Βασικός θεματικός άξονας στην πρώτη ποιητική συλλογή της Μίκας Ντάκα με τίτλο «Μνήμες και Φάσματα» που κυκλοφόρησε το 2016, όπως σηματοδοτούνταν και από τον τίτλο ήταν η ίδια η ζωή με τις ξεθωριασμένες διαψεύσεις της. Ήταν μια γραφή σωματική με έντονη λειτουργία του βλέμματος, όπου το ποιητικό εγώ μεγέθυνε τη στιγμή.

Στη δεύτερη ποιητική συλλογή με τίτλο «Η πυξίδα έδειχνε στον δρόμο» (Απόπειρα, 2023), ο λόγος της δημιουργού διαχέει μια ιδιαίτερη ωριμότητα, όπου ο ρυθμός των στίχων μεταμφιέζεται ελισσόμενος ανάμεσα στο πρώτο, στο δεύτερο και τρίτο πρόσωπο. Η ουσία και η αιχμηρότητα των λέξεων, καταφέρνει να εξορύξει την πραγματικότητα από τα σπλάχνα της ζωής με μια αλήθεια ουσιαστική που κάποιες φορές ακούγεται σαν μια γλυκιά μουσική ανάμεσα στους στίχους.

«Τώρα που η ψυχή έχει κάνει τον κύκλο της

Και οι αθέατοι ηγεμόνες

Τη μοίρα μας ακόμα ορίζουν

Θα ξαναρθώ

Έτοιμη να ζήσω και να σταυρωθώ

Τραγουδώντας τα λόγια που θυμάμαι

Από μια άλλη ζωή μακρινή».

(«Big Bang», σελ. 13)

Δεν θα μπορούσαμε εύκολα να χαρακτηρίσουμε ως αφηρημένη την ποίηση της Μίκας. Παντού διάσπαρτες εικόνες που περικλείουν το βάρος της υλικότητας. Κάποιες φορές την εντοπίζουμε να μας δίνει ποιήματα εγκιβωτισμένα στην οικιακή αυτοκρατορία της μοναξιάς, όπου ο αναγνώστης ανιχνεύει τις σιωπές του λόγου και τις μεταπλάθει σε μια διαχρονική ανάγνωση της γυναικείας παρουσίας με τις ελπίδες και τις ήττες. Πάντα υπάρχει μια υποθάλπουσα ερωτική παραζάλη. Ωστόσο, η διστακτικότητα των ανεπαίσθητων γύρω πραγμάτων, χτίζει τα τείχη μιας εγκλωβισμένης συμβατικής ζωής. Και γράφει :

«Πλυθήκαμε με τη σιωπή μας

Και προχωρήσαμε

Μ’ ένα καινούργιο χαμόγελο

Ένα ανείπωτο πείσμα

Κι ένα κρανίο στο χέρι

Δίχως διλήμματα

Ζωής και θανάτου».

(«Σταυροί», σελ. 16)