Μες στη ρουτίνα να λαμβάνω ποιητικές συλλογές και ποιήματα βοηθώ αδιάλειπτα στην ανακύκλωση χάρτου της γειτονιάς, εδώ στο Μετς. Τις προάλλες ο Γιάννης Ρέντζος μου έστειλε τα ανέκδοτα Όπλα στη Βιτρίνα και στάθηκα και τα κοίταξα. Και έσπασα τη βιτρίνα και τα πήρα.
ΤΑ ΟΠΛΑ ΣΤΗΝ ΒΙΤΡΙΝΑ
Ι.
Τα μάτια μου είναι μια χαλασμένη ζυγαριά
προσηλωμένη σε μια ελλιποβαρή οπτασία
όταν, τρομαγμένη εμπρός στην επικείμενη
ανθοφορία
όταν, πρώτη φορά το μαχαίρι στο κόκαλο
εκείνη τρέξει να κρυφτεί μέσα στο φως των
πιάνων
(που δηλητηρίασαν οι δειλές μας καρδιές
κραδαίνοντας τα μπαστούνια τους)
με ευειδή επέκταση
στη χάση της μαρμαρυγής
στη φέξη απ’ το τρεμούλιασμα
με ξένη ζέστα
κράτησε
τη φωνή
σ’ απόσταση.
Καιρός τώρα να γράψεις σονάτες
ΙΙ.
Λίμνασμα παραδείσου που ορφάνεψε
πέρας μιας αναζήτησης, τριήρης ασάλευτη.
Γιατί βαριόνται τα κουπιά της.
Φως απ’ τα μάτια των ψαριών
Στην πανούργα και τεμπέλικη νύχτα μου
Ακόμη κι αν εμφανιζόσουνα ξανά
σαν από θαύμα
τώρα με συγκινεί μόνο η ζωή μου.
Τα κίβδηλα μου τρόπαια.
Τα όπλα στη βιτρίνα.
ΦΙΛΜ 1.
Ξέπλεκε γόρδιους δεσμούς στο Χιούστον ο Σταυρόγκιν.
Στους φελλοπίνακες του FBI κρεμασμένες οι κριτικές
για τα ποιήματα που θα γραφότανε στο μέλλον. Μια ε-
πιδημία διδακτορικών είχε ξεκάνει τη ζωή, ένας ιός ά-
γνωστος είχε χτυπήσει το αλφάβητο. Η σήψη απλωνό-
ταν από γράμμα σε γράμμα αλλά στεκόταν όρθιο σερ-
βίροντας αβέρτα βεβαιότητες. Μετρήθηκε η βαλλιστική
δύναμη των φωνηέντων στα επιφωνήματα. Από τις παρ’
ολίγον να ‘βγαζαν κραυγές πάρθηκαν και αποτυπώματα.
Τέλος συνάχθηκαν οι πράκτορες και έπιασαν τις προκα-
θορισμένες θέσεις
Τότε άνοιξε η πόρτα.
Μπήκε μέσα ο αξιωματικός φυλακής.
Σήκω πάνω ρε, μου λέει,
πάμε να τουφεκίσουμε κανέναν αναγνώστη.
Ο Γιάννης Ρέντζος γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1972. Ζει στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας.
Γιάννη: το e-mail που είχα καταργήθηκε λόγω ιού. Το καινούργιο υπάρχει στο blog.
Επικοινώνησε όποτε θες.
Όμορφα… from the land down under via Γιάννης Λειβαδάς… Όμορφα.
Με passe-partout, αθόρυβα και με καμένα δάχτυλα ν’ ανοίγω τη βιτρίνα και με βελάκι φυσοκάλαμο αθέατος και ενεός να κατουριέμαι με το Θάνατο μεσ’ στο χαράκωμα… με φόβο Ζωντανών.
“…τώρα με συγκινεί μόνο η ζωή μου.
Τα κίβδηλα μου τρόπαια.
Τα όπλα στη βιτρίνα.”
!*!
“…αλλά στεκόταν όρθιο σερ-
βίροντας αβέρτα βεβαιότητες.”
Θαυμάσια κύριε Ρέντζο.
Καλό Σαββατοκύριακο
Κ.Ρ.
Λευκωσία
Πολύ καλός ποιητής.
Ιδιαίτερη γραφή, κάθε ανάγνωσή της μου έδωσε και διαφορετική κατεύθυνση. Κρατώ πιο πάνω από την ποιητικότητά της, την προσωπικότητα που εκφράζει. Ορισμένες φορές η δεύτερη αρκεί για να ολοκληρώσει ένα κείμενο κι ας μειονεκτεί σε ποιητική αξία.
Πάλη απο την αρχή
πέφτει στον ύπνο ανήμπορος να σηκωθεί
μεθά με τη βροχή
στο Σύδνεϋ ακούγεται σφοδρή
βροντή
αστραπή
ένα ποδήλατο που ‘παίρνει τη στροφή.