Μια εξ αίματος επιστροφή στους δαίμονες της Ποίησης

Ο Αλμπέρτο Μοράβια στην συνείδηση του κόσμου και ιδιαίτερα του λογοτεχνικού κοινού έχει καταγραφεί ως ένας από τους σημαντικούς πεζογράφους του 20ου αιώνα, αφού το μεγαλύτερο μέρος του έργου του κινείται γύρω από το μυθιστόρημα, το δοκίμιο και τις συλλογές διηγημάτων.

Αναμφίβολα υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές των ιταλικών γραμμάτων με έντονη δράση και παρεμβάσεις στην κοινωνική και πολιτική ζωή της Ιταλίας, συνειδητή στάση που τον κατέστησε έναν ουσιωδώς «δημόσιο διανοούμενο» που επέδρασσε αποφασιστικά στη διαμόρφωση της συλλογικής συνείδησης της εποχής του. Ακόμα όμως και σε αυτές τις εκδοχές της γραφής του το «ποιητικό αιτούμενο» υπήρξε διαρκές, διάχυτο και εμφανές σε κάθε του λέξη, σε κάθε απόπειρα σκιαγράφησης των χαρακτήρων που κάθε φορά επέλεγε να αναδείξει ως ήρωες της μυθοπλασίας του. Υπό την έννοια αυτή, ο Μοράβια για πολλά χρόνια λειτούργησε ως ένας ιδανικός αλλά όχι ανάξιος «ποιητής του πεζού λόγου». υπηρετώντας μια «ιδιάζουσα ποιητική γλώσσα» που σε όλες της τις εκδοχές ανέδειξε τη λογοτεχνική του αξιοσύνη στην έκφραση και την ερμηνεία της ανθρώπινης περιπέτειας. Η μυθοπλασία άλλωστε ποτέ δεν τον εμπόδισε να αναπτύξει έναν λόγο βαθύ, ανθρώπινο και ουσιαστικά υπαρξιστικό, προτάσσοντας μοτίβα που είχαν ως έμβλημα τον έρωτα, το υπαρξιακό τραύμα, την απώλεια, την αλλοτρίωση της μικροαστικής καθημερινότητας, τη ματαίωση της ανθρώπινης χειραφέτησης, την απομάκρυνση του ανθρώπου από την εσώτερη ουσία του, τον αγώνα του είδους μας να αναπτύξει αλλά και να κατανοήσει τον «κοινωνικό» του εαυτό.