Πόρτα, όπως παλιά πληγή,

έλιωσε η σκουριά τους μεντεσέδες.

Μια αλυσίδα

στοιχειώνει τη δεύτερη ευκαιρία

ή τη δεύτερη πράξη.

Οι ρόζοι δεν έχουν ξεχάσει τα χέρια της,

η αφή στο ξύλο

ζωντανεύει την πληγή.

Πόρτα, υπόθεση θηλυκή

θυμάται, όπως θυμάται ένα σώμα.

Κάθε παλιά πόρτα μια μήτρα μνήμης,

ρωγμές,

μαρτυρία στην τελετουργία του νόστου.

Κάποτε, στο κατώφλι μια νέα γυναίκα.

Αδύνατη. Σταρένιο δέρμα, σάρκα ασθενική,

βλέμμα βαθύ, ανάσα κανέλλα.

Στον ίσκιο μιας ανθισμένης λεμονιάς

μετρώντας αλήθεια και πλάνη

λογάριαζε απ’ τ’ αθέριστα φιλί κι ελπίδα,

δάνειο ζωής, ένα άγγιγμα.

Με την ίδια λαχτάρα

ήρεμα, μα και παράφορα, ήρθες κι εσύ

τίναξες τις ατίθασες μπούκλες,

σε απόκοσμη λάμψη πόθος ειδωλολάτρης

φίλησε το γεράνι στη γλάστρα.

«Η ζωή έχει αλλάξει διεύθυνση»

η ηχώ,

και δυο στάλες βροχής στο σοκάκι.