ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]
16Νοε
Η Jane Hirshfield γεννήθηκε το 1953 στη Νέα Υόρκη και ζει στην ευρύτερη περιοχή του Σαν Φρανσίσκο. Σπούδασε στο Πρίνστον, στην πρώτη τάξη αποφοίτων που περιλάμβανε γυναίκες, και μαθήτευσε στο Κέντρο Ζεν του Σαν Φρανσίσκο. Είναι ποιήτρια, δοκιμιογράφος και μεταφράστρια. Οι συλλογές της περιλαμβάνουν τα Given Sugar, Given Salt (2001), After (2006), The Beauty (2015), Ledger (2020) και τη συγκεντρωτική έκδοση The Asking: New & Selected Poems (2023). Έχει γράψει επίσης τα δοκιμιακά Nine Gates και Ten Windows, ενώ έχει μεταφράσει και επιμεληθεί ανθολογίες ποιητών του παρελθόντος, όπως The Ink Dark Moon (Ono no Komachi και Izumi Shikibu) και Mirabai: Ecstatic Poems.
Ακολουθώντας μια, προσφιλή στην οικεία της χαμηλόφωνη παράδοση, κίνηση η γραφή της προσεγγίζει αποφατικά τα δύο άκρα του Απόλυτου (το πανανθρώπινο και το Μηδέν) μέσα από τη μελέτη του πλησίου και ταπεινού. Στοιχείο που την καθιστά ξεχωριστή εντός αυτού του ρεύματος αποτελεί η αφοπλιστικά καθαρή, κουβεντιαστή γλώσσα της σε συνδυασμό με μία σκέψη άμεσα ειδοποιημένη από την μαθητεία της στη ζεν παράδοση, στην κλασσική ιαπωνική ποίηση και στις επιστήμες της βιόσφαιρας.
Ο ΣΚΕΛΕΤΟΣ ΜΟΥ
Σκελετέ μου,
εσύ που κάποτε πονούσες
με την ίδια σου την αύξηση
είσαι τώρα,
κάθε χρόνο
ανεπαίσθητα μικρότερος,
ελαφρύτερος,
απορροφημένος απ’ την ίδια σου
τη συστολή.
Όταν χόρευα
χόρευες.
Όταν έσπαγες
εγώ.
Κι όμοια όταν ξάπλωνα,
περπάταγα,
ανέβαινα τις κουραστικές σκάλες.
Τα σαγόνια σου. Το ψωμί μου.
Κάποια μέρα εσύ
–ό,τι έχει μείνει από σε–
θα γδαρθείς
από τούτον τον γάμο.
Η αρθρίτιδα του καρπού,
η ραγισμένη άρπα του θώρακα,
η στομωμένη φτέρνα,
το ξέφραγο μπολ του κρανίου
οι δίδυμοι δίσκοι της λεκάνης –
καθένα σας θα μ’ αφήσει πίσω,
επιτέλους γαλήνια.
Τι ήξερα εγώ για τις μέρες σου,
τις νύχτες σου,
εγώ που σε κρατούσα μια ολάκερη ζωή
μες στα χέρια μου
και τα νόμιζα άδεια;
Εσύ, που με κρατούσες μια ολάκερη ζωή
μες στα χέρια σου
όπως μια νέα μάνα
τ’ άρουχο παιδί της
δίχως καν να το σκέφτεται.
Διαβάστε περισσότερα




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)





















