Νύχτα
Νύχτα αλλοφερμένη κι ονειροπαρμένη
Τι ζητάς άραγε απόψε;
Και έχεις ντύσει με τις σκιές σου την πλάση όλη;
Και με το φως το δυνατό σου
Καθαρό σαν γάργαρο νερό
Να καθρεπτίζονται εντός σου
Τα σύμβολα των αιώνων μας – σα φυλαχτό!
Ω! Τι αστερισμοί! Ω! Τι ησυχία, τι γαλήνη!
Μα στάσου! Γρυλλίσματα ακούω·
Τους σκύλους έχει πιάσει η πλάνη
Ή ο φόβος τους για το θηρίο;
Μα να· ακούγονται εις τες βουνοκορφές
Τσακάλια που μιλούνε, τσακάλια που πορεύονται
Δεν αντέχει βλέπεις ο σκύλος πλώρες
Που μεσοπέλαγα αρμενίζουν, ίσα που αχνοφαίνονται
Με φάρο έχει μάθει ο σκύλος να κινά
Μα το τσακάλι θέλει άβυσσο – για να την περπατά
Μ’ ορθάνοιχτα τα μάτια, με ψύλλους στα αυτιά
Και να το νανουρίζει η κακούργα ξενιτιά
Δως μου Θέ μου δύναμη
Τα τσακάλια εγώ να μην φοβούμαι
Να χαίρομαι που παίζουνε
Να χαίρομαι που με θωρούνε
Να μάθω κι εγώ μεσ’ τη νυχτιά
Να βλέπω σαν στη μέρα
Να μην με παίρνουν σκέψεις μακριά
Μακριά, ως τον αιθέρα…
****
Ροή μαχόμενου πολεμιστή
Ροή μαχόμενου πολεμιστή
Κυλάει στις φλέβες μου
Πολεμιστή που πονά
Μα και γλυκαίνει
Σαν πολεμά κι υπερνικά
Της άνοιξης τη φτέρη
Εκείνην, την αδυσώπη την
Στυγνήν, ξανθομαλλούσαν
Που με τον Μάρτη έρχεται
Την κατάνυξη προκαλούσα
Θεριεύω και παραμιλώ
Μαζί μου μα και μ’ άλλους
Ένας μου είν’ ο λογισμός
Η εύρεση του κάλλους
Με τους λόγους προσπαθώ
Αυτό να ανακτήσω
Υπερβαίνω τις δυνάμεις μου
Σαν το αναζητήσω
Παύει πια κορμί
Να κινάει, να σαλεύει
Μονάχος ο νους εντός
Ξεκινάει ν’ αφεντεύει
Αγώνα δίδω εγώ σφοδρόν
Αιματηρή η μάχη
Κι οι απώλειες πολλές
Εγίνουντ’ όλα στάχτη
Σωριάζω τους πολεμιστές
Τσ’ αντίθετους του Λόγου
Και τους ρίχνω καταγής
Με μια προσταγή του Νόμου
Μα η μάχη είναι σκληρή
Κι υποστήριξη καμμία
Κανείς εταίρος εις τα νώτα μου
Δεν προβάλλει ασπίδα
Μα τότε είναι π’ αρχινώ
Αυτόν τον ξέφρενον χορόν
Μάχαιρα βγάζω φοβερήν
Σαν την γλαυκήν την αστραπήν
Όνειρα δεν υπάρχουνε
Οι ελπίδες εχαθήκαν
Απλά ομπρός μου προχωρώ
Εις την διελκυστίνδαν
Μόνο ένα μερος της ψυχής
-της παιδιάστικης αυτής-
Σαν κάτι να προσμένει
Απ’ της Πρόνοιας το χέρι
Άλλη ψυχή ίσως ζητά
Να πει, να μαρτυρήσει
Όλα της τα μυστικά -ζεστά-
Να μοιραστεί προτού να σβήσει
Μα ξέρω είναι όνειρον
Όνειρον εις το κύμα
Τέτοιο πλάσμα άκακον
Γλυκό, σαν την ελπίδα
Γι’ αυτό προσμένω σέ Ουρανέ
Σε μια στιγμή συλλήβδην
Σώσε με από τις μαχαιριές
Άνοιξε μου την Πύλην
Βορειοδυτικά να προχωρώ
Νοτιοανατολικά να φθάσω
Μα προτού λησμονηθώ
Δώσ’ μου την αγάπη μου
Να την φιλήσω, να την κλάψω
Και ποιος ξέρει κάποτε
Εκεί, στο Υπερπέραν
Άλλους ρόλους να επιτελέσουμε
Εις τον καθαρόν αγέραν
Και εκεί να την χαρώ
Να με χαρεί κι εκείνη
Κάτω απ’ το φως το λαμπερό
Της γελαστής Σελήνης
