TΟ ΠΟΤΑΜΙ
Κάθισαν μαζί στην όχθη του ποταμού
Το κεφάλι της στον ώμο του
Τα δάχτυλα μπλεγμένα
Το άρωμά της
Τριαντάφυλλο και στάχτη
Το νερά ορμητικά
Δεν περιμένουν
– Θυμάσαι που χαράζαμε κύκλους στην άμμο;
– Εγώ τους χάραζα κι εσύ τους έσβηνες.
Κύκλοι που ενώθηκαν
Που άλλαξαν μορφή
Κύκλοι που μας κατάπιαν
Τα βλέμματα υγρά
Αλλάζουν κατεύθυνση
Οι μορφές σκοτεινιάζουν
– Eύχομαι να φτάσεις πρώτος στην απέναντι όχθη, του λέει
Έτσι δεν θα πονάω πια
Όταν κοιτάζω τη θάλασσα
Αφήνει απαλά το χέρι της
Ένα μεγάλο σκοτεινό σύννεφο
Καθρεφτίζεται στο ποτάμι
– Συνάντησέ με στην θάλασσα, της ψιθύρισε στο αφτί
Ύστερα σιωπή
Ένα απόκοσμο φως
Έμεινε μόνη της να ατενίζει
Τρικυμίες στα μάτια της
Τα δάχτυλα δεν ξεμπλέκουν
Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω
Μοναχά ενώνεται με τη θάλασσα
**
ΚΑΤΑΔΥΣΗ
Κάτω από το ασημένιο φεγγάρι
Aνάμεσα στο εδώ και το πουθενά – μισοπέλαγα.
Κρατιέσαι από την κουπαστή
Ρυθμικοί παφλασμοί
Ρολόι δίχως δείκτες
Μικρή κουκίδα πάνω στην γραμμή του ορίζοντα
Το νησί που αφήνεις πίσω σου
Ο ρυθμός χαμηλώνει
Η ανάσα βαραίνει
Ο βυθός αναδύεται στην επιφάνεια
Τα αυτιά σου βουίζουν
Πίεση.
Λυγίζει ακόμη και τους πιο ανθεκτικούς
Φοράς τον αναπνευστήρα και τη μάσκα σου
Κοιτάζεις γύρω σου
Ψάχνεις την πανοπλία σου
Βουτιά.
Τα χρυσόψαρα ακίνητα
Το νησί σου χαμένη πολιτεία στα βάθη του ωκεανού
Κι εσύ καράβι δίχως άγκυρα
Όλο σκουριά
Ναυάγιο του βυθού
**********************************************************************************************
Η Βασιλική Σκληρού γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Είναι απόφοιτος Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής
Εκπαίδευσης. Ζει και εργάζεται στο Μεσολόγγι ως εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Γράφει ποίηση που διερευνά τη μνήμη, την απουσία και τον χρόνο. Ασχολείται επίσης με τη
ζωγραφική και τη χαρακτική
