Νάντια Στυλιανου, «Ο μυστικος θίασος», εκδ. Καστανιώτη, 2025 (γράφει ο Χρήστος Μαυρής)
9Ιαν
Ποίηση πλούσια σε περιεκτικότητα και εντυπωσιακη σε λιτότητα!
«Οι μύθοι δεν έχουν δικη-τους ζωη. Περιμένουν να τους ενσαρκώσουμε», γράφει ο Albert Camus (Αλπερ Καμυ) στο έργο-του το Καλοκαίρι. Και ασφαλως ο μεγάλος Γάλλος στοχαστης και συγγραφέας αναφερόταν στους αρχαίους ελληνικους μύθους τους οποίους γνώριζε αρκετα καλα, μέσ’ απο τους οποίους φιλτράριζε, πολλες φορες, την φιλοσοφικη ματια-του με την οποία εξέταζε, ανέλυε και ερμήνευε τα κοινωνικα, πολιτικα και ιστορικα φαινόμενα της εποχης-του.
Αυτη τη βαθια φράση του Α. Καμυ μού τη θύμισε έντονα η Νάντια Στυλιανου, ξεχωριστη και πολυβραβευμένη ποιήτρια, με την καινούργια ποιητικη συλλογη-της που τιτλοφορείται Ο μυστικος θίασος, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2025 απο τις εκδόσεις Καστανιώτη. Και αυτο γιατι, η ποίηση που μας παρουσιάζει τώρα με την καινούργια συλλογη-της είναι, σχεδον όλη, θεμελιωμένη και ξεδιπλωμένη πάνω στους αρχαίους μύθους, τους οποίους αξιοποιει με υψηλη ευφυΐα. Δηλαδη, τους αναπλάθει και λειτουργικα τους ενσωματώνει στην καινούργια δουλεια-της, σίγουρα με εξαιρετικη μαεστρία, όμως προσαρμοσμένους πάντοτε στη σημερινη πραγματικότητα.
Άρα, δεν είναι δύσκολο ν’ αντιληφθει ο αναγνώστης πως η Ν. Στυλιανου, στην ποίησή-της, παρόλο που αναφέρεται στο παρελθον, μιλάει για σημερινα πράγματα. Δηλαδη, οι αναφορες-της στο παρελθον είναι στην ουσία αναφορες στη σημερινη πραγματικότητα, όπως είναι οι φρικαλεότητες των πολέμων, η βία που προέρχεται απο ανθρώπους σε βάρος άλλων ανθρώπων, η φτώχεια που μαστίζει μεγάλο μέρος του πλανήτη-μας, οι οικονομικοι μετανάστες που παλεύουν μέσα στις άγριες θάλασσες, φορτωμένοι πάνω σε σαπιοκάραβα, για να φθάσουν σε άλλους φιλόξενους τόπους, για μία καλύτερη ζωη κ.ά.
Κάποιοι τίτλοι απο τα ποιήματά-της, όπως «Η Αντιγόνη», «Ικέτιδες», «Του μυστικου θιάσου», είναι ενδεικτικοι της όλης προσπάθειας και επιδίωξης-της για την ανάπλαση και προέκταση των αρχαίων μύθων στην καινούργια ποίησή-της. Φαινόμενο, βέβαια, αρκετα διαδεδομένο στις μέρες-μας, αρκει να θυμίσω πως ο μύθος της αρχαίας Αντιγόνης, με τον οποίο καταπιάστηκε και η Ν. Στυλιανου με επιτυχία στο ομώνυμο ποίημά-της, έχει εμπνεύσει και αρκετους άλλους σύγχρονους Έλληνες ποιητες όπως, λόγου χάρη, ο Ανδρέας Χατζηχαμπης και η Μαρία Λάτσαρη, δημιουργοι οι οποίοι μάς έχουν δώσει εξαιρετικα δείγματα της δουλειας-τους.
Διαβάστε περισσότερα



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)
![«Τρυφερό Κτήνος» [σκην.: Marie Kreutzer] (γράφει ο Ελισσαίος Βγενόπουλος)](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/09/gentlemonster-billboard-970x250.w_1_107782719-75x75.jpg)
![Shūji Terayama (1935-1983),«Ποιήματα και Πεζά»,εκδ. Βλεφαρίδα [Μετάφραση- Επίμετρο: Παρασκευή Ζέρβα] -Προδημοσίευση](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/09/images-6-75x75.jpg)



















