Επιτομή

Θάλασσα άψυχη

με ορίζει στη μνήμη

Φέρνω στον κόσμο

άγουρα παιδιά

στιχάκια ελεήμονα

προγόνους δίχως σόι

*

Ταυτοτικό

Της Ιστορίας το σάβανο
εγώ, η άωρη ντύθηκα
και ρίχτηκα στη θάλασσα,
Θεού δραπέτης ή προφήτης

Έφερνα στην κοιλιά μου
σαπρόφυτα παιδιά
έμβρυα αναπάντητα
πλανήτες και νεφέλες

Ανέμιζε η μαντίλα μου
σε όνειρο ακάτεχο
τα μάτια μου καθρέφτιζαν
ανάγκης αυταπάτες

Του Οδυσσέα ο καρπός,
μιας Πηνελόπης κόρη
αχρείαστη εγώ,
υπόμνημα στον Χάρο

Στην έρημο γέννησα
ορφάνια και ντροπή
παράσιτα όστρακα
δηλώσεις μετανοίας

Αιώνες μετά τον άνθρωπο …