Κι ας τελειώνω με τον ποιητάκο μέσα μου*

Α΄

ΑΚΟΥ, ΠΟΙΗΤΑΚΟ

Για άλλη μια φορά

το γραφόμενό σου σε αντιγράφει.

Επιφανειακώς. Δουλοπρεπώς. Ανιαρώς.

Κοιτάξου στο γραφόμενό σου,

γεγραμμένο πια, ω αντιγεγραμμένε του

κι εντός του καθρεπτίσου-συλλαβίσου,

δες πόσο μοιάζετε εσύ κι εκείνο:

ένα ακόμη γλαφυρό αντίγραφό σου.

Πώς περιμένεις να πει κάτι διαφορετικό

απ’ την ηχώ σου; 

Β΄

ΠΟΙΗΤΑΚΟ, ΑΚΟΥ

 Ψηλά πάνω στη γέφυρα,

εμφορούμενος απ’ την

αρχαία ημών μεσότητα,

διαπεραιώνεις με ασφάλεια

τη χρυσή σου μετριότητα

(που την είπαν: μεστότητα)

κι από κάτω σου χάσκει

τρίσβαθο και σκοτεινό

το Καινό. Ποιητάκο, πέσε!