Ούτε της αγρύπνιας μα μήτε και του πάθους

κεχριμπάρι το βλέμμα

τρέχουν στεριές και θάλασσες

ν’ σμίξουν κάπου στον ορίζοντα το φως

μια κραυγή, μια φωνή, μια πνοή

πάνε χρόνια που έχει στρέψει την ψυχή

στον καθρέφτη του ήλιου,

ό,τι αντέξουν τα μάτια κέρδος θα ’ναι.

Πνεύμα όρθιο,

τώρα στην όψιμη παγωνιά

ανθοβολά ο νους κυκλάμινα

κι ας έχει ο πόθος καλοκαίρι,

τώρα που μένει ανοιχτός

στα φιλήματα του φθινοπώρου

τώρα που οι αισθήσεις πλάτυναν

ανάμεσα ουρανού και γης

για να χωρέσουν τις λέξεις.