Ο ανήσυχος τάφος

Βοριάς φυσάει σήμερα,

σταγόνες πέφτει η βροχή,

σε κρύο τάφο η μόνη μου

αγάπη που’χα, η αληθινή.

Για αυτήν θα κάνω ό,τι μπορώ,

σα κάθε νέος που αγαπά,

δίπλα θα κάτσω, θα θρηνώ,

δώδεκα μήνες στη σειρά.

Δώδεκα μήνες σαν περνούν,

λέει η νεκρή στο νεαρό,

-Αχ, ποιός στον τάφο μου θρηνεί

και δεν μπορώ να κοιμηθώ;

-Είμαι εγώ στον τάφο σου,

που κάθομαι και σε θρηνώ,

φιλί ζητώ απ’ τα χείλια σου,

που’ναι ψυχρά σαν τον πηλό.

-Φιλί ζητάς, μα πρόσεχε,

μυρίζει γη η αναπνοή,

δε θα σου μένει άλλος καιρός,

αν το ψυχρό πάρεις φιλί.

-Θυμάσαι τον κήπο το χλωρό,

που περπατούσαμε μαζί,

λουλούδια φύτρωναν σωρό,

μα τώρα έχει μαραθεί.

-Όπως μαραίνεται η καρδιά,

έτσι μαράθηκε κι αυτός,

να’σαι αγάπη μου καλά,

για όσο σ’ αφήσει ο Θεός.

(Παραδοσιακό Αγγλίας)