Πάντα θαύμαζα

τους τεχνίτες

που λαξεύουν

την πέτρα και το ξύλο.

Εικόνες, στιγμές, συμβολισμοί

κι αλληγορίες

σαν παίρνουν μορφή

ακόμα με γοητεύουν.

Και είπα να τολμήσω

να σμιλέψω

την τωρινή της ψυχής μου προσμονή

στο μετείκασμα

συμβιβαστικών εναγκαλισμών

με τον υετό

του αγνώστου

μετά τα επίγεια…

Σε ξύλο που ξέβρασε η θάλασσα

στο πέλαγο το Θρακικό…

Το λείανα, το στίλβωσα

κι άρχισα να σχεδιάζω

ολόκληρα μερόνυχτα

φιγούρες ποθητές

μα άγνωστες.

Όλες –γλυκύθυμες και χθόνιες–

εκδοχές μου!

Το πρωί είχαν

απομείνει

οι ρωγμές που χάραξαν

η αρμύρα, το κύμα, ο βράχος

και η αιολόμορφη μνημοσύνη…

Πάλι από την αρχή… (;) (!)

Ολοφυρόμενη…

υετός ο [ietós] Ο17 : (μετεωρ.) το νερό που πέφτει συνολικά ως βροχή, χαλάζι ή χιόνι.

[λόγ. < αρχ. ὑετός `βροχή΄]

μετείκασμα το [metíkazma] Ο49 : (φυσ.) το οπτικό αίσθημα που εξακολουθεί να υπάρχει επί ένα δέκατο περίπου του δευτερολέπτου μετά την παύση του ερεθίσματος: Στο ~ στηρίζεται η τεχνική του κινηματογράφου.