Ένα βιβλίο για τον διχασμο της κοινωνικης και πνευματικης συνείδησης του ατόμου

Ο Σπύρος Αραβανης είναι, κατα την άποψή-μου, μία απο τις πιο φρέσκες, συγκροτημένες, χαρισματικες και ελπιδοφόρες ποιητικες φωνες που υπάρχουν σήμερα στον ελληνικο χώρο όπου, με το έργο που έχει δώσει στο αναγνωστικο κοινο, έχει κατορθώσει να ξεχωρίσει ανάμεσα στην πληθώρα των νέων δημιουργων που επιδίδονται στην τέχνη της ποίησης.

Πέραν απο την ποίηση, τα ενδιαφέροντά-του στρέφονται και προς άλλους λογοτεχνικους τομεις, όπως είναι η πεζογραφία, η λογοτεχνικη κριτικη, η στιχουργικη κ.ά., όπου και εδω γνωρίζει σημαντικες επιτυχίες.

Το καινούργιο προϊον της έμπνευσής-του είναι το βιβλίο που τιτλοφορείται «Εκείνος που μεγάλωνε σαν δέντρο», το οποίο κυκλοφόρησε το 2024  απο τις εκδόσεις Κέδρος. Πρόκειται για ένα ιδιόμορφο πεζο κείμενο, αρθρωμένο σε 24 μικρα άτιτλα κεφάλαια που ξεχωρίζουν μόνο απο τους αριθμους που τους έχει δώσει, δηλαδη απο το 1 μέχρι το 24, θέλοντας να υποδηλώσει με αυτο την ομοιογένεια και την αδιάσπαστη συνέχεια του κειμένου-του, το οποίο εκτείνεται σε 190 σελίδες, με επιπλέον έξι σελίδες στις οποίες καταχωρούνται οι απαραίτητες επεξηγηματικές και ενισχυτικες σημειώσεις-του.

Είναι, όμως, το κείμενο αυτο δοσμένο με μία ποιητικη διάθεση ή, πιο σωστα, μ’ ένα ποιητικο στοχασμο, χωρις βέβαια η ποίηση να κυριαρχει ασφυκτικα, διεκδικώντας πρωτεύουσα θέση, με αποτέλεσμα να επισκιάζει τ’ άλλα λογοτεχνικα στοιχεία που υπάρχουν εντος-του. Δίνω ένα τέτοιο απόσπασμα με ποιητικη πνοη:

Σήκωσε ξανα τα μάτια-του απο το ποτάμι και κοίταξε στο βάθος του ορίζοντα. Ο ήλιος είχε αρχίσει να εξαφανίζεται πίσω απο τα βουνα σβήνοντας γρήγορα τα ίχνη-του σαν τον κλέφτη ο οποίος, αφου αρπάξει τη λεία-του, σπεύδει να κρυφτει.

σ. 24