Μία γνήσια ποιητικη φωνη που ξεχειλίζει απο πόνο και οργη!

Μ’ ένα εν ενεργεία ηφαίστειο, που βρυχάται συνεχως και προκαλει δέος, έτοιμο απο στιγμη σε στιγμη να εκραγει, παρασύροντας και καίοντας με την καυτη λάβα-του ότι συναντήσει στο διάβα-του, φαντάζει η ποίηση που μας προσφέρει ο Κώστας Κωνσταντινίδης με την καινούργια συλλογη-του που τιτλοφορείται ΄΄Ρέκβιεμ΄΄, και με υπότιτλο ΄΄Ελεγείες και Αποστροφες΄΄, η οποία κυκλοφόρησε αρχες του 2026, στη Θεσσαλονίκη.

Με αυτη την εισαγωγικη περιγραφη-μου θέλω να τονίσω πως στην εν λόγω συλλογη υπάρχει πολλη πίκρα και πολυς πόνος για την άδικία που βασιλεύει στις μέρες-μας πάνω στον πλανήτη-μας, η οποία σαν κοφτερο μαχαίρι πληγώνει ανεπανόρθωτα και καταστρέφει τις ζωες αμέτρητων συνανθρώπων-μας που βρίσκονται εγκατεστημένοι σε διαφορετικα γεωγραφικα μέρη. Πίκρα και αληθινος πόνος που μετατρέπεται σε κεραύνια οργη, δηλαδη σε φωτια και λάβα, όπου έντεχνα διοχετεύεται σε σκληρους και καταγγελτικους στίχους. Στίχους που στιγματίζουν και αναθεματίζουν τους αδίστακτους υπαίτιους που προκαλουν αυτη την αφόρητη αδικία σε βάρος συνανθρώπων-μας. Κατα βάθος, την εν λόγω συλλογη, θα έλεγα πως την εκλαμβάνω ως μία ενιαία έξοχη ποιητικη και χορωδιακη σύνθεση του πόνου.

Επομένως, πρέπει ν’ αντιληφθούμε πως ο ποιητης αυτος δεν γράφει ποίηση για να εξυπηρετήσει μόνο την τέχνη. Γράφει ποίηση κυρίως για να φανερώσει, αν είναι δυνατον, διάπλατα την αδικία (την κάθε αδικία) που επικρατει σήμερα στην ανθρώπινη κοινωνία, όπου η κυριαρχία του χρήματος ισοπεδώνει τον άνθρωπο και τις αξίες-του, αλλα και για να στήσει στον τοίχο όσους καλλιεργουν αυτο το απεχθες φαινόμενο. Γι’ αυτο και η καινούργια ποίησή-του, στο σύνολό-της, είναι ποίηση διαμαρτυρίας∙ είναι φωνη κραυγαλέα για όσα αποτρόπαια συμβαίνουν σήμερα στον κουρασμένο πλανήτη-μας όπως, λόγου χάρη, οι πολεμικες επιχειρήσεις που βλέπουμε στη Γάζα, στον Λίβανο, στο Ιραν, στην Ουκρανία, αλλα διαμαρτύρεται και για ορισμένα ακατανόητα φαινόμενα που συμβαίνουν κατα καιρους στην Ελλάδα.

Με άλλα λόγια, είναι φωνη στιβαρη, γεμάτη απο λυγμο και σπαραγμο, ενάντια στην ανθρώπινη βία, το μίσος και τους πολέμους που αφήνουν στα πεδία των μαχων δεκάδες χιλιάδες άμαχους νεκρους, νέους και γέρους, γυναίκες και άνδρες. Που αφήνουν πίσω-τους δεκάδες χιλιάδες μαυροφορεμένες μάνες και συζύγους αλλα και ορφανα μικρα παιδια που λιώνουν στον αβάστακτο χαμο των δικων-τους αγαπημένων προσώπων, θυμάτων, όπως είπα, της ανθρώπινης βίας, της μισαλλοδοξίας και της μνησικακίας, που είναι ψυχώσεις που ευδοκιμουν και διογκώνονται περισσότερο μέσα στο άγος του πολέμου. Ενδεικτικο αυτου του σπαραγμου-του είναι και οι τίτλοι σχεδον όλων των ποιημάτων του Κ. Κωνσταντινίδη. Τίτλοι όπως «θρηνωδία», «Εγκώμιο», «Επιτάφιος λόγος», «Μοιρολόι», «Εξόδιο», «Ρέκβιεμ για έναν τζάζμαν», «Αποχαιρέτημα», «Οιονει απων», «Επικήδειο», «Μεγάλη Παρασκευη» κ.ά.