Νέοι Ποιητές

Mικρό ανθολόγιο ποιημάτων

ΤΟ ΘΑΜΑ

Ξέχωρο απόψε φέξιμο σα να’ χει αυτό το νύχτωμα,
σαν κάποιο βαθιονόημα η ονειρική γαλήνη,
ριγούν λες τ’ αστροκάντηλα με τρέμουλο περίπαθο
και σ’ έκσταση εξωτική λιγώνεται η σελήνη.

Κάτι θαρρείς πως ξέφυγε απ’ τ’ άδυτα του σύμπαντου
κι έρχεται μεταπλάθοντας τις φόρμες των πραγμάτων,
ξυπνώντας μες στο διάβα του γλυκούς κι υποσυνείδητους
κι ανόθευτους ερωτισμούς βουκολικών πνευμάτων.

Σαν κάποιο ροδονέφαλο αχνό να μετεωρίζεται
πάνω από τα ευφρόσυνα κρεβάτια της αγάπης,
όπου εραστές ανύποπτοι σ’ ερωτικό ξεφάντωμα
μοιάζουν θηράματα εκλεκτά στα βρόχια της Εκάτης.

Λες και γλυκοδροσίζονται τα ξαναμμένα μέλη τους
απ’ αύρες μοσχομύριστες κι ανθοπνοές αντάμα
κι οι άπληστες αισθήσεις τους προσμένουν μες στον οίστρο τους
μ’ ένα στερνό αναπαλμό το ανείπωτο το θάμα.

Και μπρος στ’ αλαφροήσκιωτα τα μάτια ξεδιπλώνονται
ασύλληπτα οράματα και μαγικά σεργιάνια
στο πριγκηπάτο του έρωτα κι αρίφνητα ηχοχρώματα
πλέκουν αργά, μεθυστικά, γιρλάντες και στεφάνια.

Ετούτο το ξαγρύπνημα θε’ να μας πάει μακρύτερα
μετρώντας το ξεθώριασμα των άσωτων σφυγμών μας
τους πόθους μας ξαλέθοντας και του κορμιού τα κύτταρα
μες στην οπάλλινη αχλύ των πλάνων ρεμβασμών μας.

Πάρε με ακριβοπόθητη της νύχτας μου συντρόφισσα
πάρε με σε φιλήδονη κι αλέγρα στροφοδίνη
κι ας φύγουμε ανέψυχοι με βίαιο ανεμοκύκλισμα
στα βάθη τα χαοτικά, σε πλέρια λησμοσύνη.

Κι ως σβήνει το πρωτόφαντο το θάμα και το αντίθαμα
και πορφυροφωτίζεται ο θόλος του απείρου,
πριν φύγουμε στην άβυσσο λιγάκι ακόμα ας ζήσουμε
εωθινές μαρμαρυγές στις παρυφές του ονείρου.

Διαβάστε περισσότερα