Δημιουργική ομάδα: Φανή Βοβώνη, Ναταλία Γεωργοσοπούλου, Σάββας Στρούμπος

«Διαμαρτυρία είναι όταν λέω πως αυτό και αυτό δε μου αρέσει. Αντίσταση είναι όταν φροντίζω αυτό που δε μου αρέσει, να μη συνεχιστεί»*

Μετά την εξαιρετική επιτυχία της περσινής χρονιάς και τη θερμή ανταπόκριση του κοινού, η παράσταση «Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα» βασισμένη στις επιστολές της Ουλρίκε Μάινχοφ, επιστρέφει. Πριν τον 2ο κύκλο παρουσίασής της στην Αθήνα και το «Θέατρο Φούρνος» (Ιανουάριος 2027), η παράσταση θα περιοδεύσει ανά την Ελλάδα ενώ αξίζει να σημειωθεί πως την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου θα ταξιδέψει, εκτός συνόρων, στο Διεθνές Φεστιβάλ “Jassad – femmes metteuses en scene” στο Μαρόκο (Ραμπάτ). Μία ηθοποιός και μια βιολίστρια επί σκηνής θα μας μεταφέρουν μέσα από τις επιστολές της, οι οποίες μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά, στον αγωνιώδη κόσμο της Ουλρίκε Μάινχοφ κατά την περίοδο της φυλάκισής της (1972-1976). Η Μάινχοφ, που υπήρξε μια από τις πιο επιδραστικές ριζοσπαστικές φωνές της μεταπολεμικής Γερμανίας, μεταπήδησε από τη μαχητική δημοσιογραφία στην ένοπλη δράση με τη RAF, καταλήγοντας στις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Εκεί, μέσα σε καθεστώς απόλυτης αισθητηριακής απομόνωσης, η γραφή έγινε το τελευταίο οχυρό επικοινωνίας της.

*****************************************

Καλλιτεχνικό σημείωμα:

Η παράσταση “Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα”, με μία ηθοποιό και μία βιολίστρια επί σκηνής, στηρίζεται στις επιστολές της Ουλρίκε Μάινχοφ κατά την περίοδο της φυλάκισής της (1972-76) ως τη δολοφονία της, οι οποίες μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Στο διάστημα αυτό η Μάινχοφ μοίραζε τη ζωή της μεταξύ λευκού κελιού και απομόνωσης. Οι επιστολές της είναι κάτι πολύ περισσότερο από πολιτικά ντοκουμέντα ή από προσωπικές εξομολογήσεις ενός ανθρώπου που ασφυκτιά στην κατάσταση του εγκλεισμού. Αποτελούν έναν χορό θανάτου μεταξύ λέξεων και συναισθημάτων, μεταξύ ελπίδας και απελπισίας, μεταξύ οργής και απόγνωσης. Οι λέξεις παλεύουν να διασώσουν κάτι από την ανθρωπινότητα της ανυπότακτης επαναστάτριας, οι σκέψεις πίσω από τις λέξεις αντιστέκονται στον θάνατο των αισθήσεων, στην αλλοίωση της μνήμης, στο μακέλεμα του σώματος από την πλήρη απομόνωση. Οι ανάσες που γεννούν τις λέξεις είναι σπασμωδικές, ανήσυχες, διακεκομμένες. Η Μάινχοφ σχοινοβατεί στα όρια μεταξύ λογικής και τρέλας, μεταξύ παραληρήματος και συνειδητής αντίστασης στον εγκλεισμό· ενώ καταρρέει ψυχολογικά οι φθόγγοι που αποθέτει στο χαρτί λειτουργούν σαν την ύστατη σανίδα σωτηρίας. Αρνείται να μετατραπεί σε ανθρωποπείραμα, κάθε της κύτταρο πολεμάει να αντέξει τη φθορά της φυλάκισης. Το σώμα της είναι πεδίο ατέλειωτων καταστροφών, ωστόσο, η θέλησή της να αντέξει αποτελεί το ύστατο οδόφραγμα απέναντι στον όλεθρο. Αυτός είναι ο κόσμος της παράστασή μας. Πρόκειται για μια προσπάθεια καταβύθισης στα άδυτα του ψυχισμού ενός οριακού προσώπου που παλεύει μέσα στην κόλαση.