«Τα αιωνόβια ελαιόδεντρα της Ποίησης»

Ένα χρόνο και κάτι μετά την έκδοση του βιβλίου του με τίτλο «Υπό καθεστώς ομηρίας» (Εκδόσεις Μετρονόμος, 2025), ο ποιητής, φιλόλογος και κριτικός λογοτεχνίας, Δημήτρης Κ. Μπαλτάς, μάς παρουσιάζει τη νέα, έβδομη κατά σειρά, ποιητική του συλλογή με τίτλο «Στο μετερίζι του χρόνου».

Το εξώφυλλο του βιβλίου κοσμεί ένα έργο του Έλληνα ζωγράφου Λάζαρου Κτενίδη, το οποίο απεικονίζει μια αυτοσχέδια κούνια να κρέμεται από το κλαδί μιας αιωνόβιας ελιάς. Το έργο συμβολίζει με ιδανικό τρόπο τον κύκλο της ζωής και το πέρασμα από την παιδική ηλικία έως το βαθύ γήρας και την απώλεια, η οποία σηματοδοτείται από την άδεια κούνια.

Σε αυτό το βιβλίο, όπως και στα προηγούμενα, η ποίηση του Μπαλτά καλύπτει τρεις θεματικούς άξονες: τον κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό, τον έρωτα και τον υπαρξιακό στοχασμό. Η διαφορά με το προηγούμενο έργο του έγκειται στο ότι αυτός ο μικρός και καλαίσθητος τόμος (άλλη μια εξόχως φροντισμένη έκδοση από τις Εκδόσεις των Φίλων) αποτελείται κατά βάση από ολιγόστιχα ποιήματα.

Το εναρκτήριο ποίημα με τίτλο «Οι λέξεις» (σελ. 9) ανοίγει τον κύκλο του βιβλίου, εξερευνώντας τα εργαλεία που έχει στη διάθεσή του ο ποιητής, ήτοι τις λέξεις, οι οποίες λειτουργούν ως λογοτεχνικά παπούτσια για να πορευτεί ο δημιουργός στα μονοπάτια της Ποίησης. Η πορεία αυτή δεν είναι πάντοτε ομαλή, καθώς κάποιες φορές τα παπούτσια στενεύουν τον ποιητή «αρδεύοντας/τη θλίψη του» και κάποιες άλλες τον χτυπάνε «φουσκώνοντας/τον καημό του». Άλλες φορές πάλι «του προσφέρουν/τη ζεστασιά τους», παρέχοντάς του μια παροδική ανακούφιση μέσα στον καθημερινό αγώνα για επιβίωση στη ζωή και στους λογοτεχνικούς κύκλους.