Η ελευθερία, οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες, η μνήμη, η αγάπη και όσα εξακολουθούν να μας βαραίνουν ακόμη κι όταν έχουν περάσει, βρίσκονται στον πυρήνα της νέας ποιητικής συλλογής της Αγγελικής Κουντουράκη, «Αν άφηνες τα χέρια σου ελεύθερα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θράκα. Με αφετηρία μια λεπτή κλωστή ανάμεσα στα δάχτυλα και το μυαλό, η ποιήτρια αναμετριέται με τα δεσμά που μας κρατούν ακίνητους, τις επιλογές που δεν μπορέσαμε να κάνουμε και τις συναντήσεις που, ακόμη κι όταν τελειώνουν, εξακολουθούν να μας καθορίζουν.

Στη συζήτησή μας, η Κουντουράκη φωτίζει τις αθέατες δεσμεύσεις που διαμορφώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις, μιλά για την αγάπη ως αναγνώριση της ελευθερίας του άλλου και προσεγγίζει τη μνήμη και την ποίηση ως μια διαρκή προσπάθεια κατανόησης όσων μας σημάδεψαν.

Ο τίτλος της συλλογής σας, «Αν άφηνες τα χέρια σου ελεύθερα», μοιάζει να κρύβει μια επιθυμία που δεν έχει ακόμη τολμήσει να γίνει πράξη. Το «αν» αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας ελευθερίας που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Πόσο καθορίζεται τελικά η ζωή μας από όσα τολμάμε να κάνουμε και πόσο από όσα αφήνουμε ανεκπλήρωτα;

Στη συλλογή το «αν» κρύβει μια δυνατότητα που δεν θα μπορέσει ποτέ πια να γίνει πράξη. Το βάρος αυτής της συνθήκης είναι εκείνο που μας κάνει να αναρωτιόμαστε, εάν θα συνεχίσουμε να το κουβαλάμε ή αν θα αντιληφθούμε τη δυναμική που κρατήσαμε θαμμένη μαζί με τα δεμένα χέρια μας και θα προχωρήσουμε. Θεωρώ ότι η σχέση μεταξύ εξουσίας και επιλογής είναι εκείνη που καθορίζει την ένταση του «αν» και τη σημασία του για την πορεία της ζωής μας. Αναφέρομαι κυρίως στην εξουσία που ασκείται από τους άλλους και περιορίζει τις επιλογές μας. Παρόλο που το ίδιο το άτομο θα έπρεπε να μπορεί να ορίζει τα «χέρια» του αυτό δεν είναι πάντα εφικτό και όσα επιλέξαμε να κάνουμε, όσα δεν τολμήσαμε ή δεν μπορέσαμε να κάνουμε, γράφουν μέσα μας το ίδιο βαθιά. Συχνά βέβαια καταλαβαίνουμε πόσο καθοριστικές ήταν οι επιλογές μας μόνο αφού έχουμε διανύσει τη διαδρομή μας και έχουμε βιώσει τις συνέπειες. Έτσι μας ταλανίζει έντονα η απόσταση ανάμεσα σε ό,τι συνέβη και σε όσα δεν τους δώσαμε ποτέ την ευκαιρία να συμβούν.

Στη συλλογή σας, το προσωπικό βίωμα συναντά την πόλη, την ιστορία και τη συλλογική εμπειρία. Πώς μπορεί μια βαθιά προσωπική πληγή να ξεπεράσει τα όρια του ιδιωτικού και να γίνει τρόπος να μιλήσουμε για τον κόσμο;

Ίσως αυτό συμβαίνει όταν αρχίζουμε να ψάχνουμε δικαιολογίες για τις πιο βαθιές μας απελπισίες. Αναφέρομαι στο ποίημα της συλλογής «Δικαιολογία για τις πιο βαθιές απελπισίες» όπου αυτή η δυνατότητα αποτυπώνεται με την κίνηση στους δρόμους της πόλης, την αναζήτηση επαφής με τους άλλους και την προσπάθεια να συναντηθούμε στο οικείο και καθημερινό, κουβαλώντας την ιστορία μας, τις βεβαιότητες μας και τις ματαιώσεις μας. Πιστεύω ότι δεν μπορεί να συμβεί διαφορετικά, γιατί όταν μιλάμε για τα προσωπικά τραύματα αυτόματα μιλάμε για τον κόσμο γύρω μας. Η απώλεια είναι η πιο κοινή ανθρώπινη εμπειρία. Όλοι μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε συνεχώς κάτι χάνουμε, κάτι απομακρύνεται από μας προτού να είμαστε έτοιμοι να το αποχωριστούμε. Επίσης ζούμε σε μια εποχή που αντιστρέφει την ανθρωπινότητα μας. Μας αναγκάζει να αντιμετωπίζουμε την απώλεια ως μια μόνιμη συνθήκη και όχι ως μια κατάσταση που προκύπτει μέσα στη καθημερινότητα και μπορούμε να αναζητήσουμε τρόπους να σταθούμε απέναντι της. Με τη γραφή το προσωπικό βίωμα και η αποτύπωση του απευθύνονται στους άλλους, αποκτά συλλογική διάσταση. Το αν θα καταφέρει το άτομο να περάσει στην αντίπερα όχθη και να αφήσει στην άκρη την προσωπική του οδύνη ώστε το έργο του ή οι πράξεις του να αγγίξουν πραγματικά και τους άλλους, είναι ένα άλλο ζητούμενο.