Ο Δημήτρης Μαραμής γράφει για το νέο έργο του «Συμπόσιον» [Ά δημοσίευση]

`

Οι λέξεις σύμβολα. Τα σύμβολα, συμβάλλουν, κλείνουν μέσα τους μεγάλες αλήθειες, εξάπτουν τη φαντασία, ζωντανεύουν αρχαίες μνήμες. Τα σύμβολα που φυτρώνουν και βλασταίνουν σε αυτό τον τόπο εδώ και εικοσιπέντε αιώνες χωρίς να παύουν ποτέ να υπάρχουν, το κρασί, το αίμα, το σταφύλι, το φιλί, το αμπέλι, οι γεύσεις, οι ηδονές, η χαρά της ζωής, η γέννηση, ο τρύγος. Οι αιματηρές θυσίες στους θεούς κατά τους προϊστορικούς χρόνους αντικαθίστανται σταδιακά από τις σπονδές με κρασί, καθώς ο οίνος ταυτίζεται με το αίμα. Αυτή, δεν είναι μία τυχαία πράξη. Με αυτή τη συμβολική πράξη γεννιέται πολιτισμός. Ο οίνος σταματά το έθιμο του φόνου και λειτουργεί ως σύμβολο παύοντας μία φονική τελετή. Αποτελεί κοινό τόπο ότι η άμπελος και ο οίνος ήταν τα ιερά σύμβολα που ο χριστιανισμός δανείστηκε από τις αρχαίες θρησκείες. «Ηελληνική ποίηση τίμησε όπως άρμοζε το δώρο του Διονύσου και το ανέδειξε ως πηγή τέρψης αλλά και ως μέθοδο λήθης της βαριάς βιοτικής μέριμνας, ως κάτοπτρο της εσώτερης αλήθειας μας, ως μέτρο του έρωτα”
`

Το ποτάμι του οίνου από τον Όμηρο, από τις απαρχές του πολιτισμού, φτάνει μέχρι το σήμερα χωρίς διακοπή στον τόπο μας. Ο οίνος είναι διαχρονική πολιτιστική έννοια επειδή συμβολίζει την ευδαιμονία, την παρηγοριά, τη χαρά, τη συντροφικότητα. Ο έρωτας δεν είναι δυνατό να μην είναι αιώνια διαχρονικός καθώς αν δεν υπάρχει παύει η ζωή, παύει η γέννηση. Όλα γεννιούνται από έρωτα. Ακόμα και σε αυτό που φαίνεται να γεννιέται κατά λάθος, υπάρχει η ερωτική πρόθεση. Με εντυπωσιάζει το φοβερό γεγονός πως σε εικοσιπέντε αιώνες ιστορίας της ελληνικής γλώσσας δεν έχει υπάρξει ένας αιώνας που να μην έχει γραφτεί ποίηση. Η επιλογή στίχων από τον πνευματικό τρύγο του εκάστοτε ποιητή και της εκάστοτε χρονικής περιόδου προβάλλει κορυφαία κι αιώνια σύμβολα όπως το κρασί, το αμπέλι, το σταφύλι, τον Διόνυσο, τη μέθη, τον έρωτα, το φιλί, τα οποία έρχονται κι επανέρχονται μέσα στο μουσικό ταξίδι αλλάζοντας κάθε φορά έννοια, ρόλο και σκηνικό. Αυτό το βρίσκω συναρπαστικό. Η χαρά του τρύγου (Κ. Κρυστάλλης) εναλλάσσεται με τη νοσταλγία του
έρωτα σε ένα νυχτερινό κέντρο (Ν. Λαπαθιώτης), το χιούμορ και η σάτιρα ενός επεισοδίου μέθης (Α. Χριστόπουλος) με την τρυφερή εμφάνιση της Παναγιάς (Γ. Ρίτσος), ο αισθησιασμός των απολαύσεων (Κ. Π. Καβάφης) με την πραότητα της κάθαρσης (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο) η μελαγχολία του μεσοπόλεμου σε μία ταβέρνα στον Πειραιά (Λ. Πορφύρας) με τα βακχικά όργια (Ανακρέων) και τον ύμνο στον έρωτα (Άσμα Ασμάτων Σολομώντα). Είναι φυσικό να μελοποιώ τα πάντα σε αυτό τον κύκλο στην πρωτότυπο γλωσσικό ιδίωμα της κάθε χρονικής περιόδου.
`

Συνέδεσα την απενοχοποιημένη μου εμμονή προς την ευδαιμονία, την απόλαυση της ομορφιάς και της χαράς της ζωής με το συμβολισμό του οίνου και του έρωτα. Το Συμπόσιον είναι ένας ύμνος στην ευδαιμονία. Για μένα το Συμπόσιον μου αποτελεί μία καλλιτεχνική έκφραση αλλά και μία πολιτική πράξη. Όλες οι πολιτικές και οι θρησκείες στοχεύουν στο να ενοχοποιήσουν την ευτυχία και τη χαρά και να προβάλλουν τον πόνο και τη δυστυχία ως δεδομένα της ζωής. Όχι, δεν είναι ανέφικτο να είσαι καλά, αντιθέτως είναι ο πρωταρχικός σου στόχος.

`
**********************************************************

`

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΜΗΣ

Σ Υ Μ Π Ο Σ ΙΟ Ν

`

Μια μουσική παράσταση για τον Οίνο και τον Έρωτα, το νέο έργο του συνθέτη Δημήτρη Μαραμή, που παρουσιάστηκε την Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016 στην αίθουσα «Αιμίλιος Ριάδης» (Μ2) του Μέγαρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Το Συμπόσιον είναι ένα έργο με μελοποιημένα ποιήματα και κείμενα από τον Όμηρο και τον Ευριπίδη μέχρι τον Καβάφη και τον Ρίτσο, με θέμα το κρασί και τον έρωτα. Το έργο αναδεικνύει την πολιτισμική και συμβολική αξία του κρασιού και του έρωτα στην αδιάκοπη πορεία της ελληνικής γλώσσας, στο μάκρος είκοσι πέντε αιώνων.

Ο συνθέτης αντλεί το υλικό του από την εξαιρετική ποιητική τριλογία Ο Οίνος στην Ποίηση που εκδόθηκε για λογαριασμό του Ιδρύματος «Φανή Μπουτάρη» το 1995:

[…] στα Συμπόσια, στο κρασί και στη συντροφικότητα οι άνθρωποι αναζητούσαν την ευφορία και την ευθυμία… στους οινότευκτους στίχους, ο λυροπαίγνων, οιστρομανής και διθυραμβογενής Διόνυσος είχε εξέχουσα θέση, αφού η αρχική έμπνευση ερχόταν θεόθεν […]

Ερμήνευσαν ο Δώρος Δημοσθένους και η Μέλα Γεροφώτη ενώ συμμετείχαν ο βιολονίστας Κωνσταντίνος Παυλάκος και ο συνθέτης στο πιάνο. Στην αφήγηση ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Τζούμας.