Η αισθητική, ως δομημένος λόγος

Στην ποιητική συλλογή του Αχιλλέα Αναγνώστου, «Σκοτάδι με άρωμα celluloid», από τις Εκδόσεις Υψικάμινος, παρατηρούμε μία ιδιαίτερη αισθητική προσέγγιση, που επιχειρεί να χαρτογραφήσει τα όρια της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης μέσα από τις σκιές του κινηματογραφικού φιλμ και του αστικού περιβάλλοντος.Η συλλογή αποτελείται από 17 ποιήματα.

Είναι μια εποχή, μία περίοδος του κινηματογράφου, μεταξύ του 1915 έως το 1930, στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Είναι ένα σημείο εκκίνησης όπου κυριαρχούν ακόμα οι βουβές ταινίες και η ζωντανή μουσική εντός των κινηματογραφικών αιθουσών, όπου η ανθρώπινη ύπαρξη διεκδικεί την εσωτερική της αλήθεια, μέσα από τις αυταπάτες της φωτεινής οθόνης. Η συλλογή μεταφέρει τις μορφές, τα βλέμματα, τις σιωπές, τα γεγονότα που χάθηκαν πίσω από τα καρέ, αφήνοντας το ανεξίτηλο αποτύπωμά τους στη συλλογική και στην ατομική μνήμη. Ο ποιητής, μέσα από τη μελέτη της κινηματογραφικής ανατομίας της εποχής στη οποία αναφέρεται, και της ανθρώπινης συμπεριφοράς, προσφέρει μια βαθιά κατάθεση αισθητικής και υπαρξιακής αδημονίας.

Η συλλογή αποτελείται από μία σειρά δομημένων ποιητικών καταθέσεων, όπου κάθε ποίημα λειτουργεί ως ένα ξεχωριστό αισθητικό ή βιωματικό στιγμιότυπο. Ο Αχιλλέας Αναγνώστου, αξιοποιώντας τα εκφραστικά μέσα της εικονοποιίας, και τους κανόνες του δομημένου ρεαλισμού, μεταφέρει στον αναγνώστη γεγονότα και καταστάσεις που καθορίζουν την εσωτερική διαδρομή του ατόμου“Στο μέσον της πλατείας καθιστός/παρατηρώ από ώρα τους θεατές να θορυβούν./Ένας εδώ, ένας εκεί, όλο κάποιος κάτι λέει./«Οι βουβές είναι καλύτερες», σχολιάζει ο δίπλα”, σελίδα 7.

Στη σελίδα 14, “Υποψήφιοι Ενιαίου Μετώπου Εργατών-Αγροτών/έμπροσθεν της οθό̃νης./Περισσότεροι από̃ τριακόσιοι νοματαίοι ορθοί./ Απότομη παύση χαλαζόπτωσης./Η κατακλείδα του Μωύς ακούγεται τώρα καθαρά:/«Αμπάσιο λα μπουρζουαζία, αρίβα ιλ παρτίτο κομμουνίστα».”,γράφει ο ποιητής, μεταφέροντας παραστατικά τη μετάβαση από την εσωτερική παρατήρηση στη δημόσια δέσμευση. Η ποίησή του, μέσω του δρώντος υποκειμένου, μεταφέρει τον προβληματισμό που γεννά η ανάδειξη στιγμών, που συχνά διαφεύγουν από τη δημόσια προσοχή. Πρόκειται για μία διαδικασία γραφής που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ουσιαστική ταύτιση.