Δέκα χρόνια κάτω από το ίδιο απόγευμα

«Είναι φορές που προσπαθείς να αναδιατάξεις το τοπίο. Να βρεις το όριο της μελαγχολίας σου. Κι ύστερα πρηνής και φοβισμένος να ψάχνεις για προμηθευτές, δύστροπους αναβάτες, παρόχθιους ήρωες, προστάτες ή εφιάλτες ─μα τίποτα πια δεν απομένει στο πεδίο σου. Εκείνα τα λευκά πουλιά που προσδοκούσες γίνανε λεπροί αμελητέοι».

Με αυτούς τους στίχους ο ποιητής Βαγγέλης Τασιόπουλος επαναπροσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος στη μεγαλύτερη ωριμότητά του βλέπει τον κόσμο.

Στην τελευταία του ποιητική συλλογή, με τον υποβλητικό και οξύμωρο τίτλο Το απόγευμα ενός μειλίχιου εκδορέα, ό,τι απαρτίζει έναν άνθρωπο, από το σώμα ως τη φθορά και από τη μνήμη ως την ιστορία, συνυφαίνεται σε ένα τοπίο εσωτερικής αναμέτρησης. Σε σύγκριση με τις προηγούμενες συλλογές, εδώ κυριαρχούν μάλλον εντονότερα η υπαρξιακή αγωνία και ο απολογισμός των ηττών και των απωλειών μέχρι την παρούσα στιγμή, καθώς και των διαψεύσεων εκείνων που συνέβαλαν σε μια ταχύτερη ωρίμανση.

Εξαιρετικός μάστορας του λόγου, με μεστή γραφή, ο Τασιόπουλος, βαθαίνει λοιπόν ακόμη περισσότερο προς ένα μέσα ατένισμα.

Όταν, σε τηλεφωνική μας επικοινωνία με τον Βαγγέλη, άκουσα τον τίτλο της συλλογής του Το απόγευμα ενός μειλίχιου εκδορέα, ομολογώ πως ενθουσιάστηκα και του το εξέφρασα. Η σύνδεση μιας τόσο βίαιης ιδιότητας (εκδορέας) με ένα τόσο πράο επίθετο (μειλίχιος) μου δημιούργησε μια παράδοξη γοητεία.

Πώς η βία μπορεί να ασκείται με ηρεμία; σκέφτηκα. Κι ας ήξερα πόσο υπαινικτική στιχουργικά έως τώρα υπήρξε η γραφή του Τασιόπουλου. Αυτό είναι ένα θαρρώ και από τα σημαντικότερα ερωτήματα στη συλλογή. Πώς γίνεται η βία αποδεκτή, κανονικοποιείται και κρύβεται πίσω από πρόσωπα και θεσμούς που εμφανίζονται ως πολιτισμένα; Συνηθισμένα πράγματα του σήμερα δηλαδή….

Στη συλλογή μας δίνονται σαράντα πέντε ποιήματα και πεζοποιήματα μιας δεκαετίας χωρισμένα σε δύο ενότητες.Ας σημειωθεί, πως η χρονική περίοδος των δέκα χρόνων που χρειάστηκε η ολοκλήρωση αυτής της συλλογής κατά τα προφορικά λεγόμενα του ποιητή δεν είναι απλώς μια βιογραφική λεπτομέρεια ως πληροφορία και θα δούμε τους λόγους παρακάτω…

Και μια και αναφέρθηκα σε βιογραφικές λεπτομέρειες, δεν σημαίνει ότι ο Τασιόπουλος μένει μονάχα στο προσωπικό, γιατί ακριβώς δεν υπάρχει εδώ η εξομολόγηση του ανθρώπου που κάθεται απέναντί σου και σου διηγείται τη ζωή του με τη σειρά.Υπάρχει κάτι πιο πλάγιο και συνάμα πιο δύσκολο.