ΣΑΠΦΟΥΣ

Η ομορφιά με βούβανε. Μα αγάπησα πολύ…
Το μήλο εγώ αγάπησα που παίρνει να ροδίζει
μακριά από ανθρώπου δάχτυλα στο πιο ψηλό κλαδί,
αγάπησα το βότσαλο που αφρός δεν το λικνίζει

και της σελήνης τον αχνό κι ασημωτό καπνό.
Αγάπησα τον ουρανό που δεν μπορώ ν’ αγγίξω,
το κρίνο που το πάτησε ένα πόδι απρόσεκτο,
αυτή τη νύχτα αγάπησα κι ας μη μπορώ να πνίξω

το ερπετό της μοναξιάς, αγάπησα το αηδόνι
της άνοιξης το ηδονικό που υψώθηκε απ’ το χιόνι,
αγάπησα το γέλιο σου το τόσο μακρινό.
Αγάπησα τον έρωτα που τους καημούς μοιράζει
όπως μοιράζει στα σπαρτά ο άνεμος το χαλάζι.
Αγάπησα τον διχασμό που μ’ έκοψε στα δυο.