές πού δεν έφτασαν.

Τώρα άχρηστα όλα.

Διαβάστε περισσότερα