Στίχοι που αναδίνουν την αγωνία του δημιουργου-τους για τον τόπο-του

Βιβλίο με προσωπικο χαρακτήρα θεωρω πως είναι η καινούργια ποιητικη συλλογη του Κυριάκου Ευθυμίου που τιτλοφορείται Προτελευταία αλήθεια, η οποία εκδόθηκε το 2023 απο τις εκδόσεις Σαιξπηρικον. Θέλω να επισημάνω πως περιέχει ποίηση που δεν μοιάζει ή, πιο σωστα, δεν θυμίζει την ποίηση κανενος άλλου ποιητη, παλαιότερου ή νεότερου, σπουδαίου ή ασήμαντου. Με δυο λόγια, είναι μία ποίηση στηριγμένη αποκλειστικα στο ταλέντο, τις γνώσεις και τις δημιουργικες δυνάμεις του Κ. Ευθυμίου.

Ο ποιητης σε αυτη τη συλλογη-του, τρίτη εκδομένη στη σειρα, (προηγήθηκαν οι συλλογες ‘’Επιάστηκεν το φεγγάρι’’, 1993, και ΄΄Κυρτος αλατοπώλης΄΄, 2015, που έχει τιμηθει με το Κρατικο Βραβείο Ποίησης της Κυπριακης Δημοκρατίας), εποπτεύει πλατια την ανθρώπινη ζωη, την οποία και κοιτάζει κατευθείαν στην ουσία-της, γράφοντας και προσφέροντάς-μας μία ποίηση εντυπωσιακα λιτη, απόλυτα ειλικρινης και ολοκληρωτικα εκφραστικη. Ας δούμε κάποια δείγματα που φανερώνουν τη σπαρτιατικη λιτότητά-του :

ΕΓΓΟΝΑΚΙ

πέτρες

κι άλλες πέτρες

παντου πέτρες

καυτες

κι εσυ

ένα σποράκι που γυρεύει χώμα

λίγη πατρίδα να γεννηθει.

σ. 17

*****

ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΗ

Κοίταξε, Κύριε,

που βρήκε η σφαίρα το παιδι

κι έμειν’ ακίνητο.

Τόσο ακίνητο,

που το πήρ΄η ανυπαρξία αγκαλια

να κάνουνε παρέα.

σ. 55