ΣΟΝΕΤΟ 1 Καρπούς απ’ τα πιο αβρά ζητά η γύρω φύση• ας είναι η πτώση κάθε νιότης προγραμμένη στον διάδοχο η μνήμη της θα επιμένει – η όψη του την ομορφιά θα υπερασπίσει. Μα εσύ έχεις μάτια μοναχά για τον καθρέφτη σε δαύτον κι όλες τις ελπίδες σου αναπαύεις – τον ίδιο σου τον λάκκο μοναχά έτσι σκάβεις κι ό,τι αξιόλογο επάνω σου ξεπέφτει. Κι αν όπου βρίσκεσαι τα μάτια σε θωπεύουν ενσάρκωση άνοιξης κι αν τώρα διατελείς στις φιάλες έγκλειστατ’ αρώματα αχρηστεύουν – σ’ αγώνες άγονους τη νιότη σου εξαντλείς. Την απληστία κόπασε, κι εμάς λυπήσου του τάφου η λήθη αλλιώς: επάξια πλερωμή σου.   ** ΣΟΝΕΤΟ 15 Όταν φέρνω στο νου πως κάθε τι που ακμάζει δεν τελειώνεται παρά για μια στιγμή, ότι ο κόσμος κουκλοθέατρο μάλλον μοιάζει τα νήματά του το στερέωμα που κινεί – οι κούκλες-άνθρωποι σαν άνθη πως αυξαίνουν μ’ έναν ρυθμό αυστηρά στα γούστα τ’ ουρανού πώς να κοκορευτούνε μόλις που προφταίνουν τα κάλλη τους πριν ξεθωριάσουν απ’ τον νου – λέω: πουλί που βρίσκει φευγαλέα στο τζάμι η ομορφιά – ιδού λόγος … Συνεχίστε να διαβάζετε το William Shakespeare, Έξι Σονέτα (μετάφραση: Νίκος Κωσταγιόλας) [Α’ ΜΕΡΟΣ].