ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΛΙΚΕΡ

Ο Πασκάλ ήταν ένα ιδιαίτερο πλάσμα. Όταν γεννήθηκε οι γιατροί ενημέρωσαν τους γονείς του γι’ αυτή την σπάνια ουσία, που βρίσκεται στο αίμα του και αντιδρά στην υπερβολική αγάπη, η οποία μπορεί να τον αφανίσει. Δεν υπήρξαν ποτέ διαχυτικοί μαζί του, μάλλον ψυχροί, ώστε να τον εκπαιδεύσουν να μάθει να ζει χωρίς να αγαπά και ν’ αγαπιέται. Και τα κατάφεραν μια χαρά, μέχρι που ο Πασκάλ συνάντησε την Άννα μια βροχερή μέρα στο μετρό. Ένα από εκείνα τα βίαια φρεναρίσματα προσγείωσε την Άννα στην αγκαλιά του. Το συναίσθημα ήταν ακαριαίο. Υγρά σωματίδια από την ουσία στο αίμα του άρχισαν βροχή να τρέχουν απ’ τα μάτια του. Η έλξη ήταν αμοιβαία. Η Άννα τον ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά και κάτι ανεξήγητο την τραβούσε κοντά του. Δεν χρειάστηκαν πολύ χρόνο για να γνωριστούν. Ήταν σαν να γνωρίζονταν από πάντα. Η Άννα τον ήθελε και του το έδειχνε με κάθε δυνατό τρόπο. Ο Πασκάλ ήξερε πως, μπορεί και να μην έβγαινε ζωντανός απ’ αυτόν τον έρωτα, το πάθος του, όμως, ήταν πιο δυνατό και τον νικούσε κάθε φορά, που βρισκόταν κοντά της. Όταν τη φίλησε για πρώτη φορά ένιωσε τα χείλη του να λιώνουν. Όταν έκαναν έρωτα για πρώτη φορά, το σώμα του έγινε διάφανο και μόνο το περίγραμμά του φαινόταν στον χώρο. Αποφάσισαν να χωρίσουν. Ο Πασκάλ άρχισε να αποκτά πάλι την κανονική του μορφή, αλλά δεν άντεξε για πολύ μακριά από την αγαπημένη του. Η Άννα τον απέφευγε για να μην του κάνει κακό. Ο έρωτάς τους ήταν πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις τους. Έκαναν έρωτα για τελευταία φορά. Ο Πασκάλ έγινε αόρατη ύλη στον χώρο, μνήμη που δεν αγγίζεται, περίγραμμα που δεν φαίνεται. Άφησε πίσω του, όμως, ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, σαν το λικέρ που το μυρίζεις και εισχωρεί στα πιο μακρινά σου κύτταρα και σε πλημμυρίζει ηδονή, αλλά που δεν μπορείς να το πιεις.