Ευδοκία Ζορπίδου, “Σκηνικός Μονόλογος”
6Ιου
Το σκηνικό: O κόσμος, που κοσμεί τη ζωή μας, σωπαίνει, ενώ πλήθος διεργασιών λαμβάνει χώρα στο εσωτερικό του. Τα δέντρα μεγαλώνουν κι απλώνονται, χυμοί ξεχύνονται από παντού, οι μέλισσες ζευγαρώνουν και γονιμοποιούν , η γη κινείται, άνθρωποι, ζώα, φυτά γεννιούνται και πεθαίνουν, γίνονται λίπασμα για τα άλλα που θα ’ρθουν. Σε κάποια γωνιά της γης, πέφτουν οι πρώτες βροχές που εξαγνίζουν∙ αλλού, τις καταπίνει η έρημος. Κάτω από τον έναστρο ουρανό, στοχάζομαι, ονειρεύομαι, …αιωρούμαι.
Σώπα άνθρωπε. Σώπα και αφουγκράσου. Άσε με να σου μάθω τα μυστικά μου. Η ζωή είναι κίνηση και ρευστότητα και αιώνια εναλλαγή. Προετοιμάσου για την ανατροπή. Η ανατροπή είναι η μόνη σταθερή πραγματικότητα.
Αφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)





















