Tο φαεσίμβροτο* του ταξιδιού στα μάτια θάλασσας Το ταξίδι κρατάει ζωντανές τις γραμμές Η ίριδα ως κάθε σταγόνα υδροποιεί την ιστορία και ο ήλιος βρίθει φωνές Ίνινες λέξεις χτίζουν χέρια τόπων Δια του φωτός η επικοινωνία χρόνων στάζει ήχους στους χώρους σωμάτων Νέονται** κινήσεις και τοποθετούν την επιστροφή σε ρυθμούς μετάγγισης Πτώση σκιών στο ταξίδι μουσικών συμβόλων Η ιστορία ήχου λικνίζει την καμπάνα Το βήμα συναντά το χρόνο Βαδίζει στο ρυθμό Ηούς γεννήσεων Κατακτά ώρες της αυτής συνεύρεσης σε χτύπους Δάχτυλα μετράνε σφυγμούς Η ενδιαπόσταση των κεντά φλέβες Η πιο κοντινή απόσταση είναι η ευθεία Βαδίζει η γειτνίαση, προχωρά η μέρα Η ώρα βαφτίζει τους δείκτες της Χαράζει… Το ξημέρωμα αίρει τη ροή Τελεία προς τελεία ανάγει το κέντρο του κύκλου Αναδιάρθρωση   *: Από ορφικό ύμνο Απόλλωνος. Που παρέχει στους ανθρώπους φως **:νέομαι: πορεύομαι   *   Nα προεκτείνεις τη λέξη στο τζάκι Να βλέπεις τον ίσκιο της να λιώνει Τις σταγόνες πάνω στη γη να πέφτουν Η γη να τις δέχεται Μα να μένουν εκεί Ούτε ένα βήμα να χωρά την ελπίδα Τα δάχτυλα να παγώνουν και το … Συνεχίστε να διαβάζετε το Αθηνά Στυλιανή Μίχου, «Υποδόρια ωδή», εκδ. Σ.Π.Λ., 2021.