Сотирис Пастакас
Превод на български: Емилия Авгинова
Дъждовен ден
Първи февруари е днес и първата
капчица дъжд нежно събира
водите си на верандата. Капка по капка
за една година видях желанието
да се превръща в екстаз, екстазът в горчилка
и разочарование, а най-желаните неща –
в безлични/небрежни спомени,
страстта да потъва
във времето,
отпуснато ни лесно и безгрижно,
обещанията за едно сигурно щастие
да се отлагат постоянно за близкото бъдеще,
удивителните да стават въпросителни
както днес се отразява наопаки
парапетът над водата на верандата.
ΜΕΡΑ ΜΕ ΒΡΟΧΗ
Πρώτη Φεβρουαρίου σήμερα και η πρώτη
βροχούλα του μήνα μαζεύει ήσυχα-ήσυχα
τα νερά της στη βεράντα. Στάλα-στάλα
μέσα σε ένα χρόνο είδα την επιθυμία
να γίνεται έκσταση, την έκσταση πίκρα
κι απογοήτευση, τα επί πολύ ποθούμενα
αμελητέες αναμνήσεις, το πάθος να κατα-
ποντίζεται σε μια πίστωση χρόνου που
χορηγήθηκε ευπροσήγορα κι ανέμελα,
τις υποσχέσεις για μια βέβαιη επιτυχία
να μετατίθενται συνεχώς στο άμεσο μέλλον,
τα θαυμαστικά να γίνονται ερωτηματικά
όπως καθρεφτίζονται ανάποδα σήμερα
τα κάγκελα πάνω στα νερά της βεράντας.
*
ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΝΤΙΑΓΟ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ
Από πατέρα Έλληνα
κι Ελληνίδα μητέρα
ξύπνησα ένα απόγευμα
στο Σαντιάγο σαν Έλληνας
που του έχουν διδάξει
πως δεν αξίζει τόσο να ζεις
όσο να ταξιδεύεις,
και προπαντός σαν Έλληνας
να βγάζεις χρήματα
με την ευκολία
του αέρα που αναπνέεις.
Όταν οι θάλασσες
και οι στεριές ήταν δικές μας,
σε όποια χώρα κι αν άνοιγα
τα μάτια μου, με ένα κλείσιμο
του ματιού σφράγιζα
χρυσοφόρα ντηλς
απ’ όπου κι αν περνούσα,
Λίμα, Μαρ ντε Πλάτα,
Μπουένος Άϊρες, Βαλπαραΐσο,
εσκόρπιζα πίσω μου
μιαν ευωδία πλούτου,
γυναικείας καταπατημένης σάρκας,
κουτσούβελα που μυξοκλαίν
και κατουριούνται, αλλά δεν ήθελα
σαν τον πατέρα μου κι εγώ
να αφήσω πίσω μου
μόνον τη βαριά μυρουδιά
απ’ το πούρο μου.
Ξύπνησα ένα απόγευμα
στο Σαντιάγο της Χιλής
με την αίσθηση πως έχασα
τη μέρα μου. Χάνονται
οι μέρες όμοια στο Ρεσίφε,
στο Βανκούβερ, στο Τόκυο,
όπως και στην Αδελαΐδα.
Αποφάσισα λοιπόν, από ’δώ
κι ύστερα να χάνω
τις μέρες μου στην Αθήνα,
κι απ’ τους αντίποδες φώναξα
«προσεχώς Ελλάδα».
Επέστρεψα λοιπόν,
εδώ εις τους αντίποδες
που είναι για μένα το Χαλάνδρι,
και χάνω τις μέρες μου
αγαπώντας τόσο περισσότερο
την Ελλάδα όσο και λιγότερο
τους συμπατριώτες.
ОТ САНТЯГО, ЧИЛИ
От баща грък
и майка гъркиня
се събудих един следобед –
грък във Сантяго,
когото бяха научили,
че си струва повече да пътуваш,
отколкото да живееш,
и преди всичко като грък
да печелиш пари
с лекотата на въздуха,
който дишаш.
