Διαλαλούσε

Διαλαλούσε, ψαλίδια

ακονίζω μαχαίρια.

Παλλόταν η φωνή,

στην ανταύγεια του ουρανού,

στο μυστικό πέρασμα του χρόνου

που ξεχωρίζει η αλήθεια απ’ το ψέμα.

Βραχνόλαλη φωνή, καθάρια,

το λαχάνιασμα του αέρα ξέπλενε

από κονιορτό, στάχτη και καταχνιά,

δίχως να πληγώνει

Ο λόγος του ανθρώπινος

διστακτικά βυθιζόταν

στην ασημένια κούπα του φεγγαριού,

και μαλάκωνε.

Ζεστό ψωμί γινότανε στο στόμα,

χούφτα ξανθού κρασιού στα χείλη,

γέλιο, φιλί, ονείρατα,

στου ήλιου το μυστικό τραπέζι

κι απάλυνε του μόχθου, τον βαθύ καημό …