Η Αυστριακή ποιήτρια και πεζογράφος Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν θεωρείται, είναι και θα είναι μια από τις σημαντικότερες φωνές της μεταπολεμικής γερμανόφωνης λογοτεχνικής σκηνής και μια φιλοσοφική φωνή με ισχυρές απόψεις για την πορεία του κόσμου και της Ιστορίας.

Σπούδασε φιλοσοφία, ψυχολογία και γερμανική φιλολογία, βραβεύτηκε για την εμβληματική ποίησή της, υπήρξε υποψήφια για το Νόμπελ Λογοτεχνίας και απέσπασε πλήθος τιμητικών διακρίσεων και βραβείων μεταξύ άλλων και το Μεγάλο Αυστριακό Κρατικό Βραβείο για το σύνολο του έργου της. Έργου με το οποίο αυτή η τιτάνια μορφή της ποίησης, της έκφρασης και της διανόησης αποσκοπεί στην εξερεύνηση και στη διεύρυνση των ορίων της συνείδησης, μέσα από μια επίπονη διαδρομή αυτογνωσίας «παίζοντας» με το Εγώ, το Εσύ και το(ν) Άλλο και με τα σύνορα των λέξεων.

Γεννημένη και μεγαλωμένη μέσα σε ένα ναζιστικό περιβάλλον (ο πατέρας της ήταν μέλος του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος) και σε μια πολιτικά αποπνικτική ατμόσφαιρα, η Μπάχμαν βίωσε την βίαιη προσάρτηση της χώρας της της Αυστρία στη ναζιστική Γερμανία και ήρθε αντιμέτωπη με το παρανοϊκό πρόσωπο του φασισμού -σε κάθε εδώ, σε κάθε οδό- κάτι που διαμόρφωσε τον ψυχισμό της, την ποίηση και τη γραφή της και τις διαπροσωπικές της σχέσεις, με την πολιτική της σκέψη να εκφράζεται άλλοτε στο φως κι άλλοτε στο ημίφως. Στα νεανικά της χρόνια συνδέθηκε με τον μεγάλο ποιητή Πάουλ Τσέλαν (με τον τρόπο που η ποίηση και τα κοινά τραύματα ενώνουν τους ανθρώπους) ενώ μερικά χρόνια αργότερα μπήκε στη ζωή της ο συγγραφέας Μαξ Φρις, σε μια μοιραία μεταξύ τους σχέση. Ο χωρισμός τους καταρράκωσε την Μπάχμαν. Έζησε ένα σύντομο και έντονο βίο, εθισμένη στο αλκοόλ και στα ψυχοφάρμακα, έφυγε νωρίς και νέα (μόλις στα 47 της) όταν το 1973 το διαμέρισμά της στη Ρώμη τυλίχτηκε στις φλόγες κι εκείνη μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σοβαρά εγκαύματα.