To βιβλίο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου είναι ένα βιβλίο φιλικό και οικείο, που σε κερδίζει χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Δεν βασίζεται σε μεγάλα γεγονότα, θεαματικές ανατροπές ή έντονες συγκινήσεις. Αντίθετα, στρέφει το βλέμμα σε μικρές στιγμές της καθημερινότητας: μια ανάμνηση, μια οικογενειακή χειρονομία, μια τυχαία συνάντηση, μια επιθυμία που δεν εκπληρώθηκε ποτέ. Και μέσα από αυτές τις μικρές ιστορίες αναδύονται πολύ μεγαλύτερα ζητήματα. Η ανάγκη να ανήκουμε κάπου, να μας καταλαβαίνουν, να αγαπηθούμε, να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν μας, να αισθανθούμε ότι η παρουσία μας έχει σημασία.

Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα είναι ότι δεν προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα, αφήνει τις ιστορίες να λειτουργήσουν από μόνες τους, μέσα από τις εικόνες, τις λεπτομέρειες και τις μικρές ανατροπές τους. Άλλοτε μας συγκινεί, άλλοτε μας προκαλεί νοσταλγία ή πίκρα και άλλοτε μας κάνει να χαμογελάσουμε. Το χιούμορ, μάλιστα, είναι ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία της γραφής του. Ένα χιούμορ διακριτικό, συχνά αυτοσαρκαστικό, που φωτίζει τις δύσκολες πλευρές της ζωής χωρίς να τις υποβαθμίζει.

Ο τίτλος του βιβλίου είναι, νομίζω, ένα καλό σημείο για να ξεκινήσει κανείς. Η «Στουρνάρη και Ηπείρου γωνία» δεν είναι απλώς ένα συγκεκριμένο σημείο της Αθήνας. Είναι ένας τόπος φορτισμένος με μνήμη και συναίσθημα. Στην ομώνυμη ιστορία, μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία γίνεται η αφορμή για να επιστρέψει ο ενήλικος αφηγητής στην παιδική του ηλικία. Η εικόνα είναι δυνατή, σχεδόν συμβολική. Χωρίς καταγγελίες και μεγάλες συναισθηματικές εξάρσεις, ο συγγραφέας μιλά για μια πολύ απλή αλλά βαθιά ανθρώπινη ανάγκη: την ανάγκη του παιδιού να έχει ένα σπίτι, έναν τόπο όπου θα αισθάνεται ότι ανήκει. Γιατί σπίτι δεν είναι μόνο οι τοίχοι. Είναι η ασφάλεια, η σταθερότητα, η αίσθηση ότι είσαι εκεί όπου πρέπει να είσαι.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, από το 2010, μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Σαν να μην έχει αποφασίσει ακόμα ποια από τις δύο πόλεις θα τον υιοθετήσει οριστικά, ή, ίσως, σαν να έχει βρει τον δικό του τρόπο να αισθάνεται παντού λίγο στο σπίτι του.

Αυτή η ανάγκη επιστρέφει με διαφορετικούς τρόπους και σε άλλες ιστορίες. Στη «Φρουτοσαλάτα», για παράδειγμα, μια παιδική επίσκεψη σε ζαχαροπλαστείο μετατρέπεται σε μια ανάμνηση που επιμένει στον χρόνο. Η άγνωστη λέξη «φρουτοσαλάτα» δημιουργεί στη φαντασία του προσδοκίες και εικόνες, όμως δεν τολμά να ζητήσει αυτό που πραγματικά θέλει. Μια μικρή, σχεδόν αστεία σκηνή, που κρύβει κάτι πολύ γνώριμο: πόσες φορές δεν θελήσαμε κάτι και δεν βρήκαμε το θάρρος να το ζητήσουμε; Η ιστορία έχει και μια απολαυστική νοσταλγική διάσταση, καθώς μας μεταφέρει στην Αθήνα της δεκαετίας του ’60, με την αστική επισημότητα του Παπασπύρου στο Σύνταγμα, τα σακάκια, τις γραβάτες, τις κομμώσεις «λάχανο» και τους σχεδόν τελετουργικούς σερβιτόρους. Και ύστερα έρχεται η προσγείωση στην πραγματικότητα, σε ένα λαϊκό ουζερί στη Νέα Αρτάκη, όπου η φαντασίωση της φρουτοσαλάτας καταρρέει μέσα από το γέλιο του σερβιτόρου. Μια υπέροχη ειρωνική αντίθεση, που αφήνει πίσω της ένα χαμόγελο αλλά και μια μικρή μελαγχολία.