Ο Γιάννης Ρίτσος σίγουρα γεννήθηκε ποιητης∙ ολοκληρωμένος μάλιστα ποιητης! Στη συνέχεια ήταν γραπτο απο τη μοίρα-του, απο το ριζικο-του, να μεγαλουργήσει με την ποίησή-του! Αυτη την άποψη αποκόμισα διαβάζοντας τα πρώιμα, κατ’ άλλους πρωτόλεια, ποιήματά-του, όπως επιστημονικα τα επεξεργάστηκε και τα παρουσίασε ο φιλόλογος, Πανεπιστημιακος Καθηγητης, Γιώργος Ανδρειωμένος μέσ’ απο το εξαιρετικο βιβλίο-του που τιτλοφορείται ΄΄ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ- Πρώιμα ποιήματα και πεζα΄΄, το οποίο εκδόθηκε το 2018, απο τις εκδόσεις Κέδρος.

Χωρις δεύτερη σκέψη εκφράζω αυτη την ισχυρη (και ηχηρη) άποψη, όπως φυσικα την κατάθεσε και ο Γ. Ανδρειωμένος στο βιβλίο-του, γιατι τα πρώιμα αυτα ποιήματα, κατ’ εμένα, παρα τις μικρες ατέλειές-τους, φανερώνουν δουλεια αρκετα στιβαρη και απροσδόκητα ώριμη για την ηλικία-του, που της παρέχει αυτόματα τη δύναμη και το δικαίωμα να βρίσκεται ανεβασμένη στα πιο ψηλα σκαλοπάτια της ποιοτικης και αισθητικης κλίμακας της ποιητικης τέχνης. Με άλλα λόγια, αυτα τα πρώιμα ποιήματα είναι σημαντικο και όχι αμελητέο κεφάλαιο στ’ όλο έργο-του!

Ο Γ. Ανδρειωμένος, στην εκτενη εισαγωγικη μελέτη που προτάσσει στο βιβλίο-του, πολυ σωστα εκτιμα πως τα πρωτόλειά-του «δείχνουν ότι ο Ρίτσος υπήρξε αληθινος και ειλικρινης απο τα πρώτα-του λογοτεχνικα βήματα∙ ήταν γεννημένος ποιητης, αποτυπώνοντας με μαεστρία και μοναδικη εκφραστικη δύναμη στο χαρτι και την παραμικρότερη εμπειρία, όσο τραγικη και αν ήταν».

Σίγουρα , όπως αποδείχθηκε απο τη μετέπειτα καλλιτεχνικη πορεία που διέγραψε ο μεγάλος ποιητης –που αριθμει δεκάδες υψηλου επιπέδου ποιητικες συλλογες, αλλα και απο τον λιτο, σχεδον ασκητικο, βίο που ακολούθησε– ο Γ. Ρίτσος γεννήθηκε μόνο για την ποίηση. Λες και ήταν θεόσταλτος σε αυτο τον κόσμο για να υπηρετήσει την ποίηση και μόνο αυτη, όπως και έγινε τελικα!

Σε ό,τι αφορα, λοιπον, τη σωστη αξιολόγηση όλου του ποιητικου (και γενικα λογοτεχνικου) έργου που έχει δημιουργήσει ο Γ. Ρίτσος, το βιβλίο του Γ. Ανδρειωμένου θ’ αποτελει στο εξης, όπως πιστεύω, το πνευματικο στερέωμα πάνω στο οποίο θα πατάνε οι μελλοντικοι μελετητες του έργου-του, για να φέρουν σε πέρας με εγκυρότητα τις δικες-τους εργασίες. Κοντολογις, με το βιβλίο-του παροτρύνει ευγενικα τους νέους μελετητες σε νέα ερευνητικα μονοπάτια.

Επομένως, δεν θα διστάσω ν’ αναφέρω πως η απουσία αυτου του θεμελιώδες βιβλίου ήταν ένα μεγάλο κενο στη βιβλιογραφία τη σχετικη με τον Γ. Ρίτσο και το έργο-του, κυρίως το ποιητικο, που δυσκόλευε, νομίζω, τις όποιες προσπάθειες γίνονταν, (κατα τ’ άλλα φιλότιμες), απο άλλους μελετητες και ερευνητες που είχαν αντικείμενό-τους την αξιολόγηση της ποιοτικης συγκρότησης και της θεαματικης ανέλιξής-του. Και αυτο γιατι άθελά-τους ήταν δεσμευμένοι να ξεκινουν τις έρευνες και τις μελέτες-τους με μία σημαντικη έλλειψη. Εννοω, ασφαλως, την απουσία αυτων των πρώιμων ποιημάτων και πεζων, γεγονος που τους έκανε να βαδίζουν αναγκαστικα μέσα σ’ ένα μεγάλο κενο, με κίνδυνο να βρεθουν, απο στιγμη σε στιγμη, σ’ ένα αδιαπέραστο σκοτάδι, με ενδεχόμενο να τιναχθουν στον αέρα οι όποιες προσπάθειές-τους. Οι μελέτες αυτες ή, για να μην είμαι απόλυτος, κάποιες απο αυτες τις μελέτες πρέπει να παρέμειναν για μεγάλο χρονικο διάστημα μετέωρες και ασφαλως αυτο τον μετεωρισμο, που δυσχέραινε την επιτυχη έκβαση των εργασιων-τους, πρέπει να τον αντιλαμβάνονταν και οι δημιουργοι-τους.