Je rêve de moi

Στη χάρη του ύπνου αποδίδω
το ταξίδι μου σε μέρη της μνήμης

Κι αν φοβάμαι όσα μου δίνει ο χρόνος
η στιγμή είναι πιο δυνατή
κι απʼ αυτό το λεπτό ακόμη

Το σώμα

Το σώμα μου θρέφει το
δόντι
που βγήκε
Γεμίζει το κενό με χιλιάδες
ιστούς, εκατομμύρια
κύτταρα
χιλιάδες αιμοσφαιρίνες
Η νέα ζωή του δοντιού
αρχίζει

Το σώμα μου θρέφει
τον πόνο μου
τον πόνο που κατάφερε
ο έρωτας να σπείρει
Κυλάει στο αίμα μου
τον νιώθω στα
πόδια μου, στο
μυαλό μου, στην
καρδιά μου

Πώς το σώμα
μου τον πόνο δε
γιατρεύει…
Ένα σώμα γιατρικό
Ένα σώμα αδηφάγο

Άτιτλο

Είδα άνθρωπο
με ανοιχτό πουκάμισο
και τότε θαύμασα τη
λύπη του
γιατί είχε αισθήματα
το αίμα στο σώμα του
ζεστό από τη θλίψη
κι η παλάμη του
το σημάδι της φτέρνας μου

Κι έκλαψα κι εγώ
ο αδερφός μου
κοντά μου κι εγώ
έκλαψα
έκλαιγε
μαζί περιμέναμε
με την παλάμη και
τη φτέρνα

κι ήταν ο αδερφός μου

Δημήτρης Νεοφώτιστος. Γεννήθηκα στη Λάρισα, τελείωσα το Λύκειο στη Φαλάνη Λάρισας και στα καλοκαιρινά μου διαλείμματα βρισκόμουν στην Κρανιά Ολύμπου. Σπούδασα Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη, όπου πια μένω και εργάζομαι.

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο