(Μιλάει στον καθρέφτη, δίπλα στο παράθυρο. Κάποιες φορές ρίχνει ματιές έξω)
1.Μετά απο τόσες καταστροφές, βυθίζομαι στο απόγευμα. Ηρθε η ώρα να φορέσω το βυσσινί φουλάρι, και να βγω στο δρόμο. Μου αρέσει αυτό το φουλάρι, μοιάζει με σύννεφο που τυλίχτηκε γύρω στο λαιμό μου. Κάποια μέρα το πήρε ο άνεμος, κρεμάστηκε σε ένα δέντρο, τι υπονοεί άραγε;
2.Τα δέντρα δεν είναι ακίνητα. Κολυμπούν στο χρόνο. Γενιές περνούν απο κάτω. Μας σκεπάζουν με τα κλαδιά τους. Μας δίνουν τους καρπούς τους. Τις αποχρώσεις των φύλλων. Τα ξύλα για την κρύα ζωή μας….Τον κορμό, που στήριξες το σώμα μου, στο πρώτο ραντεβού…
3.Τώρα πια έγινα εσωστρεφής κυρία, στήνω δυστοπικά τοπία με τις λέξεις,
ποιήματα σαν σκοτεινά δωμάτια με χαμένα πρόσωπα,
κρυμμένα μέσα σε αντανακλάσεις θολών, ραγισμένων καθρεφτών.
Αν ήμουν άνθος θα ήμουν noli me tangere, μιμόζα η αισχυντηλή, με καρδιά bella dona,
με καρφιτσωμένο χαμόγελο, εκείνος δυνατός δυνάστης ,με πάγο αλαζονείας. Γύρω απο τα μάτια μου, κύκλοι απο κάρβουνο θλίψης. Στα χείλη μου καμμένη ζάχαρη. Το βλέμμα, σύννεφο πριν τη βροχή.Το βράδυ βλέπω δράματα στην τηλεόραση, αφού λείπουν πια απ τη ζωή μου. Ημουν πάντα δευτεραγωνίστρια, ένα βήμα πίσω…
…..Η μώβ λάμψη της οθόνης ,ρέει στην ψυχή μου. Εκείνος έφυγε. Οι φίλες μου φύγανε.Ολα ωραία που φεύγουν.
Το μαύρο πουλί της απελπισίας ,πετάει γύρω μου, κάθεται στα μαλλιά μου.
Μακρινές φωνές μπαίνουν απ τις χαραμάδες των μεγάλων, ξεβαμμένων παραθύρων…Σπασμένες νότες νυχτερινής μουσικής.
Κάποτε πιστέψαμε ότι θα νικήσουμε τον Κρέοντα. Κι όμως ξαναγεννήθηκε, σαν την κομμένη ουρά της σαύρας. Ευτυχώς ξαναγεννιέται και η Αντιγόνη.
4.Το απόγευμα μακραίνουν οι σκιές. Ερχονται εκείνοι που έφυγαν, να πιούν νερό απ τα μάτια μου. Το βράδυ στάζουν σαν μια βρύση που δεν κλείνει…
5. Ο χρόνος, ενα ποτάμι που κυλάει πάνω απο όλα τα όντα. Ο κορμός ενος δέντρου σκίζεται σε απροσδιόριστα σχήματα, η πέτρα λειαίνεται και γλιστράει, στη χλωμή όψη μιας φωτογραφίας, τα πρόσωπα σβήνουν σιγά σιγά, ίχνη δαχτύλων σε παλιό, σκονισμένο τραπέζι. Ενα σιωπηλό χρώμα σαν στάχτη, κάθεται πάνω σε όλα τα πράγματα…
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
6.Σκόνη απο πρώην βαριά πράγματα, πέτρες που ο καθένας κουβαλούσε μέσα του, συντρίβονται στον άνεμο του χρόνου.
Κάποτε, ανακάλυψα μια πέτρα που κρύβει μέσα της όλα τα χρώματα της ίριδος.
Η πέτρα λιώνει σε χρώματα. Τα δάχτυλα μου πολύχρωμα. Και μόνο ο δείκτης,ασημένιος καθώς δείχνει το φεγγάρι.
Κάθε απόγευμα, αναζητώ το χρώμα που κανένας δεν είδε …
Ενα κόκκινο χρώμα αντιφεγγίζει στο βάθος του ορίζοντα. Φωτιά καίει τις πόλεις και τα όνειρα που αγαπήσαμε.
7.Μετά την κατάρρευση, πορεύτηκα σε βόρειους δρόμους. Βρέθηκα σε μιά γιορτή, άλογα κινούνται μές στην ομίχλη. Ακολουθούν παιδιά
με πολύχρωμα φαναράκια. Ενας καβαλάρης σκίζει στη μέση ένα κόκκινο μανδύα και το μοιράζει στα παιδιά.
Στο υπόγειο, στην άκρη του δρόμου , άνθρωποι κοιμούνται στο πάτωμα …Η γιορτή φεύγει μακριά τους…
8.Εχω μια φίλη, στο Φβ. Δεν δείχνει το πρόσωπό της. Γράφει ποιητικά μηνύματα, της αρέσουν τα πολύτιμα υφάσματα, τα παράξενα άνθη και δυσανασχετεί με τον κόσμο. Περιμένει τον Αρμαγεδώνα, να τα καταστρέψει όλα …..Ζωγραφίζει νεραιδένιες υπάρξεις, που κατοικούν στο μυαλό της. Αιωρείται ανάμεσα στη καταστροφή και το φεγγάρι.
