Ένα φευγαλέο πάθος

Απαγορεύονται τα γέλια, τα παιχνίδια,

με κομμένη ανάσα ας δώσουμε ζοφερό φιλί.

Τόσο ήσυχα και πένθιμα

όπως το Θάνατο φιλάει η Ζωή.

Τώρα στη σιωπή του τάφου,

το χέρι μου σφίγγει αυτό το στήθος τ’ απαλό,

ενώ η τόση σου περιπάθεια

με κάμωμα με ξεγελάει τρυφηλό.

Όταν όμως το πρωί έρθειεπιτέλους

και να χωριστούμε πρέπει, το πάθος μας πια ψυχρό,

θα σκεφτείς τι νέο φτερό η ρούχο

θ’ αγοράσεις με το μικρό κομμάτι μου από χρυσό.

Και  θα ονειρεύομαι πράσινες αλέες,

όπου μικρά πλάσματα μεσ’ στη λαχτάρα,

μάτια λαμπερά στήνουν ανάμεσα στα φύλλα,

μέχρι άντρες να περάσουν μ’ άλογα και κάρα.