Ελληνικού διηγήματος συνέχεια -κι άτυπο αφιέρωμα-, με το βλέμμα αυτή τη φορά στραμμένο στον πρωτοεμφανιζόμενο Γιώργο Ψωμιάδη ο οποίος λίγο πριν το τέλος της προηγούμενης χρονιάς μας συστήθηκε μέσω των εκλεκτών εκδόσεων Κίχλη με τη συλλογή διηγημάτων υπό τον τίτλο «Η φωλιά».

Νέος ηλικιακά αλλά με αξιοθαύμαστη ωριμότητα και συνοχή στη γραφή του, ο Γιώργος Ψωμιάδης σπούδασε ελληνική φιλολογία στο ΑΠΘ, εργάζεται ως δημοσιογράφος στον ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο και πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στον εγχώριο λογοτεχνικό χάρτη με την παρούσα συλλογή που περιέχει έξι ιστορίες σφιχτοδεμένες, μεστές, υπαινικτικές, με μια διάχυτη συγκρατημένη θλίψη (αποτυπώνοντας την ελληνική πραγματικότητα), με μικρές εκρήξεις να πραγματοποιούνται πίσω απ’ τα νοήματα και τις λέξεις, με ευθύβολο βλέμμα στο παρόν έτσι όπως το βιώνουμε εγκλωβισμένοι σε προσωπικές και συλλογικές δίνες, σε προσωπικές και συλλογικές ψυχολογικές δυστοπίες, σε δρόμους αδιέξοδους που κάπου στην άκρη τους αχνοφαίνεται κάτι σαν φως και σαν διέξοδος για τη συνέχεια μιας άλλης πορείας.

Οι ήρωες των ιστοριών του Ψωμιάδη κινούνται σέρνοντας στα πόδια τους αόρατη βαριά αλυσίδα κατάδικου – τραυματία απ’ το παρελθόν. Κι όμως, κινούνται αργά προς τα μπρος, μη χάνοντας την ελπίδα, μην αφήνοντάς τη να χαθεί απ’ τη ματιά τους , μην αφήνοντάς τη να καεί σε οικείες και ξένες φωτιές. Περπατούν δίπλα μας -τους βλέπουμε και μας βλέπουν- κι ανάμεσά μας στη σκιά και στο γκριζωπό φως γυρεύοντας κάτι: μιαν αγάπη, μια στιγμή που θα γίνει ανάμνηση, μια νέα αρχή, μια «φωλιά» να νιώσουν ασφαλείς, ένα χέρι να κρατήσει το δικό τους μετέωρο χέρι, έναν ώμο να γείρουν το κεφάλι για δύο στιγμές ν’ αναπαυθεί ο νους κι η καρδιά που -σε ξέφρενο ρυθμό- διανύουν χιλιόμετρα. Οι πρωταγωνιστές των διηγημάτων γυρεύουν ένα κάτι πριν μπουν σε επόμενη μονομαχία με τον εαυτό τους, τη μοναξιά τους και τον κόσμο που έχασε το μέτρημα και την ανατολή του. Γυρεύουν ένα δρόμο νέο -έστω φανταστικό, έστω ανύπαρκτο- ν’ ανοίξουν το βήμα τους, να σώσουν ό,τι απ’ τη μέσα τους φωτιά σώζεται, ν’ αποφύγουν τα εχθρικά βέλη και τις αδέσποτες σφαίρες του καιρού. Έρημοι σαν έρημος και σαν παραλίες αχαρτογράφητες, μόνοι σαν σκιές, κυνηγούν ένα συναίσθημα ψευδές -εις γνώση τους- κι ένα συναίσθημα αληθινό -επί ματαίω.