TΟ ΠΟΤΑΜΙ

Κάθισαν μαζί στην όχθη του ποταμού
Το κεφάλι της στον ώμο του
Τα δάχτυλα μπλεγμένα
Το άρωμά της
Τριαντάφυλλο και στάχτη
Το νερά ορμητικά
Δεν περιμένουν
– Θυμάσαι που χαράζαμε κύκλους στην άμμο;
– Εγώ τους χάραζα κι εσύ τους έσβηνες.
Κύκλοι που ενώθηκαν
Που άλλαξαν μορφή
Κύκλοι που μας κατάπιαν
Τα βλέμματα υγρά
Αλλάζουν κατεύθυνση
Οι μορφές σκοτεινιάζουν
– Eύχομαι να φτάσεις πρώτος στην απέναντι όχθη, του λέει
Έτσι δεν θα πονάω πια
Όταν κοιτάζω τη θάλασσα
Αφήνει απαλά το χέρι της
Ένα μεγάλο σκοτεινό σύννεφο
Καθρεφτίζεται στο ποτάμι
– Συνάντησέ με στην θάλασσα, της ψιθύρισε στο αφτί
Ύστερα σιωπή
Ένα απόκοσμο φως
Έμεινε μόνη της να ατενίζει
Τρικυμίες στα μάτια της
Τα δάχτυλα δεν ξεμπλέκουν
Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω
Μοναχά ενώνεται με τη θάλασσα