Marash Mirashi, Ποιήματα (Μετάφραση από τα αλβανικά: Ενέλα Αλκούσι)
24Μαρ
Tα πορφυρά δάκρυα του ρόδου
Όταν η μητέρα μου για ύστατη φορά απήλθε από την αυλή
αισθάνθηκα τη νοσταλγία των κληματαριών,
είδα τα άλικα δάκρυα του ρόδου στη βεράντα,
και ο πατέρας μου που πίστευε ότι η ζωή του
είχε υπάρξει μια έντονη γεύση
ροδοκόκκινου αρώματος, σαν δειλινό.
Αισθάνθηκα τους ψαλμούς των ρόδων
και έναν απαλό αγέρα
που μάθαινε στα χελιδόνια να ψέλνουν το Άβε Μαρία.
Είδα για στερνή φορά
το όμορφο πρόσωπο της μητέρας, με ροδοπέταλα
σαν μικρές καρδιές, καθώς αναδίδονταν από την πνοή του πατέρα μου,
ο ιδιόμορφος τρόπος του
που είχε διαλέξει
για να αποχωρίζεται την αγάπη.
Διαβάστε περισσότερα
1 Σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)

![Shūji Terayama (1935-1983),«Ποιήματα και Πεζά»,εκδ. Βλεφαρίδα [Μετάφραση- Επίμετρο: Παρασκευή Ζέρβα] -Προδημοσίευση](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/09/images-6-75x75.jpg)



















