Μαρία Αποστολοπούλου Οιχαλιώτη, Ποιήματα (επιμέλεια δημοσίευσης: Αθηνά -Στυλιανή Μίχου)
26Αυγ
Έλιωσε στο τραπέζι το κερί
Σαν το γυαλί που χύθηκε και συσσωρεύτηκε
Στη βάση του παράθυρου
Στρώμα παχύ
Ρευστό ακόμα
Όπως ρευστή είναι η θύμησή σου.
Άλλοτε γεύομαι τα χείλη σου ζεστά στο μέτωπο μου
Κι άλλοτε χύνεσαι και χάνεσαι
Και μόνο ακούω τη φωνή σου
Μόλυβδο συνδετικό στο παζλ της ένωσής μας.
Αφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)

![«Camillo Sbarbaro (1888-1967): Ποιητής και λειχηνολόγος» [Μετάφραση από τα Ιταλικά – Επίμετρο: Θεοδόσης Κοντάκης]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/10/72e4b3c7-6554-4ee8-b9f8-866d88f3422a-75x75.jpg)



















