***
Είναι
που έχω φυλάξει λίγα φύλλα για φέτος την άνοιξη
κάτω από το μακρύ ποτάμι
κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης κυλάει φωτιά
αρθρώνοντας εξαρθρώνοντας
σπόνδυλους εφαπτόμενʼ αγγεία οστά
σφαδάζοντας
κάθε μέρα που χάνομαι
ολοένα πιο σκοτεινά
στο βάθος που στενεύοντας κουκίδα στην κόρη
μαύρο το φως
***
Καθυστερώντας που εμφιλοχωρώ τα εμφράγματα
στις καρδιές σας
μικρές άπληστα γλείφοντας
γλώσσες χιλιάδες φιδιών αρτηρίες το αίμα
γεύση πικρή της προδοσίας λατρεία
τα μάτια μου που δανείζοντας
μέσα στα μάτια σας
μαριονέτες που κινώντας τα νήματα
κλίβανος σπόνδυλοι στάχτες
***
Σας έχω γραμμένες τσούλες μικρές παραφθαρμένες
ψυχές
όλη μου η τρυφερότητα στα σκατά
που δεν γεννήθηκα για να δω
νʼ ανθίζουν οι κλώνοι
να μοιραστώ
το δάκρυ μου στο κενό
σας σιχαίνομαι σας μισώ
κι όταν φωνάζουνε
έξω απʼ την πόρτα μου οι φωνές
χορεύω απελπισμένα ευελπιστώ
δεν είμαι εγώ
***
Ότι επαναστέλλοντας έσω ασύμμετρος
την ερήμωση του διαστήματος
τον έρημο χώρο πίσω απʼ τον έρημο χώρο
τα κίτρινα δόντια πίσω απʼ το πέτρινο στόμα
αίμα τόσο γεμάτος μίσος
να μην μπορέσω να συγχωρήσω
τόσο κίτρινος τι θα πει
θήραμα που όντας να προπορεύεσαι
την κούρσα να οδηγείς
χνώτα κουρασμένα βαριά
πίσω κλαγγή
ίπποι ιππείς βαριεστημένοι ευγενείς
στο χώρο τα χέρια ξαφνικά εκτείνομʼ ευθυτενής
επιμήκης διαστέλλομαι
άγριο που αυτό το γέλιο να μου διαμελίζει τις σάρκες
ελεύθερος μόνος
να μου σκίζει τα χείλη
ασύμμετρος
***
Το κεφάλι μου που γυρίζοντας
στους πρόποδες της παράκρουσης
διαρρηγνύοντας κι ανασυγκροτώντας
ψηφίδα ψηφίδα
σπαράγματα
φλέβες που φουσκώνοντας ποτάμι φωτιά
που διατρέχοντας παρασέρνοντας
κοιλάδες εγκεφαλικές τα κατάγματα
επιπλέοντα
κορμοί
ζώα νεκρά
***
Για χάρη των χειμερινών κοιμητηρίων
που τώρα αναπαύομαι τα φεγγάρια μου
επανεφευρίσκω τη γλώσσα μου
που όταν φυσάω γεννιέται ο θάνατος
η ανάσα μου
αναφλέγομαι τα φωνήεντα
που πλάθω πυρίτιδα
στα δάκτυλα πλαστελίνη τα οράματα
κι όλα τα δράματα μαριονέτες στα δάκρυα
διάφανα
πέτρα στη πέτρα πορεύομαι
δημιουργώ κατακλύζω
ένας κόσμος ολόκληρος
μέσα στη γη που βουλιάζω ξανά
να περάσω στο φως
ονειρεύομαι
κι έτσι γυμνός στην πόρτα σας
να φλέγω
τα όνειρα σας
Στιγμές όπως αυτή
Είναι
που έχω φυλάξει λίγα φύλλα για φέτος την άνοιξη
κάτω από το μακρύ ποτάμι
κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης κυλάει φωτιά
οδήγησαν την “ΗΛΕΚΤΡΟΓΡΑΦΙΑ” του κ. Αϊναλή στη βιβλιοθήκη μου. Αυτό που έχω να πω για τον νέο ποιητή είναι, στο δικό μου μυαλό, προτέρημα και μειονέκτημα μαζί. Διαβάζοντας, νιώθω ότι οι στίχοι έχουν “καρφιτσωθεί” στο ποίημα. Η ανάγνωση δημιουργεί την αίσθηση ότι το ποίημα δεν είναι το μέσον του νοήματος- είναι, απλώς, το αποτέλεσμα στίχων που αναπόφευκτα κυλούν μαζί με (περιέργως) πάντοτε ένα σταθερό, αργό ρυθμό. Θεωρώ πως αν το νόημα του παρακολουθήσει τη μορφική σημασία της ποίησής του (που είναι αυθόρμητη και προδίδει το τάλαντο) αποφεύγοντας τη διολίσθηση σε κοινοτοπίες
(να περάσω στο φως
ονειρεύομαι
κι έτσι γυμνός στην πόρτα σας
να φλέγω
τα όνειρα σας)
θα δω (ή και δούμε) σπουδαία πράγματα.
Παραδεκτή η πίεση για να ειπωθεί διαφορετικά το πράγμα. Όμως να μην εκβιάζει ή παραβιάζει την ποιητική φράση, τόσο πολύ γιατί τελικά διαστρεβλωνεται. Ντύνονται σχεδόν κλασικά, αλλά με αποκλίσεις προς την ιδιωτική μου ιδιόρρυθμία χωρίς να δημιουργώ πρόβλημα στους καλόβουλους και καλόγουστους ανθρώπους, τους επαρκείς δηλαδή αναγνώστες.Και στην Υψικάμινο η κάργα υπέρ ρεαλιστική καθοδήγηση δεν επικρότησε όλα τα ποιήματά της. Απόκλιση λοιπόν από το συνηθισμένο κι όχι ξεχαρβάλωμα.. Εκτός κι έχουμε τα φόντα να καθιερώσουμε ένα ειλικρινές ενδιαφέρον να αλλάξουμε τα πάντα κτλ