Κατά πού πηγαίνω;
Καμιά φορά, βγάζω το διαβατήριό μου
και κοιτάζω τη φωτογραφία μου
(όχι και τόσο καλή κτλ.)
μόνο και μόνο για να δω
αν υπάρχω.
***
Το κάστρο των κορμοράνων
Ο Άμλετ
μ’ έναν κορμοράνο
υπό μάλης
παντρεύτηκε την Οφηλία.
Ήταν ακόμη βρεγμένη
απ’ τον πνιγμό της.
Έμοιαζε μ’ άνθος λευκό
που ’χε αφεθεί
για καιρό πολύ
μες στη βροχή.
Σ’ αγαπώ,
είπε η Οφηλία,
κι αγαπώ
κι εκείνο το σκοτεινό πουλί
που βαστάς
στα χέρια σου.
***
Επίσκεψη σε φίλη στο νοσοκομείο
Μόλις επισκέφτηκα την Καζούκο στο νοσοκομείο.
Έδειχνε κουρασμένη. Εγχειρίστηκε πριν από έξι μέρες.
Έφαγε αργά-αργά, με πόνους, το βραδινό της.
Ήταν στενάχωρο να τη βλέπεις να τρώει.
Τόσο κουρασμένη…
Μακάρι να γινόταν να ’τρωγα εγώ το βραδινό της
κι εκείνη να ’παιρνε απλώς
τα θρεπτικά συστατικά.
***
Τ’ όμορφο ποίημα
Πέφτω για ύπνο στο Λος Άντζελες και σε σκέφτομαι.
Πριν από λίγο, καθώς κατουρούσα,
κοίταξα
στοργικά
το πέος μου.
Και στη σκέψη πως ήτανε μέσα σου
–δυο φορές σήμερα–
νιώθω όμορφος.
***
Ταξιτζής
Μ’ αρέσει αυτός ο ταξιτζής –
τρέχει μες στους σκοτεινούς δρόμους του Τόκιο
λες κι η ζωή δεν έχει νόημα κανένα.
Έτσι νιώθω κι εγώ
