Η Κρίση της Ποίησης

Κωνσταντίνος Παντελής, «Μετάβαση», εκδ. ενύπνιο, 2026 (γράφει ο Πολυζώης Κοτσανάδας-Δημόπουλος)

Η ποιητική συλλογή «Μετάβαση» του Κωνσταντίνου Παντελή δεν συνιστά ένα απλό αισθητικό τόρευμα, αλλά εγκαθιδρύει ένα ριζικό οντολογικό και τοπολογικό πεδίο, εντός του οποίου η μετουσίωση του υποκειμένου από ένα βιοτικό στάδιο σε ένα έτερο κατανοείται ως μια αυστηρή διαλεκτική της ενδεχομενικότητας.

Στον πυρήνα της, η συλλογή εγγράφει τη μετάβαση όχι ως στοιχειώδη και γραμμική χρονική ακολουθία, αλλά, υπό το πρίσμα της εγελιανής αναγκαιότητας, ως το καθαρό Γίγνεσθαι (Werden) που εναιωρείται στο αβυσσαλέο μεταίχμιο μεταξύ του απόλυτου Είναι (Sein) και του ριζικού Μηδενός (Nichts). Το βιοτικό αυτό ενδιάμεσο δεν αποτελεί μια αδρανή ζώνη αναμονής, αλλά τον κατεξοχήν τόπο της διαλεκτικής άρσης (Aufhebung), όπου το κέλυφος του παρελθόντος χρόνου καταργείται ενόσω ταυτόχρονα διασώζεται και ανυψώνεται εντός της νέας, αναπλαισιωμένης υποκειμενικής συγκρότησης.

Μέσα σε αυτό το πυκνό χωροχρονικό πλέγμα, ο Παντελής απογυμνώνει την τοπικότητα και τη χωρικότητα από την επίπεδη, καρτεσιανή τους έκταση και προβάλλει αιφνιδιαστικά το μπαντιουικό Συμβάν (Événement): μια απρόβλεπτη ρήξη της στατικής, δεδομένης «κατάστασης», η οποία διαρρηγνύει τη συνεκτική συνέχεια του χρόνου. Ο ίδιος ο τόπος, η περιπλάνηση κατά τη «Μετάβαση» του Παντελή καθίσταται το ίχνος αυτής της συμβαντικής ρήξης, ένα υπερ-ενεργό πεδίο ανθρώπινης ταύτισης, όπου το ποιητικό υποκείμενο αναγνωρίζει την εαυτότητά του αποκλειστικά μέσω της διαδικασίας της πιστότητας (fidélité) σε αυτή τη χωρική τομή που διαρκώς εκκενώνεται και
επαναπληρούται υπαρξιακού νοήματος.

Διαβάστε περισσότερα