Ένα κραγιόν που λέγεται δυστυχία

1

Μια μέρα πουλήθηκαν δύο κραγιόν
στο μαγαζί καλλυντικών του κυρίου Μπούρο
σ’ ένα απόμερο στενό.

Το ένα το αγόρασε
μια τακτική πελάτισσα
που έπαιρνε πάντα το ίδιο
το άλλο
ένα κορίτσι με φακίδες
που δεν φαινόταν ούτε δεκαπέντε ετών.

Αυτή είναι η ιστορία
του δεύτερου κραγιόν.

Ρίξε λίγο καφέ στο φλιτζάνι σου
βάλε έναν κύβο ζάχαρη
ανακάτεψε
και συνέχισε στην επόμενη γραμμή.

*

2

Το κορίτσι κοιτάχτηκε
στον καθρέφτη.

Εκεί φαινόταν
ένα φεγγάρι
με γεμάτα χείλη.

Έβαλε κραγιόν
για πρώτη φορά στη ζωή της.

(Γιατί έβαλε κραγιόν;)
(Επειδή θα συναντούσε ένα αγόρι)
(Πίστευε πως θα φιλιούνταν;)
(Ίσως)
(Χρειάζεται κραγιόν για ένα φιλί;)
(Ναι, τα χείλη μου δεν είναι και τόσο νόστιμα)

Τα χείλη της
δεν είχαν σφυρίξει ποτέ
δεν είχαν πιεστεί ποτέ
πάνω σε τζάμι
δεν είχαν κρατήσει ποτέ λουλούδι
και φυσικά
δεν είχαν φιληθεί ποτέ.