ΤΟ Α’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: «Wilfred Edward Salter Owen (1893 -1918)» (Επιμέλεια- Μετάφραση: Μαρίνα Γεωργιάδου] [Α΄ΜΕΡΟΣ]

Η Αναχώρηση

Τραγουδώντας στο μισοσκόταδο διαβήκαν τα σοκάκια
Για του τρένου το σταθμό,
Και στη σειρά στηθήκαν με ύφος χαρούμενα βλοσυρό,
Με τα στήθη στολισμένα με κλώνο κι ανθό λευκό
Σα να στολίζαν το νεκρό.

Νωθροί μεταφορείς παρατηρούσαν, και κάποιος αλήτης
Στάθηκε με βλέμμα διαπεραστικό.
Θα μας λείψουν, δυστυχώς, απ’ τον ορεινό καταυλισμό.
Έπειτα, αλύπητα, μια λάμπα, με νεύμα καταφατικό
Έκλεισε το μάτι στο φρουρό.

Έτσι, σα λάθος σιωπηρό, στα κρυφά αναχωρήσαν.
Δικοί μας δεν ήσαν.
Δε μάθαμε ποτέ σε ποιο μέτωπο προωθηθήκαν.
Ούτε κι αν εκεί περιγελούν ακόμα το στοχασμό των γυναικών
Που τ’ άνθη τους χαρίσαν.

Θα γυρίσουν άραγε ποτέ με τον ήχο των καμπαναριών;
Με ενθουσιώδες το φόρτωμα των βαγονιών;
Ίσως κάποιοι λίγοι, πολύ λίγοι για τύμπανα και ιαχές,
Θα συρθούν ίσως αμίλητοι, στις σιωπηλές πλατείες των χωριών,
Στους δρόμους που οι θύμησες είναι λειψές.