ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ!
Ξεπηδά μεσ’ από τις σκιές χαλασμένου σπιτιού
(οι σωλήνες οι φλέβες το αίμα τα έπιπλα)
με ζοφερή την αφή τηλεφωνεί απελπισμένα
(από χρόνια κομμένες γραμμές και ζωή)
Πα-ρα-κα-λώ, παρακαλώ ουρλιάζει, ακούστε με!
Ακούστε με! (τα κεραμίδια πέφτουν)
*
HÖRT MIR ZU!
Sie springt aus den Schatten einesbrüchigenHauses
(die Rohre die Venen das Blut die Möbel)
mit düsterem Tastgefühl telefoniert sie verzweifelt
(seit Jahren defektLeitungenund Leben)
B-I-T-T-E, bitte brüllt sie, hört mir zu!
Hört mir zu! (die Dachziegel fallen)
**********************************************************
ΠΟΥ ΠΑΜΕ;
Νύχτα
Προστατευτικό πηχτό κολλώδεςσκοτάδι. Ακινησία απόλυτη. Μια ρυπαρή γαλήνη τους δρόμους σκέπαζε. Γλιστρούσε ανάμεσα σε φαρδιές λωρίδες ομίχλης, αθόρυβα η λήθη.
Την επομένη
Ευειδείς και καλοντυμένοι πολίτες διάβαζαν, μειδιώντας, στο συγκεντρωμένο πλήθος, αμέτρητα υστερόγραφα τετελεσμένων ερώτων. Επιχειρήματα σαθρά στρογγυλοκάθονταν στων καφενείων τις καρέκλες. Θύτες και θύματα με θερισμένες ψυχές τα κέρδη ζυγιάζουν. Καιρός αψύς, μέρες κουτσές και δύστροπες. Δρόμοι χωρίς ονόματα, γεμάτοι ξόβεργες, στα γέλια έστηναν καρτέρι. Βίοι λαθραίοι έτρεχαν στ’ άξενα, τα δίχως παράθυρα υπόγεια της πόλης ∙ να κρυφτούν.
Νύχτα ξανά
Με κοίταξες στα μάτια βαθιά. Πού
πάμε, με ρώτησες, πού πάμε;
*
WOHIN SCHREITEN WIR?
Nacht
Schützendes dickflüssiges klebrigesDunkel. Absolute Unbeweglichkeit. Eine verschmutze Windstille bedeckte die Straßen. Rutschte zwischen den breiten Streifen des Nebels, geräuschlos die Vergessenheit.
Am nächsten Tag
Ansehnliche und gutangezogene Bürger, lächelnd, unter den angesammelten Massen, unermessliche Postskripta vollendeterLeidenschaften. Fadenscheinige Argumente saßen auf den Stühlen derKaffeehäuser. Täter und Opfer mit geernteten Seelen balancieren den Gewinn aus. Das Wetter leicht erregbar, Tagegelähmt und eigensinnig. Namenlose Wege, voll von Leimruten, lauerten dem Lachen auf. Geschmuggelte Lebensbahnen rannten den ungastlichen, den fensterlosen Untergeschossen der Stadt entgegen; sich zu verstecken.
Nacht wieder
Du schautest mich tief in die Augen. Wohin
schreiten wir, fragtest du mich, wohin schreiten wir?
********************************************
ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΤΗ ΖΩΗ
Σκόνη∙ ιδρώτας παντού. Ο ουρανός πένθιμο ένα προοίμιο. Της εποχής το τοπίο νταμάρι ξερό. Άνθρωποι στεγνοί, λυγισμένοι, βλοσυροί. Κλειστά ανήλιαγα παράθυρα. Σπίτια σαθρά. Σώματα κοκαλιασμένα στο σημείο που τα βρήκε ο εν ζωή τους θάνατος. Η καταιγίδα ξαφνική στα δίχως χαμόγελα πρόσωπα χαραγμένη. Μέσα της το αύριο κλαίει. Η σκοτεινιά δίχτυ αράχνης τεράστιο κυρίευσε τις πόλεις, τα σπίτια, τους ανθρώπους. Εν τω μέσω της νυχτός θλιμμένα άστεγα φαντάσματα ψάχνουνε τόπο να κουρνιάσουν. Σαν ξημερώσει θα προχωρήσουν με σιγουριά ρακένδυτη την ατελείωτη μαρτυρική πορεία τους.
Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι και∙ δεν ξέρω, πόσοι πια ζούμε στη βουλιμία μιας ζωής∙
πόσοι παραδοθήκαμε τροφή της πανικόβλητη.
*
PANIKARTIGES LEBEN
Staub;Schweiß überall. Der Himmel ein trauriges Vorspiel. Die Landschaft der Zeitepoche ein dürrer Steinbruch. Vertrocknete, gebeugte, grimmige Menschen. Verschlossene sonnenlose Fenster. Baufällige Häuser. Knochige Körper in dem Maße wie sie derTod ihres Lebenstrafen. Das plötzliche Gewitter geritzt in ihren Gesichtern ohne Lächeln. In ihrem Innern heult die Zukunft. Die Finsternis, ein ungeheures Spinnnetzt, eroberte die Stadt, die Häuser, die Menschen. Inmitten der Nacht betrübte obdachlose Gespenster suchen einen Ort zu rasten.In der Morgendämmerung werden sie mit zerlumpter Sicherheit ihren unendlichen Weg des Märtyrers folgen.
Ich überlege und überlege wieder und wieder und; ich weiß nicht, wieviele denn von uns in der Gier des Lebens leben;
wieviele von uns haben sich ihm als Beute panikartig ergeben.
**********************************************************************
Η Βίκυ Δερμάνη γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου διαμένει και εργάζεται. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει δέκα ποιητικές συλλογές: “Πάνε χρόνια που σαν αγρίμι”, εκδόσεις ΑΩ, 2009. “Λέξεις βρύα της ψυχής”, εκδόσεις ΑΩ, 2010. “Με μια φλόγα όπως πάντα”, εκδόσεις ΑΩ, 2012. “Πικροί ως άψινθος καρποί”, εκδόσεις ΑΩ, 2013. “Έρωτας κραταιός ως θάνατος”, εκδόσεις ΑΩ, 2014. “Ο πόνος μαύρος σκύλος π’ αλυχτά”, εκδόσεις ΑΩ, 2016. “Ψυχή πουθενά”, εκδόσεις ΑΩ, 2017. “εύσαρκο κάτι σαν φως”, εκδόσεις ΑΩ, 2018. “Μικρές ταριχεύσεις”, εκδόσεις ΑΩ, 2021. “Ενδορηγματώσεις”, εκδόσεις στίξις, 2022. Έχει συμμετοχή σε έξι συλλογικά έργα. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στ’ αγγλικά, καθώς επίσης έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά.
