Η ποιητική του συλλογή
«Απεραντοσύνης νεύμα», Αθήνα 2010 (αυτοέκδοση)
Η υπόσχεση μιας ελπίδας
Το πέταγμα των αρπακτικών πουλιών φανέρωσε μιαν ανέφικτη εικόνα.
Χερσότοπος.
Σκέψη παρατεταμένη.
Χειρονομία ικευτική.
Μέσα από το αρχικό νεφέλωμα φανερώθηκε το δίδυμο φεγγάρι.
Ένα απρόσμενο όραμα.
Η αγιοσύνη ασώματη απέναντι στον σπασμένο καθρέφτη.
Στις χόες του νου σπονδές μυστηρίων φανερώνουν το λίγωμα της έκστασης.
Ένα γιγαντιαίο ερωτηματικό προβάλει την αποσπερίδα μέσα στην καρδιά
της ήττας.
Βίαιη η αφύπνιση της νοσταλγίας και μέγα το πένθος της άνοιξης.
Μέσα στη διαυγή σκοτεινιά του νου ο εμμονικός συμβολισμός χαράσσει
με νύχι σπασμένο τον ιδρυτικό κανόνα της συγγένειας.
Μια αγαπητική ιδιοτροπία αποκαλύπτει το αδύνατον της επιθυμίας.
Ο χρόνος θλίβεται. Ο τόπος ανυπόστατος.
Μαγεμένοι ιριδισμοί φωτίζουν το ανύπαρκτο νοσταλγούμενο.
Μύστης και υπνοβάτης σε μακρινή αποικία δοκιμάζω την παλιά
συνταγή της αναμονής και της δικαίωσης.
Καταραμένη ευχή και ενέχυρο εξουσίας η ξαφνική τρικυμία
του βουβώνα.
Ξέρω ότι θα υπάρξεις.
26 Απριλίου 2010
Αθήνα
Μεταξουργείο
***
Οι εκπλήξεις του βλέμματος
Στην άμπωτη της Σελήνης φωτίζεται το αινιγματικό αλφάβητο της μοίρας.
Στο ανοιχτό πέταλο του αιδίου της συντελείται η κοινωνία με το αρχέγονο
κι εγώ, σπλαχνοσκοπώντας, ψάχνω το αντικλείδι για να ξεκλειδώσω
τον εαυτό μου.
Του σώματος τ’ αφανέρωτα μυστικά, ράκη της σάρκας ξεσκισμένα, ταϊζουν
τις λιπαρές φλόγες της φαντασίας.
Λαχανιασμένη η ομορφιά σαν ένοχη επιθυμιά, το άπειρο σφραγίζει.
Ένα πρόσωπο αμαρτωλά ωραίο ξεπροβάλει στο αργοπορημένο φεγγαρόφωτο.
Πελώρια η σιωπή ξεφλουδίζει το ένα μετά το άλλο στα στρώματα του σκοταδιού.
Η έξαψη της ασέλγειας.
Τα πάλλοντα σπλάχνα του κινούμενου χρόνου.
Πόσα πολλά και μακρόσυρτα για να βγεί ένας στεναγμός…
27 Απριλίου 2010
Αθήνα
Μεταξουργείο
****
Ταυτότητα ονείρου
της Λήδας
Παράφορος ο Ερωτιδεύς στη μεσοβασιλεία του χρόνου
Μέσα στην ευθυμία της θλίψης του
Έκοψε τον μίσχο – λυτρωτή του τυχαίου.
Ο πληρεξούσιος Έρωτας σε διατεταγμένη διακονία
Κορφολογούσε τις αινιγματικές μεταρσιώσεις
Των μεθυστικών προσφορών της νεαρής σάρκας.
Επιστρέφοντας από την ισόβια αυτοεξορία
Προσπαθούσε να ξεσκεπάσει τους φόβους των ονείρων του
Και ανάψυχος έσταζε ιδρώτα χρυσό στα χερσοτόπια του βίου.
Μουρμουριστό αεράκι σκόρπισε τις νεφέλες
Και όραμα απρόσμενο διέσχισε το απερίφραχτο όριο
Που χωρίζει τη μνήμη από την άγρια νοσταλγία της ολοκλήρωσης.
Το λίγωμα της έκστασης εξαφάνησε το χυδαίο στοιχείο της ζωής,
Ως ελεήμων άγγελος και πυρετώδης συνομιλητής,
Επανένωσε τον ομφάλιο λώρο της ερωτικής λατρευτικότητας.
Μια απρόβλεπτη χειρονομία με ιερόσυλη βραδύτητα,
Ένας ραγδαίος υπαινιγμός έκανε τον πόθο να φεγγοβολήσει
Και σήμαναν τα σήμαντρα της στιγμιαίας αιωνιότητας.
Ονειρική και σκιώδης η γλώσσα του ανείπωτου
Άφησε τη νύχτα να διαρρεύσει αθόρυβα
Και αποκάλυψε την διαφορά ανάμεσα στο παίρνω και στο εισπράττω.
7 Μαϊου 2010
Αθήνα
Μεταξουργείο
***
Μελαγχολική ταυτολογία
Πατρίδα του νόστου και της επιστροφής.
Της Μούσας παραμιλητό.
Της σκοτοδίνης γλώσσα.
Τ’ ονείρου αίγλη.
Νύφη πειθήνια.
Άχραντη η συγκίνηση όταν παίζεις το παιχνίδι του Έρωτα και των λέξεων.
Της αδυσώπητης σιγής η περιδίνηση ενός αγκομαχητού φλεγόμενου
προπορεύεται.
Λόγια μεθυσμένα περιπολούν στην άβυσσο.
Αλλόκοτη η αγιοσύνη περιπλανιέται
Επικίνδυνα στα μύχια και υπερβαίνει την αλαλία.
Ο χρόνος κυλάει με ολιγόλεκτα στην αείζωη διαδρομή του.
Η χορογραφία των συναντήσεων του άσωτου μνηστήρα συντελείται
με βάση το αδέσποτο συντακτικό των μετεωρισμών λίγο πριν
την θανάσιμη πτώση.
Ένας άγιος μισός ζωγραφίζει την απαστράπτουσα ομορφιά.
Το κρυπτογράφημα της δημιουργίας.
Η ελπίδα μιας ελάχιστης ζωής.
Ο συγκλονισμός της απορίας.
Γένοιτο η ευχή σου.
8 Μαϊου 2010
Αθήνα
Μεταξουργείο
ΤΟ Α’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ:
Αφιέρωμα: «Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης (1959- 2024)» (επιμέλεια: Β. Ξ. & Ν. Β.) [ΜΕΡΟΣ Α΄]
