Μαρία Α. Γουλιδάκη, Πέντε ποιήματα
16Δεκ
Ποιοι νεκροί
Ζάρωσες τα φρύδια.
Σε λίγο θ’ απεμπολήσεις μύδρους
κατά παντός υπευθύνου.
Μα στονάρεις πολύ.
Για πόσο να δέσω άγκυρα
το κηροπήγιο του γραφείου ·
ένα μαύρο σκυλί με χαρούμενο στόμα
από κοφτερούς κυνόδοντες.
Το κάνω εικόνα
πως κατά πάνω σου πέφτει
μασουλώντας το χρυσό σκουλαρίκι σου
για να το απολέσει στο πηγάδι
που τρώνε οι Κρηναίες.
Χοροπηδώντας φτάνουν όμοιοι σου.
Τόσα χρυσαφικά στον πάτο της αβύσσου!
Πλουτίσαμε
υπό τον ήχο
των δερμάτινων παπουτσιών τους ·
τρίξιμο δοντιών
σε εφιαλτικό παραλήρημα.
Μέσα σε μαρμαρένια υποκαταστήματα
ανεπίσημων κοιμητηρίων.
Διαβάστε περισσότερα
Αφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)

![«Camillo Sbarbaro (1888-1967): Ποιητής και λειχηνολόγος» [Μετάφραση από τα Ιταλικά – Επίμετρο: Θεοδόσης Κοντάκης]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/10/72e4b3c7-6554-4ee8-b9f8-866d88f3422a-75x75.jpg)



