Когато моретата
и сушите бяха наши,
в която и страна да отворех очи,
с едно премигване
само сключвах
златоносни сделки,
откъдето и да минех,
Лима, Мар дел Плата,
Буенос Айрес, Валпараисо,
след себе си разпръсвах
аромат на богатство,
на женска потъпкана плът,
деца, които хленчат,
и се напикават, но не исках
като баща ми и аз,
да оставя след себе си
само тежката миризма
на пурата си.
Събудих се един следобед
в Сантяго, Чили,
с усещането, че изгубих
деня си. Губят се
дните и в Ресифе,
и във Ванкувър, и в Токио,
както и в Аделаида.
И реших накрая отсега нататък
да губя дните си в Атина.
И от другата страна на земята извиках:
„Идвам си, Гърция“.
И така, завърнах се
тук на тази страна на земята,
която за мен е Халандри,
и губя дните си,
обичайки колкото повече Гърция,
толкова по-малко сънародниците си.
*
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΤΑ ΜΠΑΧΑΡΙΚΑ
Στην Πόπη Γκανά
Μια υποψία και μόνο,
ούτε καν υπόσχεση.
Σαν να περπατάς στην Ευριπίδου
και η μύτη σου να φορτώνει μυρουδιές
κανέλλα ρίγανη βασιλικό και δυόσμο.
Οσμή που δεν ξαναγίνεται γεύση.
Γεύση από παρελθόντα
που έγιναν μυρωδικά
κι υποβιβάστηκαν στην όσφρηση.
Όχι πλέον δια της αφής.
Να χαϊδεύεις και τα δάκτυλά σου
ν’αφήνουν πίσω τους χρώμα,
μια επιδερμίδα
ινδιάνου αρχηγού,
το υπερκίτρινο της ζαφοράς
και πως τρίβουν το πιπέρι.
Μια όραση κλούβια
να βλέπει μόνο τη λακκούβα
το σπασμένο κράσπεδο
το μηχανάκι που κάνει
ζιγκ-ζαγκ στον πεζόδρομο
ανίκανη να μετουσιώσει.
Η ακοή σου να βγαίνει περίπατο
σαν το τελευταίο στερεοφωνικό
του αυτοκινήτου όταν το σετάρεις,
ν’ ακούς όλους τους σταθμούς από λίγο,
δίχως συγκίνηση,
σαν να περπατάς αγκαζέ
με την ακοή μου
στην Ευριπίδου. Στην Ευριπίδου
με τις οσμές απ’ τα μπαχαρικά,
μια παλιά γεύση αμαρτίας
στο στόμα,
μια πολύχρωμη αφή,
μια κλούβια όραση
και μια ακράδαντη πίστη στα έκτα:
τα Ταρώ, τους καφέδες, τα ωροσκόπια.
Σαν να περπατάω στην Ευριπίδου
μαζί σου γυμνός. Γυμνός και μόνος.
ПЪТЯТ С ПОДПРАВКИТЕ
На Попи Гана
Само намек
без обещание даже.
Все едно вървиш по Еврипиду,
и носът ти се насища с аромати –
канела, риган, босилек, мента.
Мирис, който не би станал вкус.
Вкус от миналото,
когато бяха аромати,
а се превърнаха в обикновено обоняние.
Не чрез докосването вече.
Галиш пръстите си,
за да оставят след себе си цвят
като кожата
на индиански вожд,
като наситеното жълто на шафрана,
и как само стриват пипера!
Един празен поглед,
виждащ единствено локвата,
разбития бордюр,
мотопеда,
движещ се на зиг-заг по алеята,
поглед, който не може да се промени.
Слухът ти се разхожда
Като последното стерео в колата,
настроено да слушаш от всички станции по малко,
без вълнение,
сякаш крачиш под ръка
със моя слух по Еврипиду. По Еврипиду
с аромати на подправки,
забравен привкус на грях в устата,
пъстро докосване,
празен поглед
и една непоклатима вяра в шестото чувство:
таро, кафе, хороскопи.
Все едно вървя по Еврипиду
заедно с теб гол. Гол и сам.
