[author] Του Σπύρου Αραβανή [/author]

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης σε πρόσφατη συνέντευξή του έθεσε, νομίζω, τις σωστές βάσεις: «Δεν είμαι πνευματικός άνθρωπος. Είμαι τραγουδοποιός». [http://www.e-tetradio.gr/]

Πόσω μάλλον αν κάποιος είναι απλώς τραγουδιστής…Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν τα κρούσματα των τραγουδιστών (κυρίως) που με τις δηλώσεις τους περί Ελλάδας, Χρυσής Αυγής, ακραίων κομμάτων κ.τ.λ. «εκπλήσσουν» και «ενοχλούν»…Όπως και η έλλειψη δημόσιας θέσης των «έντεχνων» τραγουδιστών απέναντι στα «καυτά» ζητήματα της επικαιρότητας.

Προς τι η έκπληξις και η ενόχλησις; Το χάρισμα της φωνής δεν σε βαπτίζει απαραιτήτως και σκεπτόμενο άνθρωπο. Ούτε το εκλεκτό ρεπερτόριο που τραγούδησες σε καθιστά εξ ορισμού και πνευματικό πυλώνα. Ειδικά όταν «έτυχε» να το τραγουδήσεις και «πέτυχε» η φωνή σου να το αναδείξει. Ασφαλώς και υπάρχουν περιπτώσεις συνειδητών επιλογών όπως και σκεπτόμενων τραγουδιστών. Αλλά δεν είναι αυτό το “παράσημό” τους. Το «εργαλείο» τους είναι η φωνή, όχι η σκέψη. Τους παραφορτώσαμε με τις ειδικές μας αναπηρίες, τους καταστήσαμε ερήμην τους ως «φωνή» μας. «Αγιασμένα» τραγούδια σίγουρα είπαν (ορισμένοι και κυριολεκτικά….) όμως πολλές φορές εν αγνοία του περιεχομένου τους και έπειτα από επιβολή της εταιρείας. Συνεπώς πυροβολούμε σε λάθος κατεύθυνση. Γι’ αυτό και οι σφαίρες εξοστρακίζονται…

Υ.Γ. Κάτι σχετικό από την Ιστορία…. (αναδημοσίευση)

«Οι επώνυμοι

Η πρώτη επέτειος του πραξικοπήματος γιορτάστηκε «δόξη και τιμή» με ειδική φιέστα στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ήταν εκεί όλοι οι προσκυνημένοι καλλιτέχνες πρώτης, δεύτερης και τρίτης γραμμής που (όσοι θυμούνται) προκαλούσαν θλίψη στην κοινή, αντιδικτατορική, γνώμη.

Δεν βλάπτει να θυμόμαστε (αντιθέτως, βλάπτει να ξεχνάμε) και να σημειώσουμε πως τίποτα δεν τους δικαιολογεί, ούτε αν φοβήθηκαν, ούτε αν εκβιάστηκαν, ούτε φυσικά αν τους άρεσε να γλείφουν τους ισχυρούς:

Παρουσιαστής του προγράμματος ο πολύς Γιώργος Οικονομίδης.
Διευθυντές της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας οι κ.κ. Γιώργος Κατσαρός, Κώστας Κλάβας, Τάκης Αθηναίος, Τάκης Μωράκης και Ανδρέας Χατζηαποστόλου.

Τραγουδιστές και ηθοποιοί που έπαιξαν σε εθνικοχουντικά σκετς: Ρένα Βλαχοπούλου, Φώτης Δήμας, Μαρινέλλα, Γιάννης Βογιατζής, Κώστα Βουτσάς, Γιάννης Πουλόπουλος, Νινή Τζάνετ, Νίκος Σταυρίδης, Ντίνος Ηλιόπουλος, Σώτος Παναγόπουλος, Τρίο Γκρέκο, Νάντια Κωνσταντοπούλου, Ρένα Ντορ, Τζένη Βάνου, Σταμάτης Κόκοτας, Βίκυ Μοσχολιού, Τώνης Μαρούδας, Γιώργος Ζαμπέτας και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης με το γνωστό… Βατερλό του.
Για το τελευταίο, όσοι δεν γνωρίζουν, ας πληροφορηθούν: Σε επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς τον Μπιθικώτση, η οποία δημοσιεύτηκε στο όργανο της χούντας «Ελεύθερος Κόσμος» του Σάββα Κωνσταντόπουλου στις 16 Νοεμβρίου 1967, ο συνθέτης γράφει:

«Γρηγόρη,

Διάβασα με κατάπληξη ότι πρόκειται να τραγουδήσεις στα “Δειλινά” τον “Υμνο της Επαναστάσεως”. Νομίζω ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνεις τι πρόκειται να κάνεις. Πόσες ευθύνες επωμίζεσαι και σε τι σοβαρούς κινδύνους μπαίνεις. Κάθισε σπίτι σου με αξιοπρέπεια. Μην γκρεμίζεις με μια κλωτσιά αυτό που χτίσαμε μαζί τόσα χρόνια. Μην ακούς τους κερδοσκόπους και τους προσκυνημένους. Μη ρίχνεις στο βούρκο το όνομά σου και το όνομα των παιδιών σου, που σε λίγο θα ντρέπονται για σένα. Κάνε τον άρρωστο. Φύγε για το εξωτερικό. Εκεί μπορείς ν’ αρχίσεις μια καινούργια καριέρα. Η Μελίνα σε περιμένει. Γιατί αν εσύ ο Μπιθικώτσης, το πρωτοπαλίκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας. Στο όνομα της φιλίας μας και για χάρη της γυναίκας σου, των παιδιών σου και όλων των αμέτρητων φίλων μας, σε ικετεύω να μ’ ακούσεις για τελευταία φορά. Μετά την Πέμπτη θα είναι αργά. Πάρα πολύ αργά.
(Υπογραφή: Μίκης Θεοδωράκης)

Αθήναι, Ιούλιος 1967»

Περισσότερα: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Splatt_Forums&file=viewtopic&topic=23165#ixzz2UU5bPclp

από Σωτήρης Παστάκας
8 Comments