9.Το παλιό σπίτι, ήταν πέτρινο, ακανόνιστη πέτρα απ το βουνό. Ακαθόριστες σκιές μέσα απ τα σπαμένα παράθυρα. Κάποτε ένα μαύρο φόρεμα φαίνεται να κινείται μόνο του στην αυλή. Μια σκούπα σαν παραμερισμένη μάγισα, σπασμένα ποτήρια, μια κούκλα χωρίς χέρια, μια σκουριασμένη ρόδα ποδηλάτου.
Ο σφαγμένος, πριν απο χρόνια, κόκκορας δεν ξεχνά να κακαρίζει λίγο πριν την αυγή.
Ο τοίχος ραγισμένος. Αγριόχορτα φυτρώνουν στη ρωγμή, αντίδωρο του χρόνου. Χαμένο άλογο βόσκει στην αυλή το ξερό χοτάρι.
10.Καπνός απο καμμένα φρύγανα, έρχεται απο το βάθος του χρόνου. Στον ουρανό σύννεφα και άνεμος. Μαζεύω βιαστικά τα ρούχα απο το ατσάλινο σύρμα. Ηταν εκεί απλωμένο πριν απ τη γεννησή μου.
11.Στο πεζοδρόμιο απέναντι, κάθεται μέρες τώρα, μια ζητιάνα, με ανοιχτά πόδια, αδιαφορώντας για την λευκή λιπώδη σάρκα που εκθέτει στα μάτια των περαστικών. Κάπου κάπου γελάει, σαν ήχος νυχιού που σέρνεται σε σκουριασμένο μέταλλο. Ζητούσε τσιγάρα, ή ένα βλέμμα…Ενας σκύλος πίσω απ την πλάτη της. Γλείφει στο μάγουλο της ,με την τεράστια γλώσσα του. Δεν φοβάται. Τον χαιδεύει και αυτή. Κάτι σαν χαμόγελο χαράζει στο πρόσωπο της. Ελαβε την επιούσια τρυφερότητα. Το σκοτεινό κουβάρι μες στην κοιλιά της κάπως φωτίζεται. Την χαιρετώ. Χαμογελάει αμίλητη…
12.Εδώ στην άκρη του παραθύρου, οι δαντελένιες κουρτίνες , μόλις που αφήνουν το φως να περνάει. Με αγγίζουν με το φύσημα του αέρα και θυμάμαι το χάδι σου. Αγγίζει απαλά το χέρι μου ,τις σιωπηλές ρυτίδες όπου ρέει ο χρόνος. Φακίδες απο παλιές πανσελήνους. Γράφω. Αφήνω τα τελευταία ίχνη μου της επι της γης…Ολα θα χαθούν στη σκόνη….
Λευκό δέρμα σαν ιστός αράχνης πάνω σε χαρτί. Το αγγίζω ,αφήνω τα ίχνη, γράμματα ,λέξεις, γραφή, αφή….Πιο βαθιά ίχνη απ τις λέξεις, τα αποτυπώματα των δαχτύλων μου…
13.Κάποτε ερχόταν η Αντιγόνη, χάθηκε και αυτή. Θυμάμαι που φορούσαμε τζην, σαν να μας έσφιγγε ένα αόρατο χέρι τα πόδια και ήδη ειχαμε ερεθιστεί πριν συναντήσουμε
τ’ αγόρια μας. Γυρνούσαμε γεμάτες πευκοβελόνες στα μαλλιά και γελούσαμε με το παραμικρό.
14.Αλλοτε πάλι γράφαμε με κόκκινη μπογιά στους τοίχους.« Η Αντιγόνη ζει»,’’Η Περσεφόνη δεν θα έρθει εφέτος’’,’’Ο Σίσυφος δραπέτευσε ‘’ ,’ ’Ο Προμηθέας έφαγε το Γύπα’’… κι ύστερα γελούσαμε κρυφά μεταξύ μας,όταν ρωτούσαν ποιός το έγραψε…
15…Το φεγγάρι βγαίνει άλλη μια φορά, ρίχνει ιώδιο στις πληγές της μέρας…άλλοτε,σαν αδιάκριτος εραστής, χαιδεύει το σώμα μου όταν κοιμάμαι. Ασυναίσθητα, ανοίγω τα πόδια μου, για να νιώσω μέσα μου τη ροή του φεγγαρόφωτου…
16.Σύννεφο, πέτρα, φεγγάρι ,αίμα: Πρώτη ύλη του κόσμου εκείνου του ποιητή, που γεννήθηκε στο πέτρινο καράβι.’’Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο, σαν κυκλικό ξυράφι-πώς να το φέρω στα χείλη μου;’’έτσι γράφει εκείνος …
Το απόγευμα ήρθε αθόρυβα, σαν ήσυχη, ρόδινη βροχή… Αυτό είναι δικό μου. Αλλά τι είναι δικό μας; Ισως εκείνο που αγαπήσαμε…
