Αθηνά Στυλιανή Μίχου, «Υποδόρια ωδή», εκδ. Σ.Π.Λ., 2021

Διαβάζοντας τη συλλογή της ποιήτριας Αθηνάς – Στυλιανής Μίχου “Υποδόρια Ωδή” (Εκδόσεις Σίγμα Πι Λάμδα),  ως Θεωρητικός της Τέχνης, εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο που χρησιμοποιεί τις λέξεις και τις ιδέες της. Μέσα από την αλληγορία και τον υπαρξισμό, το κείμενο συγκροτεί ένα πεδίο όπου η γλώσσα δεν λειτουργεί αναπαραστατικά. Δεν περιγράφει έναν ήδη υπάρχοντα κόσμο· τον παράγει μέσα από διαδικασίες διάχυσης, διαστρωμάτωσης και ρυθμοποίησης. Η ποιητική πράξη καθίσταται κατ’ ουσίαν εικαστική και αρχιτεκτονική: οργανώνει ύλη, χρόνο και σώμα σε ένα ενιαίο συμβάν.

Η «διάχυση στους κάμπους» εγκαθιδρύει μια χωρική οντολογία. Ο κάμπος, ως ανοιχτό και απεριόριστο πεδίο, λειτουργεί ως μεταφορά της συνείδησης αφού το υποκείμενο δεν στέκεται απέναντι στον χώρο· διαχέεται εντός του. Έτσι, η μέρα «συνοδοιπορεί» σε ένα «ξεδίπλωμα», όπου ο χρόνος δεν βιώνεται γραμμικά αλλά ως διαδικασία αποκάλυψης μορφής. Κομβικό σημείο αποτελεί η φράση «Η γραμμή συγγραφέας». Η γραμμή — βασικό μορφοπλαστικό στοιχείο τόσο της ζωγραφικής όσο και της γραφής — μετατρέπεται σε ενεργό υποκείμενο.