εχω καταντησει ο μοναχικος λυκος, αλλα εχω δυο ποδια
μου λεει ο μπαρμαν τι κανουν οι φιλοι μου
ειμαι η χθεσινη μερα,τα λογια του αερα
το τσουγκρισμα των ποτηριων feedback στις φωνες μας
οι ανενεργοι αριθμοι τηλεφωνου στο ευρετηριο σου
το καλο τσιγαρο που ολο ακους και ποτε δεν ηπιες
τα σημαδια που μενουν στο σωμα,μετα την χημεια
ειμαι το παιδι του φιλου σου πατερα
***
Στη γαμημένη Αμερική
είπε στον ταξιτζή
εγώ καθόμουν πίσω για να’ρχεται ο καπνός του συνοδηγού
το αεροπλανάκι που μου χάρισες
και το ίδιο βράδυ χάθηκε στη θάλασσα
κι έκλαιγα
μετά από 20 χρόνια τα ξανάπαμε
σου έστειλα ποιήματα
μου δωσες την αγάπη σου
ξανά έφηβος όπως εκείνο το πρωινό
που μάζευε σε σακούλες την κληροδοτημένη δυστυχία της
εσύ ξυρισμένος,εγώ μουσάτος
πώς τα φέρνει η ζωή
εφηβική σήψη
ποτάμια πύον
η ρόμπα σέρνεται στο χαλί
***
παραδόθηκα με όλες μου τις δυνάμεις
στ’ όνειρα των άλλων,στις κρυφές τους ματιές
στο κυνήγι του απόλυτου
πρεζάκιας,τζογαδόρος,παντρεμένος
προκαλώντας την τύχη,περιμένοντας το απίθανο
σκότωσα όλα τα προτερήματα μου
έδωσα άφεση αμαρτιών στο σώμα μου
κουράστηκα απ τις φωνές τους
βαρέθηκα αυτούς που μιλάνε μόνο μέσα απ ανέκδοτα
μίσησα να λέω “σ αγαπώ” και κανείς να μην το πιστεύει
πάντα ημιτελής
τελειωμένος για πολλούς
στην αρχή πάντα με σένα
η ζωή μου όλη εκείνο το βράδυ παρασκευής που μ είπες “αν…”
βαρέθηκα τις αναγκαστικές συμφωνίες και συμβάσεις ως εισιτήριο στις παρέες
τη φασιστική νοοτροπία της μη αποδοχής της γνώμης σου
τη ζήλια των αντρών σε κάθε χαμόγελο σου
το ποδήλατο του παππού τ όνειρα του αύριο
