Η Jane Kenyon (1947–1995) γεννήθηκε στο Ann Arbor του Μίσιγκαν και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της ίδιας πολιτείας, όπου γνώρισε τον ποιητή Donald Hall, με τον οποίο παντρεύτηκαν το 1972. Το 1975 εγκαταστάθηκαν στο Eagle Pond Farm, στο Wilmot του Νιου Χάμσιρ, την οικογενειακή αγροικία του Hall, όπου έζησαν και έγραψαν επί δύο δεκαετίες. Η Kenyon εξέδωσε τέσσερις ποιητικές συλλογές όσο ζούσε, ενώ το 1995 – χρονιά του θανάτου της από λευχαιμία – ανακηρύχθηκε Δαφνοστεφής Ποιήτρια (Poet Laureate) του Νιου Χάμσιρ. Η πορεία της ήταν σύντομη και η ποιητική της παραγωγή σχετικά μικρή, με το Constance (1993) να αποτελεί την πιο ώριμη φάση του έργου της.

Η ποίηση της Kenyon αντλεί μεγάλο μέρος της ενέργειάς της από το τοπίο και την καθημερινότητα της αγροτικής Νέας Αγγλίας, όπου το φυσικό περιβάλλον, το σπίτι, η εργασία, η συζυγική ζωή και η θρησκευτική παλινωδία τελούν υπό καθεστώς διαρκούς συναλλαγής. Η γλώσσα της χαρακτηρίζεται από καθαρότητα, ακρίβεια και χαμηλόφωνο ρυθμό, με τις εικόνες να προκύπτουν από την προσεκτική παρατήρηση και συχνά να αποκτούν, σχεδόν ανεπαίσθητα, υπαρξιακό βάθος. Ουσιώδης άξονας του έργου της υπήρξε επίσης η χρόνια κατάθλιψη από την οποία έπασχε – ιδιαίτερα στο Constance η εμπειρία της μελαγχολίας γίνεται αντικείμενο άμεσης, λεπτομερούς ποιητικής διαπραγμάτευσης. Την ίδια στιγμή, ποιήματα όπως η «Ευτυχία» και το «Απόγευμα στο σπίτι» δείχνουν πόσο έντονα την απασχολούσε η εύθραυστη σύμπτωση ανάμεσα στο εφήμερο και στο θαυμαστό της καθημερινής ζωής.

****************************

ΑΣ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Ας φέξει τ’ απόβραδο φως

μέσ’ απ’ τις χαραμάδες του αχυρώνα,

σκαρφαλώνοντας στα δεμάτια του σανού

καθώς ο ήλιος πέφτει.

Ας πιάσει ο γρύλος τ’ αδιάκοπο τρίξιμο

όπως μια γυναίκα πιάνει βελόνα

και μαλλί. Ας έρθει το βράδυ.

Ας μαζευτεί η δροσιά πάνω στην αφημένη

τσάπα μες στο χορτάρι το ψηλό. Ας προβάλουν τ’ αστέρια

κι η σελήνη ας φανερώσει

τ’ ασημένιο κέρας της.

Ας γυρίσει η αλεπού στην αμμώδη της φωλιά.

Ας κοπάσει ο άνεμος. Ό,τι κάτω απ’ το υπόστεγο

με μαύρο ας σπαρθεί. Ας έρθει το βράδυ.

Στο μπουκάλι μες στο χαντάκι, στη σέσουλα

μέσα στη βρώμη, στον αέρα

μέσα στον πνεύμονα

ας έρθει το βράδυ.

Ας έρθει, όπως και θα ’ρθεί, και μη φοβάσαι.

Ο Θεός δεν μας αφήνει απαρηγόρητους,

γι’ αυτό ας έρθει το βράδυ.