Αναγνώσεις

Νίκος Γύφτουλας Χρυσάνθου, «Φλερύ-Το Πορτρέτο Μιας Επίσκεψης»

[ΦΩΤΟ: ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΜΑΤΙΣ. ΣΠΟΥΔΗ ΣΕ ΜΟΛΥΒΙ.]

 

 

Με το μπιλιέτο της Δικηγόρου Καλιάνη να παίζει ανάμεσα στα δάχτυλά μου, στάθηκα έξω από το θυρωρείο, στην είσοδο της πολυκατοικίας που βρισκόταν το γραφείο της. Παρά  τα χρόνια μου, υπάρχουν επαγγέλματα που εξακολουθούν και με κάνουν να νιώθω άβολα. Στους δημόσιους υπάλληλους φερ’ ειπείν, τα χρόνια, στη θέση της οργής, έφεραν κατανόηση και συμπόνοια. Με τους μηχανικούς εξακολουθώ να διακατέχομαι από κάποιου είδους κρυφό θαυμασμό για τον τρόπο που οργανώνουν τη σκέψη τους και χρησιμοποιούν τη λογική. Είναι κάτι που προσωπικά δεν διαθέτω. Τους μέμφομαι όμως για την έλλειψη εξωτερίκευσης αυτού του χαρίσματος. Υστερούν σε λόγο. Με τους γιατρούς ποτέ δεν συμβιβάστηκα. Παρότι έχω θεμελιώσει πολλές από τις όψεις της ωριμότητας, αυτό το είδος ανθρώπου που ακούει στην ιδιότητα «γιατρός» δεν μπόρεσα να το χωνέψω ποτέ. Δεν έχω καταφέρει να καταλάβω ποιες είναι οι πραγματικές τους προθέσεις. Αν είναι με τον άνθρωπο, όπως διατείνονται. Αν πράγματι ενδιαφέρονται για τον ασθενή ή  πρόκειται για μια εγωπαθή σχέση που εξαντλείται στη «διόρθωση» προβλημάτων υγείας, απόαλαζόνες και ανάλγητους ειδήμονες της«μηχανικής των σπλάχνων και των ιστών»,  που επιβεβαιώνονται κάθε φορά που απαιτείται διάγνωση και θεραπεία. Τις πωλήτριες σχεδόν τις αγαπώ. Είναι κοινωνικό το ζήτημα. Υποφέρουν στα σιωπηλά, πατημένες στον βωμό του κέρδους. Για τους λογιστές, θα προτιμούσα να μην είναι. Αφήνω για το τέλος τους δικηγόρους. Αναγκαίο κακό. Δεν θα ξεπεράσω ποτέ το σύμπλεγμα με το οποίο τράφηκαν γενιές Ελλήνων με αυτόν τον a priori θαυμασμό -ενίοτε δε, Δέος: Ε Ι Ν Α Ι  Δ Ι Κ Η Γ Ο Ρ Ο Σ! Η ιδιότητα αυτή, ηχεί στη μνήμη μου σαν φωτεινή επιγραφή. Σαν ήχος ΤΣΑΚΡΑ. Για μένα, οι δικηγόροι, αντιπροσωπεύουν το πιο απτό δείγμα χειριστικής εξουσίας. Πρώτα απ’ όλα το ύφος: Στο πρόσωπο. Στα ενδύματα. Είναι σαν λένε: Προσέξτε σε ποιον μιλάτε. Τι έχετε να πείτε. Ο χρόνος μου κοστίζει και δεν παρευρίσκομαι εδώ για συμβουλές και φιλικές κουβέντες…

Με αυτά και μ’ αυτά, με τις σκέψεις μου να με κλώθουν σαν κάδος πλυντηρίου,  η είσοδος του κτηρίου για το γραφείο της δικηγόρου άνοιξε και από το άγχος μου, το μπιλιέτο που κρατούσα στα δάχτυλα, σχεδόν τσαλακώθηκε. Περπάτησα, εντός του. Ως συνήθως: Διάδρομοι χωρίς αέρα και φωτισμό. Το κάνουν επίτηδες. Μπαίνεις φωτεινός και ένα βήμα πριν φορέσεις το προσωπείο της επίσκεψης, γίνεσαι κατηφής και σκυθρωπός.

 

Βγήκα από τον ανελκυστήρα.

Σχεδόν, είχα ξεχάσει το λόγο της επίσκεψης.

Διαβάστε περισσότερα