ΜΟΝΟ ΛΕΞΕΙΣ
Τὰ ῥοῦχα μου ἀπεκδύομαι
καὶ μένουν μόνο λέξεις
π’ ἁπλώνω στὸ χαρτί
κι’ ἀπογυμνώνομαι
ΣΤΗΝ ΚΛΕΙΔΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
Στὴν κλειδαριὰ τοῦ μέλλοντος
ταιριάζει μόνον τὸ κλειδὶ τοῦ παρελθόντος
Κι’ ἀνοίξαμεν μὲ ποίησιν
τὴν θύραν τῶν θαυμάτων
ΚΑΙ ΤΙ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ
Καὶ τί μᾶς ἔχει ἀπομείνει
Μονάχα ἡ τέχνη
Σὲ κάθε της ἔκφανσι
σὲ κάθε της μορφή
αὐτὴ μονάχα ἡ τέχνη
Σὲ κάθ’ ἐμπόδιο καὶ δυσκολία
σὲ κάθ’ ἐπίτευγμα κ’ ἐπιτυχία
σὲ κάθε λύπη καὶ χαρά
θλῖψι ἢ εὐτυχία
αὐτή
μονάχα
ἡ Τέχνη
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ
Βουνὰ μακρυνά
στὸν ὁρίζοντα θολά
ξεπροβάλλουν ἀπ’ τὰ σπλάγχνα τῆς θαλάσσης
τὰ ὄνειρά μου
Κ’ ἐγὼ
μὲ μία χάρτινη βαρκούλα προσπαθῶ
μαχόμενος τὸν χρόνο
τὸν καιρό
τὶς πολυπόθητές των τὶς ἀκτές
μὲ ἀγωνία νὰ φτάσω
ΕΞΟΦΛΗΣΙΣ
Τῆς μεγάλης μητέρας
τὰ πολύτιμα δῶρα χαρήκαμε
κι’ ὡς ὀφειλέτες τῆς ζωῆς
μὲ ἕναν θάνατον ἁπλόν
ἔνδοξον ἢ ταπεινόν
καθ’ ὅλα ἐξωφλήσαμε
ΑΝΑΠΑΥΣΙΝ ΖΗΤΟΥΝΤΕΣ
Ἀνάπαυσιν ζητοῦντες
γιὰ τοὺς πολλοὺς τοὺς κόπους τῆς ζωῆς
τοὺς πολυχρόνους καὶ βαρεῖς
παίρνουμε μεγαλόθυμα
πολύτιμόν μας δῶρον
μόνιμον θέρετρον
τὸ φέρετρον
ἁπλὸ ἢ πολυτελές
γιὰ αἰώνιες διακοπές
ΜΕΣ’ ΑΠ’ ΤΟΥ ΠΑΡΑΘΥΡΟΥ ΤΟ ΓΥΑΛΙ
Μέσ’ ἀπ’ τοῦ παραθύρου τὸ γυαλί
ἀπὸ οὐρανὸ ψάχνω κομμάτια νὰ ἐνώσω
ἕναν προσωπικὸν καινούργιον νὰ συνθέσω
νὰ γαληνέψῃ λίγο ἡ ψυχή
καθὼς τὸ βλέμμα ἀπεγνωσμένα προσπαθεῖ
μία διέξοδο πασχίζοντας νὰ βρῇ
μέσ’ ἀπ’ ἀνηλεῆ καὶ τερατώδη
κτήρια πεινασμένα
Μέσ’ ἀπ’ τοῦ παραθύρου τὸ γυαλί
ὁ ἥλιος σὲ βιτρίνα
ΑΝΑΨΥΧΗ
Κρήνη μελάνυδρος ἡ νύχτα
Στὰ σκοτεινά της τὰ νερά
τὰ βραδυβάμονα καὶ δροσερά
σβένει τὴν δίψα του ὁ νοῦς μου
Καθὼς χαρίεσσα ἡ σκέψις μου
ἀκροβατεῖ χορεύουσα
στὴν τεντωμένη τοῦ ὁρίζοντος χορδή
καὶ ἡ ψυχή μου ἀναπαύει τὸ κορμί της
ἐκεῖ ψηλὰ στοὺς μοναχούς
ποὺ μὲ τὴν σμίλη του πρωτόπαιξε ὁ θεός
τοὺς σμαραγδένιους ἄμβωνες τῆς γῆς
Μ’ ΑΓΑΠΑι ΔΕΝ Μ’ ΑΓΑΠΑι
Ξόδεψε τὴν ζωήν της
μαδώντας ἄστρα
ἀπὸ τῆς νύχτας τὴν παλάμη
– μ’ ἀγαπᾷ δὲν μ’ ἀγαπᾷ –
Ξόδεψε τὴν ψυχήν της
καὶ πόσα ἄστρα ἀκόμη
ΣΠΑΤΑΛΕ ΧΕΙΜΩΝΑ
Σπάταλε χειμῶνα
ξόδεψες πάλι τὴν ἡμέρα βιαστικά
Ξόδεψες τὴν ἡμέρα σου
ἀλλὰ καὶ τὴν ’δική μου
Συνήθειες κακές
καὶ πάθη
ποὺ δὲν κόβονται
