Μεταφραστικό Εργαστήρι

Δύο Ισπανοί ποιητές (Μέρος 1ο) / Carlos Sahagún (1938-2015): Από τις “Προφητείες του Νερού” (Μετάφραση από τα Ισπανικά- Επίμετρο: Θεοδόσης Κοντάκης)

 

 

Εν αρχή, το νερό

 

Εν αρχή, το νερό

άνοιξε όλες τις πύλες, χτύπησε τις καμπάνες στο πέταγμά του,

ανέβηκε τους πύργους της ειρήνης -ήτανε καιροί ειρηνικοί-,

προσγειώθηκε στου καθηγητή μου τους ώμους

-κείνους τους ώμους τους τόσο μεταφυσικούς,

τόσο δογματικούς, τόσο

ανθηρούς από βιβλία του Αριστοτέλη-,

στους ώμους του προσγειώθηκε, δε σας κοροϊδεύω,

κι αναπήδησε στον κόρφο του σαν πουλάκι ζωηρό.

 

Αχ, δε σε λησμονώ:

με τα μάτια σφαλιστά σε θυμούμαι να μπαζώνεις τα παραθύρια,

πάνω στο χαρτί της ζωής το λευκό

μελάνια να ρίχνεις και λόγια πέτρινα.

Αδιάφορο: αγνός έμεινα∙

οι τελευταίοι της τάξης, οι απόβλητοι επειδή κρύβαμε

τρυφεράδα μες στις τσέπες,

παραμείναμε αγνοί σαν τον άνεμο.

 

Προτού ο Θαλής ο Μιλήσιος,

πολύ πριν οι φιλόσοφοι αγιοποιηθούν,

τον καιρό του οικουμενικού κατακλυσμού,

του οικουμενικού θρήνου,

μα και τ’ ουρανού του οικουμενικού,

 

έσμιξε το νερό με το νερό,

κι ήτανε του νερού τα γεννήματα πουλιά, άνθη, ψάρια, δέντρα∙

κι ήσαν δρόμοι, πέτρες, βουνά, καπνός κι αστέρια.

Αγκαλιαζόντουσαν δυο-δυο οι ανθρώποι

σαν τ’ αρνάκια, οι γυναίκες

κοιμόντουσαν, δίχως φόβο, όλα τα παιδάκια

τα λέγαν της χαράς τέκνα, αδέλφια

της χλόης της πιο χλωρής,

τα ζώα αφήνονταν

να τα οδηγούνε, μόνα δεν ήσαν – κανείς δεν ήταν μόνος∙

κι ο άνεμος ήτανε χαρά γεμάτος, δίχως καν να σαλεύει,

και, καθρεφτισμένη σε μια χεριά νερό,

κοιταζόταν η ελπίδα∙ κι έλαμπε, και μειδιούσε.

Διαβάστε περισσότερα