Σπασμένο παζλ
Θα’ ρθει μια μέρα που ο θάνατος θα γίνει μνήμη,
κομμάτια από σπασμένο παζλ ενωμένα.
Τα δάκρυά μου θα ρέουν πάνω στα μυριάδες
θραύσματα της εικόνας σου,
ενώ θα θυμίζουν αρώματα
από παλαιές εποχές νιότης,πάθους και
σοκαριστικής άγνοιας.
Γιατί, τώρα, θα ξέρω ότι
μόνο η άγνοια, η λήθη, η αδιαφορία
μπόρεσαν και με έκαναν να γνωρίζω’
Συνέχεια!
Τα βιβλία μου και η μελέτη απλά συγχωρούσαν
το περατό αμάρτημα της μη – στοχαζόμενης- ζωής μου.
Μιας ζωής, χωρίς το νεφέλωμα του ανοικτού ορίζοντα,
της ενεργούσας διάθεσης και της αιώνιας αγάπης.
Δεν ξέρω προς τι να σκεφτώ,
σε ποιο αντικείμενο θα μπορεί να προσκρούει η περιέργειά μου και ποιον ή τι πρέπει να αγαπάω!
Πόσο -αλλιώτικα- ξένος είναι ξυστά από το δέρμα μου,
αυτός ο κόσμος.Και ποτέ δεν θα μάθω.
Ο καθείς Άνθρωπος
είναι το κάρμα του.
Καμιά σκιά. Καμιά αμφιβολία.
Όλα φωτίζονται κάτω από τα πορφυρά χρώματα
ενός δύοντος φωτός της δύναμης,
πέρα από τα όρια και τις μολύβινες σκιές της γνώσης!
