Όποτε επιστρέφω στην ποίηση

Όποτε επιστρέφω στην ποίηση,

το κάνω ευθυτενής

και με βία

όπως χτυπά ο κεραυνός

ένα εφηβικό δέντρο,

όπως η μάνα μου κόβει

το αρχαίο ζυμάρι

με τη φουρκέτα κάποιας παραδεισωμένης.

Όπως εκεί που κάθεσαι

στην ακροθαλασσιά,

έρχεται αίφνης ένα κύμα,

μα ένα κύμα,

και γεμίζει το στέρνο σου

κάτι γαλάζια πουλιά

και βρεγμένο αλάτι

και κάτι ψυχομόρια που δεν ξέρεις

πώς στην ευχή αποκολλήθηκαν

για να σφραγίσουν ύστερα

τα χείλη σου.

Όποτε επιστρέφω στην ποίηση,

το κάνω στις μύτες των ποδιών,

ανάβοντας απλώς τη λάμπα,

δίχως θορύβους,

τραταρίσματα,

φρου φρου

και σεμεδάκια απαστράπτοντα.

Δίχως καν να προσευχηθώ

και να κλωσσήσω

τα εν δυνάμει ποιητόπουλα.

Φευ…

Αφού το δίχως άλλο αυτή

θ’ αρχίσει πάλι από μέσα,

στο ασκητικό μου κοχλαστήρι,

θ’ αρχίσει πάλι αυτή να με κλωσσά

και να με κατατρώγει.